31 Mei 2015 Patensie

Hoe lyk JY?

Handelinge 2:37-47

 Die enigste gepaste reaksie op die boodskap van Jesus is om jou te bekeer. Bekering beteken om te buig voor Jesus en jou lewe in te rig volgens die leer en voorbeeld van Jesus. Só dra jy vrug wat by die bekering pas. Op hierdie manier word God se koningskap 'n werklikheid in jou lewe.

Bekering is egter nie net 'n individuele proses nie...Volgens Handelinge is bekering ook 'n proses wat jou insluit by God se gemeente... Op die dag van Petrus se boodskap, die dag waarop die Heilige Gees uitgestort is, is omtrent drie duisend mense "by die getal van die gelowiges gevoeg." (41). God se werk in Christus, deur die krag van die Heilige Gees, skep altyd nuwe gemeenskap. Dit sluit mense altyd in by God se kerk. Bekering in die kragveld van die Gees is altyd om deel van 'n geloofsgemeenskap gemaak te word....

 In ons teks word die karaktertrekke van die geloofsgemeenskap wat die Heilige Gees deur bekering skep, op 'n besondere manier beskryf. Dis soos die gemeenskaplike vrug van bekering lyk. Die eerste Pinkstergemeente was volgens vers 42 volhardend toegewy aan:

· Die leer en onderrig van die apostels * Onderlinge verbondenheid aan mekaar

· Die gemeenskaplike maaltyd * Volhardende gebed Leer en onderrig van die apostels. Deur die uitstorting van die Heilige Gees het Hy aan die apostels die bevoegdheid gegee om in sy Naam herders en leraars van die gemeente te wees, bevoegdhede wat stelselmatig ook deur die Gees as gawes aan meer gelowiges as slegs die apostels gegee is (Ef. 4:11, 12).

Die geestelike versorging van die gemeente deur haar Hoof is dus vanaf die eerste dag van haar bestaan gewaarborg en daarmee saam is die gesagstruktuur vir die gemeenteliggaam ook vasgelê. Die Here se unieke gawes aan die liggaam van gelowiges is die herders wat direk teenoor Hom verantwoordelik is vir hulle taak om die liggaam van Christus, sy vrygekoopte kudde op te bou. Gehoorsaamheid aan die leer van die apostels is dus gehoorsaamheid aan Christus self. Dit is hierdie leer wat vir die gemeente van vandag in die Heilige Skrif opgeteken staan. Uiteindelik word die gehoorsaamheid van die gelowiges aan Christus gemeet aan hulle gehoorsaamheid aan die heilige Skrif (2 Tim. 3:14-17). Ons moet die Skrif se gesag onvoorwaardelik aanvaar.

 Onderlinge verbondenheid: (vers42) Die woord koinonia wat in die OAV met “gemeenskap” vertaal word, is meer as net “onderlinge verbondenheid” (NAV). Dit is ’n onderlinge verbondenheid wat praktiese uitlewing vind in gemeenskaplike verkeer, aanbidding, dienslewering asook bediening van mekaar tot opbou van die liggaam van Christus in liefde (Ef. 4:16b).

Hierdie Pinkstergelowiges het mekaar opreg liefgehad, dikwels onderling gesprek gevoer en voortdurend bymekaar gekom. Hulle het hulle nie as kluisenaars aan die samelewing onttrek nie, maar hulle gemeenskap ook in die openbare plekke beoefen, veral in die tempel waar hulle daaglikse samekoms plaasgevind het (2:46). Hierdie gemeenskapsbeoefening was hulle helderste getuienis van hoe die Goeie Herder verlore en verstrooide skape tot ’n goedgeordende en lewenskragtige kudde wat Hom getrou volg omskep. Hierdie gemeenskap met mekaar berus op ’n dieper gemeenskap, naamlik die van die gelowiges met die Vader en met sy Seun, Jesus Christus (1 Joh. 1:3). Gemeenskaplike aanbiddingsgemeenskap met die Vader en sy Seun is die beste gemeenskap wat gelowiges met mekaar kan hê . Onderlinge verbondenheid is nie ‘n teorie nie. Dit is prakties waar gemeente God dien, mekaar dien, versorg en liefhet.

Die gemeenskaplike maaltyd Die eerste gemeente is gekenmerk deur die eet van die gemeenskaplike maaltyd (NAV) of te wel die breking van die brood (OAV). Dit is moeilik om te sê of ons hier te doen het met die nagmaalviering of met die gewone maaltye. Die breking van die brood was ’n handeling deur die hoof van die huis of feesviering wanneer hy die seën oor die gebruik van die voedsel gevra het. Jesus het dit waarskynlik gereeld by die maaltye met sy dissipels gedoen (sien Matt 26:26 en Luk 24:30). Dit is ook deur hierdie handeling dat die Emmausgangers Hom herken het. Die Verklarende Bybel verklaar dat dit lyk of die nagmaal en gewone etes in die vroeë kerk nie duidelik geskei is nie. Die daaglikse etes sou waarskynlik ook ’n ‘nagmaalsbetekenis’ gehad het; dit is met ander woorde beleef as ’n herinnering aan die tafelgemeenskap met Jesus. Die sakramentele aard van hierdie gemeenskap was uiteraard onmiskenbaar.

 Die gemeente het voortgegaan met die viering van die herinnering aan hulle Meester se dood, as mense wat nie skaam was vir hulle eie verhouding tot Hom en afhanklikheid van Hom, Christus die gekruisigde, nie. Hulle kon sy kruisdood nie vergeet nie, maar het hierdie herdenking daarvan in stand gehou as ’n volgehoue praktyk omdat dit die instelling van Christus was wat aan die kerk deurgegee moes word vir die eeue wat sou volg.  Die nagmaal was van die begin van die lewe van die kerk af die liturgiese handeling wat die verhouding tussen Jesus en sy liggaam bevestig. Elke keer as hulle saam eet onthou hulle wat Jesus gedoen het. Jesus het brood gebreek en uitgedeel. Dit is my liggaam, dit is my bloed.

Volhardende gebed Voor die uitstorting van die Heilige Gees (die gawe wat die Vader belowe het), op wie die apostels gewag het (Luk 24:49), het hulle saam met ander gelowiges eensgesind volhard in die gebed (Hand 1:14).

Gebed in hierdie sin is ’n bewuste wisselwerking van gedagte en woord tussen God en die bidders en die bidders onderling. Dit is die kommunikasiestelsel deur die liefde gedryf wat die ganse funksionering van die Hoof en sy liggaam (1 Kor. 12:12- 31; Ef 4:15, 16) rig en beheer. Na die uitstorting van die Heilige Gees het voortdurende gebed die lewenswyse en uitstaande kenmerk van die Geesvervulde jong kerk geword. So belangrik is hierdie bedrywigheid geag dat Paulus in die eerste sendbrief wat hy aan ’n nuutgestigte gemeente geskryf het die opdrag kon gee: “Bid sonder ophou!” (1 Tess 5:17). Op hierdie wyse is die gebedskultuur van die eerste oomblikke af deel van die lewe van die kerk. Gedring deur die liefde vir die Here volg die gelowiges Hom na – altyd in gebedsgemeenskap met Hom sonder wie hulle niks kan doen nie (Joh. 15:5). Kan nie gelowige wees sonder gebed nie. Gemeente kan nie funksioneer sonder gebed nie.

 Gesonde gemeente In die Bybel is die Handelingegemeente kort na die uitstorting van die Heilige Gees waarskynlik ’n goeie voorbeeld van ’n groep mense wat geestelik gesond geleef het. Hulle lewenstyl was so aantreklik dat mense graag soos hulle wou geleef het. Clinton McKinley het in ’n preek oor Handelinge 2 met die titel "Getting W.E.L.L." die Engelse woord WELL as ’n akroniem gebruik om vier kritiese eienskappe van die eerste gemeente in Handelinge 2 uit te spel:

 · W– Worshipping – hulle het gereeld saamgekom om te aanbid.

 · E – Evangelizing – hulle leefstyl was aantreklik – ander mense wou ook só leef.

· L – Learning – hulle het God se Woord met daaglikse dissipline verorber.

 · L – Loving – hulle was liefdevol en het regtig omgegee vir mekaar en ander mense.

Gesonde kerke wat groei, vertoon vandag nog steeds dieselfde eienskappe. Om geestelik fiks en gesond te wees, het ons in die lewe ook hierdie dissiplines nodig – ons moet saam aanbid, saam uitreik na mense, saam leer en saam liefhê. Dit beteken dat God se Gees ons gees moet beheer....en dis hoe jy moet lyk...

17 Mei 2015 Patensie

Markus 8:34-38

‘Om Jesus te volg”

As deel van ons tema van die kwartaal waar ons saam fokus op die werking van die Heilige Gees, het ons  laasweek gekyk na die verhaal van Markus2 waar Jesus die verlamde man genees het. Ons behandel ook hierdie selfde gedeelte met die Bybelstudies en ons wyksbyeemkomste van hierdie kwartaal, en met al hierdie geleenthede moet ek sê, doen ons nogal baie moeite met hierdie gedeelte, maar herhaling is dalk juis wat ons nodig het, en volgehoue herhaling is juis ook deel van die ‘taal’ van vanoggend se teks.

 Ons het gesien, en opnuut beleef hoedat Jesus dit ‘raakgesien het’ dat die vriende van die verlamde man nie omgedraai het by die huis toe hulle daar aangekom het met hul vriend op sy draagbaar, en hulle gesien het dat dit eintlik onmoontlik was om tot by Jesus te kom, asgevolg van die samedromming van ‘n skare mense by die ingang van die huis waar Jesus op daardie stadium was.

 Hulle het nie tou opgegooi nie en eeder aangehou planne maak, en het toe mos besluit dat hulle hulle vriend op die dak sal optel en op so ‘n manier deur die dak tot by Jesus te kom: ‘n ware storie van ‘aanhouer wen!’.  In hierdie gedeelte het ons iets ook beleef van wat dit dan van ons vra om ook op hierdie manier (van nie tou opgooi nie) na Jesus toe te gaan...

Dit vra van ons dat ons in die eerste plek sal erken en besef dat Jesus die antwoord op ons probleme is, en ons grootste probleem is dat ons verlos moet word van ons sondes. Dis primêr, ons geestelike gesondheid.... en  eers daarna...dalk enige ligaamlike of fisiese  probleem wat ons dalk sou gehad het.

Die tweede dinge wat ons besef het, is dat ons nie in die proses van om Jesus te nader, moet moedopgee as daar dinge oor ons pad kom wat ons wil verhinder om fisies by Jesus uit te kom nie: Dat die hele ding van ‘aanhouer wen’ ook ten diepste vir ons elkeen  sal moet waar wees.

In vanoggend se teksgedeelte kyk ons bietjie verder na wat dit dan nou behels om Jesus te volg in ons alledaagse bestaan. Dit gaan hier soos een kommentaar dit beskryf soos ‘n kinder-speletjie van “follow the leader” dat jy netsoos ‘n kind die leier sal volg en dus oral sal gaan waar Hy gegaan het sonder om te blik of te bloos of te aarsel.... want die leier was mos al daar, het dit gedoen en netso moet ek ook! Dat ek dus alles moet doen wat Jesus gedoen het!

Ja dit beteken veral ook dat ek my kruis gewillig sal moet opneem om Jesus te volg. En hiermee is daar geen verwysing na die gesegdes wat aan ons so bekend geword het soos ‘elke huis het sy kruis’ en waar ons dalk vir mekaar sal sê: ‘ ja jong, om met hom/haar getroud te wees is nie maklik nie en ek sal maar seker maar my kruis moet dra, of my kind is onhebbelik en het nie maniere nie en ek sal maar seker my kruis moet dra, nie. Dit is glad nie wat hierdie gedeelte wil sê nie, en dit het eintlik ‘n heel ander betekenis.

 Dit gaan hieroor dat jy sal afstand doen van jou eie (dikwels sondige begeertes), en jou eie behoeftes...dinge waaraan ons so baie aan krampagtig vaskleef, soos ons persoonlike gemak en gerief ens. Dat ons van hierdie ou lewe sal afstand doen, en ons kruis gewillig sal opneem ( die afsterwe van ons ou lewens sal aanmoedig), en in Jesus, ons leier,  se voetsproe sal volg.

 In Jesus se tyd is Hy veroordeel en het Hy nie as veroordeelde regtig ‘n keuse meer oorgehad toe Hy Sy kruis gedra het nie, aangesien Hy daarmee Homself volkome onderwerp het aan die Romeinse reg sodat Hy in ons elkeen se plek kon sterf. Maar nou kan ons elkeen absoluut vrywillig ons kruis opneem, en sterf aan ons ou sondige self en leef as volkome oorwinnaars in Hom!

Hoekom? Omdat Jesus dit van ons vereis.... sodat nie een van ons ons ooit weer kan roem op ons eie krag en ons eie insigte nie maar eerder onsself sal roem daarin dat ons besig is om vir Jesus te volg. Ons weet moes goed dat Jesus ons antwoord is en dat ons elkeen soos die verlamde man ook nodig het om by Jesus uit te kom. Daarom doen ons vrywilliglik afstand van ons eie lewens, en neem ‘n nuwe lewe aan wat in diens is van die Here.

Dis duidelik dat hierdie hele ding van ‘om Jesus te volg’ nie net ‘n eenmalige iets is wat maar net eenkeer gebeur, en dan is dit nou maar so tot in lengte van dae nie. Dis ‘n aanhoudende nimmereindige afsterwe van die oue en begin met die nuwe. Elke dag vir die res van ons lewens.

Alhoewel dit elkeen van ons se eie persoonlike keuse is om Jesus te volg, is dit ook nodig om te besef en te erken dat dit eintlik die leiding van die Heilige Gees is wat ons in hierdie besluitneming help en ons aanhou daartoe dring... Johannes 3:3 en 5 praat juis van die aanhoudende wedergeboorte. Ek het oor hierdie verhaal van Jesus en Nikodemus ook al in 2010 gepreek... kan iemand nog daardie preek onthou? As julle nie kan nie, is dit te verstane en daarom weereens versterk dit juis die punt: Ons eie insigte en selfs ook ons eie verstandelike vermoëns en –prosesse kan ons net tot op ‘n sekere en dikwels ook wankelrige punt bring, maar die Heilge Gees neem ons verder, neem ons tot by Jesus.... Ek en jy moet net luister, en volg!

Die uiteinde is dat ons dan ‘n wonderlike en ‘n doelgerigte lewe sal kan lei, wat sin maak, wat vreugde en vrede gee! As ons nie voluit hiervoor lewe nie, en ons daarvoor skaam of wegskram daarvoor moet ons ook weet dat die Here Jesus ook netso by Sy wederkoms vir ons sal skaam en vir ons sal wegskram (Markus 8:38).

Pak dus vanoggend saam met my jou ou lewe voor die Here uit... doen afstand van die dinge wat ‘n hindernis is tussen jou en die Here, en as dit dan nie moontlik is om hierdie dinge te vernietig nie, vermy dit dan eenvoudig soos wat die verlamde man se vriende die gedruis by die ingang na Jesus se huis vermy het, en sorg dat jy saam met my by Jesus uitkom en Hom vir die res van ons lewens sal volg, sal doen wat Hy van ons vra! En... sal gaan na waartoe Hy ons stuur!

10 Mei 2015 Patensie

Markus 2:1-12

Gód vergewe sondes; daarom vra ons dit van Hóm Heidelbergse Katagismus 51

Dit wat die Here Jesus ons in die “Onse Vader” leer vra, is alles dinge wat ons nie self kan doen of kan regkry nie. Dis dinge wat Gód doen. En al skakel Hy ons partykeer in by wat Hy doen, is dit ten diepste Hý wat dit doen  − dis Hý wat sorg dat Sy Naam geheilig word − dis Hý wat Sy koninkryk laat kom− dis Hý wat ons Sy wil laat doen − dis Hý wat sorg dat ons brood het om te eet − en natuurlik is dit net Hy wat ons ons skuld/sondes/oortredings kan vergewe – iets wat in ’n sekere sin die heel grootste is wat met enige mens kan gebeur: dat jou sondes vergewe word!

Dis waaroor hierdie preek gaan, oor die feit dat Gód sondes vergewe en ons dit dus van Hóm moet vra. Ons gaan kyk - wat vergewing van sondes is - wie dit gee - dat ons dit dus van Hom moet vra.

Sondes verwoes ’n mens se lewe - dit vat jou van God af weg - dit bring jou in die skuld by Hom - dit maak dat jy Sy straf verdien - dit sleep jou hel toe! Wat is vergewing van sondes dan? 

 Dis wanneer die verkeerde wat jy gedoen het en die goeie wat jy nagelaat het om te doen, nie meer teen jou gehou word nie. Dis wanneer jou skuld by God gekanselleer word. Dis wanneer jy die straf wat jy verdien, kwytgeskeld word. Dis wanneer jou sondes só van jou af weggevat word, dat dit tussen jou en God is asof jy nooit enige sonde gehad of gedoen het nie, en Hy jou dus as Sy kind behandel en jou vir ewig die rykdom van Sy liefde laat geniet. Dis seker die grootste wat met enige mens kan gebeur: dat jou sondes vergewe word.

Die ergste wat ooit met ’n mens kan gebeur, is dat jy die ewige straf van God in die hel sal moet dra. Dit wat jou dáárvan verlos, en jou in die plek daarvan die ewige heerlikheid gaan laat geniet – die vergewing van sondes – is dan die grootste wat met ’n mens kan gebeur.

Met dit wat Jesus vir hierdie verlamde man gedoen het, wýs Hy dit ook vir ons. Hierdie verlamde word na Jesus toe gebring, hy kom na Jesus toe, om liggaamlik gesond gemaak te word. Wat al klaar iets wonderliks sou wees: - om verlam te wees, ’n parapleeg of ’n kwadrupleeg – en gesond te word! - om iemand te wees wat permanent van ander se hulp en sorg afhanklik is – en skielik is jy fisies sterk en gesond en kan jy ’n normale lewe lei, dis iets onbeskryflik groot!

Maar wat doen Jesus? Voordat Hy enige iets aan hierdie man se fisiese gestremdheid doen, vergewe Hy hom sy sondes, gee Hy vir hom dit wat meer is en groter en belangriker as liggaamlike gesondheid: die vergewing van sondes, met alles wat daarmee saamgaan,  dat jou saak met God reggemaak is, dat jy Sy kind geword het, dat jy die ewige lewe kry. En deur dit eerste te doen, wys die Here Jesus dat vergewing van sondes groter en belangriker as liggaamlike gesondheid is. Dis die grootste weldaad denkbaar! En daarmee wys die Here Jesus sommer ook baie duidelik wie Hy is, want wie kan sondes vergewe…?

2.            WIE SONDES VERGEWE: Jesus wys hiermee dat Hy God is, want net God kan sondes vergewe. Hý’s die Een wie se wil en wet deur sondes oortree word en daarom is Hý die Een wat die reg het om te besluit wat van die skuld en die straf wat hierdie oortredings verdien, word.

Mense kan verkondig dat God sondes vergewe. Een mens kan byvoorbeeld vir ’n ander mens sê: As jy jou sondes bely, dan sal God jou vergewe, want God self het dit so gesê. Maar een mens kan nie vir ’n ander mens die sondes wat daardie een teen God gedoen het, vergewe nie. Net God kan dit doen. Daarom dat hierdie skrifgeleerdes, wat nie geglo het dat Jesus God ook is nie, gereken het dat Hy Godslasterlik praat toe Hy vir hierdie mens Sy sondes vergewe. In hulle oë was Hy maar net ’n mens, wat nou maak asof Hy God ook is! Maar dan wýs Jesus vir hulle dat Hy God ook is. En Hy doen dit deur iets te doen wat net God kan doen en wat hulle met hulle eie oë kon sien gebeur. Dis net God wat bloot met die krag van Sy woorde ’n verlamde mens onmiddelik gesond kan maak en dadelik só sterk dat hy self sy bed kan optel en daarmee huis toe loop.

Niemand kon hierna hieraan twyfel nie, want hulle het met hulle eie oë gesien hoe Jesus met Goddelike mag en gesag optree. Vergewing van sondes gebeur nie sigbaar nie, en daarom sou skeptiese mense kon sê: - as Jesus sê dat sy sondes vergewe is – hoe weet ons of dit regtig gebeur het? Maar daarom wys Jesus dan Sy goddelike mag deur iets wat getoets kan word: - as jy vir ’n verlamde man sê: Staan op, neem jou bed op en gaan na jou huis toe, dan gaan almal wat daar is, met hulle eie oë kan sien of dit gebeur of nie.

Hoe oortuig die Here Jesus mense dat Hy sondes kan vergewe? Deur vir hulle te wys dat Hy God is en dus sondes kan vergewe, want net God kan sondes vergewe. Die res van die Bybel bevestig dit dat Gód sondes vergewe. Dis God, in wie se hart daar liefde is, selfs vir mense wat teen Hom oortree het, en wat ’n verlossingsplan maak, en wat dit uitvoer – dink aan Christus aan die kruis, en wat ons hier binne oortuig dat dit vir ons ook bedoel is en met ons ook gebeur: dat ons sondes vergewe word – met álles wat dit inhou… Gód vergewe sondes.

3.            DAT ONS DIT DUS VAN HOM MOET VRA: Die Here Jesus leer ons nie om allerhande dinge te doen waarmee ons die skuld, wat ons met ons sondes gemaak het, self moet probeer betaal nie. Hy gee nie vir ons ’n program van aksie wat ons moet volg om die straf wat ons verdien, vry te spring en weer in God se goeie boekies te kom nie. Hy leer ons bid daarvoor. Hy leer ons om te glo dat God se liefde so groot is dat jy net kan gaan vra, en Hy vergewe – álles, ál jou sondes, volledig; daar bly níks oor waarvoor jy nog eendag op een of ander manier sal moet boet nie.

Die Here Jesus leer ons met die Onse Vader om gereeld – daagliks – vir die vergewing van ons sondes te vra, sodat ons elke dag bewus sal bly van hierdie genade wat aan ons bewys is en wat ons as mense wat elke dag sondig, glad nie verdien nie. Dis vir ons geestelike belewenis van die Here se liefde nodig dat ons elke dag die sondes wat ons doen, bely en vergewing daarvoor vra. Sal ons hierdie vergewing kry? Wel, dis belówe vir elke kind van God, vir elke gelowige. Dis wat ons vanoggend ook gelees het: … toe Jesus hulle geloof sien, sê Hy vir die verlamde: Seun, jou sondes is jou vergewe!

Is ons gelowiges – regtig gelowiges? As jy is, sal jou veranderde lewe wys dat dit so is. En een baie belangrike faset van ’n veranderde lewe is dat jy dit ook regkry om mense wat teen jóú oortree het, te vergewe.

As ons eerlik vir God, wat tot in ons diepste binneste kan kyk, kan sê: soos ons ook ons skuldenaars vergewe, dan ís ons veranderde mense, nuutgemaakte mense, egte gelowiges – mense vir wie die vergewing van sondes bedoel is en gegee is… 

19 April 2014 Patensie

Jesus verskyn aan hulle wat dit nie kan glo nie

Lukas 24:36-49

Dit is interressant dat Jesus, volgens die evangelie van Lukas, laastens aan die ‘kerkleiers’ verskyn het. Vroue was die eerste getuies van Sy opstanding. Daarna het Hy aan die Emmausgangers verskyn (as die Here wil gaan ons volgedne week bietjie hierna in diepte kyk) en toe eers aan die dissipels. Dit lyk my of dit die belangstelling van Lukas weerspieël en veral sy beklemtoning van die posisie van die wat in sy tyd as minder belangrik geag is: die vroue en die onbekendes. Die bekendes en leiers staan ietwat terug. Tog is dit belangrik dat hier ter sprake is van drie groepe waarmee die volheid aangedui word: Jesus verskyn aan al Sy volgelinge.

Hierdie verskyning neem ‘n besondere vorm aan. As ons let op die wyse waarop dit beskryf word, dan blyk dit dat on shier ‘n ‘teofanie’ of Godsverskyning het. Soos wat die Here in die Ou-Testament verskyn het, verskyn Jesus hier aan Sy dissipels.

In die vorm van die ‘teofanie’ vind ons telkens die volgende elemente:

Groet: Vrede vir julle

Reaksie: Vrees

Gerusstelling: Moenie vrees nie

Selfbekendstellingvan die Here

Reaksie: Verwondering. Stil word

Die woorde van die Here

Groet: Gaan in vrede

Jesus staan meteens tussen hulle en sê vir hulle: “Vrede vir julle”. Dit is die tipies tradisionele groet van daardie tyd. Tog is dit opvallend dat ons elke keer in die Ou-Testament as aan God aan mense verskyn, presies hierdie woorde as groet aantref.

Dan lees ons dat die dissipels geweldig geskrik het en bang geword het. So lees ons ook dat Moses en ander bang geword het as die Here aan hulle verskyn het. Vrees is telkens die eers reaksie as die mens besef dat die Here teenwoordig is.

Jesus troos hulle deur hulle daarom te wys dat hulle geen rede tot vrees het nie, omdat dit Hy is. Dit bevestig Hy deur hulle uit te noooi om na Hom te kyk en die merke aan Sy hande en sye te sien. Hy nooi hulle self suit om Hom aan te raak en hulleself te vergewis dat dit Hy is. So stel Hy Homself bekend. Oor Wie voor hulle gestaan het, kon en moes daar geen twyfel bestaan nie.

Dan maak hulle vrees plek vir blydskap en verwonddering. Hulle blydkspa was so groot dat dit hulle woordeloos gelaat was.

Jesus vra dan vir hulle iets om tee et. Daarmee word alle twyfel dat Hy werklik opgestaan het en leef uit die weg geruim.

Jesus gaan voort deur die Skrif vir hulle uit te lê. Hy sê vir hulle wat die betekenis is van Sy gesprekke met hulle voor die kruisiging en wys hulle daarop dat hulle die getuies is van die vervulling van Sy woorde en van die Skrif. Daarna beloof Hy die gawe van God aan hulle en gee Hy aan hulle die opdrag om in die stad te wag totdat hulle met krag uit die hoogte toegerus is.

Dit is opvallend dat Lukas die vorm van die teofanie kies om die verskyning van Jesus aan die dissipels te beskryf. Hiermee, so lyk dit vir my, word veral beklemtoon dat Jesus werklik God is. Soos die Here volgens die Ou-Testament aan die mense verskyn het, verskyn Jesus ook aan Sy dissipels. Daarmee word Jesus gelyk gestel aan God: Jesus is God!

Die gebeure word dan die basis van die Nuwe Testamentiese erediens, en dus het dit ook die basis gevorm van die Gereformeerde erediens, alhoewel daar ‘n paar ekstra elemente bygekom het. Miskien het dit tyd geword dat ons weer opnuut moet kyk na ons erediensinkleding as die teofanie of Godsverskyning. Wat hier gebeur, is niks anders as ‘n erediens nie! Soe moet ‘n erediens dan ook wees.

Die dissiepels beweeg hier van vrees tot verwondering; tot begri en aanvaarding; tot toerusting en aksie. Waar hulle aan die begin baie bang is, is hulle later vol verwondering. Weereens word dit beklemtoon dat blydskap en verwondering integrale deel van aanbidding is.

Lukas skryf hierdie woorde aan ‘n gemeente waar vrees en die verlamming wat dit meebring deel van die daaklikse bestaan uitgemaak het. Hier wil hy vir hulle sê dat die erediens deel is van die beklemtoning dat Jesus leef. Hy het opgestaan. Hy is nie ver nie. Hy is hier in die erediens teenwoordig. Lukas wild at die gemeente sal aargaan van vrees tot blydskap en verwondering. Die erediens is dan nie net die geleentheid waar die Skrif uitgelê en begryp word nie, maar waar die gemeente weer opnuut die belofte van die Here hoor en rustig wag op krag vir die uitvoering van hulle take.

Wat gebeur in ons eredienste? Is dit maar formele byeenkomste waar mense bymekaarkom en vanwaar mense weggaaan presies soos hulle daar aangekom het? Wat soek ons mense in die erediens? Met watter verwagting kom ons kerk toe? Is dit dalk om by ander mense te wees? Is dit om te voldoenaan die sosiale eise? Of gaan dit om ‘n ontmmoeting met die lewende Here? Is dit nie so dat die gemeente selfs in die erediens so op homself gerig is dat die gemeentelid nie veel ontvang nie?

Die erediens behoort niks anders as ‘n Godsverskyning te wees nie. Dit is die plek van ontmmoeting met die lewende Here. Dit is hier dat Hy aan die gemeente verskyn- soos Hy in die Ou-Testament verskyn het en soos Jesus hier na die opstanding aan Sy dissipels verskyn het. Maak ons genoeg hiervan? As ons nie in die erediens die teenwoordigheid van die opgestane Jesus beleef nie, sal ons nie kan begryp waaroor dit regtig gaan nie en sal ons nie toegrus kan word met die krag van bo nie. Daarom is dit nodig dat ons telkens weer erns moet maak met die wese  van die erediens as plek van ontmoeting met die lewende Here.

In een van Louis L'Amour se cowboyboeke lees jy hierdie bekende storie:

Die toneel is 'n eensame paadjie wat bitter selde gebruik word. Dit is in die dorre, onherbergsame Armargosa-woestyn. Dit is 'n lang, eensame roete, en dis bitter ver van alles af. En dan, in die middel van nêrens, langs die stowwerige paadjie staan 'n geroeste, outydse waterpomp. Aan 'n stuk bloudraad aan sy handvatsel swaai 'n bakpoeier blikkie in die skroeiende wind.

Wanneer die dorstige trekker op hierdie eensame roete die blikkie oopmaak, kry hy binne 'n briefie. Hierop staan die volgende geskryf:

"Hierdie pomp is in 'n 100% werkende toestand. Ek het 'n nuwe suigwasser daarin gesit en dit behoort vir ten minste vyf jaar te hou, vanaf vandag, 16 Junie 1862. Maar die wasser droog uit en die pomp moet gevoer word. Onder die wit rots daar eenkant, het ek 'n bottel water begrawe, in die koelte met die prop na bo. Daar is genoeg water om die pomp te voer, maar nie genoeg as daarvan gedrink word nie. Gooi 'n kwart van die water op die wasser en laat dit week. Gooi die res geleidelik in die pomp en pomp dan vir die vale. Jy sal water kry. Die put het nog nooit opgedroog nie! Glo dit net. As jy genoeg gedrink het en jou waterbottels gevul het, maak weer die bottel vol en plaas dit terug waar jy dit gekry het vir die volgende reisiger wat hier mag verbykom .

Geteken

Desert Pete.

N.S. "Moet nou nie eers die bottel water gaan staan en opdrink nie. Voer eers die pomp en jy sal soveel water kry as wat jy nodig het."

Skriflesing: Kom ons hoor wat sê Jesus oor hoe ons geloof moet lyk...

1 Maart 2015 Patensie

“Laat jou lewe aan die Here oor

 Psalm 37: 1 - 11

 Wat is daar in ons land waaroor jy op die oomblik baie ongelukkig is? Wat is daar wat jou bloeddruk opjaag en jou kwaad maak? Ek verwys nou na die goed wat baie keer in ons gesprekke na vore kom. Die goed wat die afgelope tyd die koerante gehaal het. Berigte oor korrupsie en oneerlikheid, oor politici wat baie keer meer oor hulle eie sak as enigiets anders bekommerd is. Oor mense wat in magsposisies is wat dit misbruik.

Ongelukkig is dit sake wat almal in hierdie land raak. Selfs ons wat Christene is, kan nie maak asof dit nie daar is nie. Waarvan ons seker kan wees, is dat die koerante sal sorg dat ons die soort goed gereeld onder oë kry. Dit dra weer daartoe by dat dit deel van ons gesprekke met mekaar word. Soms kan dit selfs ons gesprekke oorheers. Daar is egter ‘n gevaar waarop ons as gelowiges bedag moet wees. Ons kan so teen hierdie negatiewe dinge vaskyk, so met ons hele wese daarteen in opstand kom, dat ons ons uitsig op God verloor. Ons emosies hieroor kan so die oorhand kry, dat ons God uit die prentjie skuif.

Kom ons lees eers uit ps 37:

Het jy gehoor watter 2 moontlikhede sommer in die begin van die psalm genoem word? Die psalm begin met die woorde: moet jou nie nie ontstel oor skelms en jou kwel oor skurke nie. Wat moet jy dan doen? Luister mooi wat sê die psalm: vertrou liewer op die Here en doen wat goed is, woon en werk rustig voort. ‘n Endjie verder sê hy: vind jou vreugde in die Here. ‘n Versie verder: laat jou lewe aan die Here oor en vertrou op Hom; Hy sal sorg.

In vers7 laat hy nog ‘n keer hoor: daarom moet jy in stilte op die Here vertrou en jou nie ontstel oor die voorspoedige lewe van ‘n skelm nie.

Wat ons hier het, kom in nog ander psalms ook voor. Die spesifieke groep psalms word die wysheidspsalms genoem. Ps 37 is bv so ‘n wysheidspsalm. Wat word daarmee bedoel? ‘n Wysheidspsalm is ‘n psalm waarin die digter dit oor die regte lewenshouding het. Die psalmdigter wil sy lesers help om reg te kan kies. Om die kuns om reg te lewe te bemeester.

Murray Janson het ‘n boek geskrywe wat na sy dood verskyn het: My nalatenskap - die kuns om gelukkig te kan lewe. Dis dieselfde tema wat ons ook in die sg wysheidsboeke van die OT - Job, Spreuke en Prediker aantref. Dit gaan oor die lewe en die keuse waarvoor ons as mense te staan kom. Die keuse om die Here te vertrou. Of die keuse om sonder die Here te lewe.

Kom ek noem nog ‘n voorbeeld van so ‘n wysheidspsalm, een wat die meeste van ons so goed ken, psalm 1. Onthou jy hoe  die psalm begin? Gelukkig is die mense wat nie optree volgens die raad van die goddeloses of rondstaan op die pad van die sondaars of sit in die vergadering van die spotters nie, maar vreugde vind in die gebooie van die Here en sy voorskrifte dag en nag oordink. Die psalm gaan dan voort met die beeld van ‘n  boom wat langs ‘n rivier geplant is, blare verwelk nie, vrugte op sy tyd .. Hierteenoor word die goddelose vergelyk met kaf wat deur die wind weggewaai word. Ons hoor dit duidelik: vir die psalm digter is daar ‘n regte en ‘n verkeerde opsie.

Daar is die moontlikheid om saam met die Here te lewe. Om die Here vir jou lewe te vertrou soos wat ons herhaaldelik in psalm 37 gehoor het. Daar is ook die ander moontlikheid: dat jy met die Here nie rekening hou nie. Dat jy jou eie planne maak. Dat jyself besluit hoe jy gaan lewe. Dat jy nie op enige manier vir jou gaan laat voorskryf hoe en wat jy wil doen nie.

In psalm 37 wil die psalmdigter dan vir mense wat gelowiges is, help. Hy wil hulle sê hoe om te lewe in ‘n wêreld waarin ongelowiges dikwels die botoon voer. Agter die psalm se woorde is daar ‘n oortuiging dat God ‘n orde in die wêreld ingebou het, ‘n manier hoe dinge werk. As jy daarby hou, werk dinge vir jou reg uit. Gaan jy teen hierdie orde in, loop jy jou uiteindelik vas.

 Die wêreldbekende CS Lewis het van God se ‘gebruiksaanwysings’ gepraat wat Hy vir ons laat kry het, om die menslike masjien glad te laat verloop.

Wat sê die psdigter dan: hoe leef God se mense? Nie as mense wat krom loop vanweë kommer oor dinge wat nie reg is nie. Nie as mense wat van ontsteltenis oor wat om hulle aan die gebeur is, nie met hulle lewe kan aangaan nie. Moenie kwaad word nie, laat staan die woede. Moet jou nie ontstel nie: dit bring net ellende, sê v8.

 Ons weet mos hoe dat sulke goed ons ongelukkige mense maak en boonop sleg vir ons gesondheid is - bloeddruk en maagsere en wat nie alles nie. Nee, sê die psalmdigter, vir God se kinders : die oplossing in ‘n ander rigting. Ons moet ons fokus nie verloor nie. Mense wat hulle vertroue in die Here stel, hulle vreugde in die Here vind, hulle lewe aan die Here oorlaat, die Here in stilte vertrou, is mense wat die Here nooit uit die oog verloor nie. Of dit nou bepaalde gebeurtenisse in die land is en of dit persoonlike omstandighede is, God se mense weet waar hulle hulp vandaan kom.

Eintlik sê die psalmdigter dit nogal op ‘n besondere manier. In vers3 staan daar: woon en werk rustig voort. God se kinders kan met hulle lewens aangaan, kan rustig wees omdat hulle weet dat dit God is wat die laaste sê het. Selfs al is daar soveel dinge wat gebeur waarvoor ons nie ‘n bevredigende antwoord kan gee nie, grawe dit nie die vastigheid waarop ons staan, onder ons uit nie.

Het Jesus dan nie die mense geseënd genoem wat weet hoe afhanklik hulle van God is nie? (Mat 5:3) Om rustig met ons lewe aan te gaan omdat ons vertroue nie in mense gesetel is nie.

 Daar’s nog iets wat ons vanmôre vir mekaar moet sê. Almal van ons wanneer ons by die kerk gebou uitgaan, weet hoe die wêreld om ons lyk. Dis ‘n wêreld waarin daar mooi dinge is, waar baie dinge ons aan weelde en voorspoed herinner. Maar daar’s ook ‘n ander kant. Daar is ook lelike dinge waarvoor ons ons oë nie kan sluit nie. Dinge wat van armoede en ellende getuig. God se mense word deur Hom gewillig gemaak om dit nie maar te ignoreer nie. Die psalmdigter het dit op sy OT manier gesê: doen wat goed is (v3).

In die NT het Jesus vir ons die voorbeeld kom stel. Hy het sy hart oopgemaak vir mense met allerhande soorte van nood. As kerke, as gemeentes roep Hy ons om met daardie werk van Hom voort te sit. Maar ook as individue gebruik die Here ons op verskillende maniere om die lewe vir iemand anders net bietjie beter te maak. God se mense se se lewensuitkyk is anders. Ons lewe ook anders. Ons kan nie soos almal rondom ons net kerm en kla nie. Die Here help ons om van die wêreld ‘n beter plek te maak.

15 Februarie 2015 Patensie

Matteus 13:24-43

“Geduld om nie nou al dinge ‘reg te ruk’ nie!”

Hierdie is ‘n teks wat my begin help het met my worstelinge en frustrasies in ons SA konteks.  Want ek soek die helse vuur oor renosterstropers en korrupte amptenare!

Maar eers op ligter noot:

So word daar destyds deur ’n dame op die radioprogram ingebel. Haar probleem is: sy het in ’n nuwe huis ingetrek. Die erf is verwaarloos en oorgroei. Sy soek raad. Hoe onderskei jy tussen die blomme en die onkruid in hierdie oorgroeidheid?Die raad is eenvoudig: Skoffel alles uit. Dit wat weer opkom is die onkruid!

Dit is klink amper soos hierdie gelykenis van die Here Jesus.Die gelykenis is deel van ’n hele reeks gelykenisse oor die Koninkryk van God.

Die tema “Koninkryk van God” sou die sentrale tema van Jesus se prediking genoem kon word.

Wat word dan bedoel met Jesus se leer oor die Koninkryk van God/hemel?Dit gaan oor die omvattende nuwe bedeling waar God se koningskap op alle terreine van mense se lewens duidelik sal word.Jesus se koms sou hierdie nuwe bedeling inlei.Die tema van die koms van God se Koninkryk is nog net so relevant vir ons vandag.Ons almal verlang seker op ’n manier na die koms van die Koninkryk en dat God erken en gedien sal word op alle lewensterreine. Die manier waarop die Koninkryk moet kom is die saak waaroor die lering van Jesus handel.Dit is interessant hoe Matteus vir ons die verhaal vertel. Eers handel hy oor die rede waarom Jesus die stylvorm van die gelykenisse gebruik. Sodat ook die outjies wat stadig van begrip is, die groot geestelike waarhede kan verstaan. Dan vertel Jesus die gelykenisse van die saaier, die onkruid (ons fokusteks), die mosterdsaadjie en die suurdeeg. Eers na ’n verdere opmerking oor die gebruik van gelykenisse, kom Matteus terug na die gelykenis oor die onkruid. Die dissipels kom vra uit oor die gelykenis. Hulle verstaan dit nie so lekker nie. Oënskynlik is hulle nie so vlug van begrip nie, of die saak is ’n bietjie meer kompleks as wat hulle gedink het. Miskien is hier ’n groter verkondigingsmoment as wat ook ons sou verwag. Ek sou ook nie die teks gepreek het as dit nie vir my self ’n verrassende moment ingehou het nie! Daarom moet ons vanoggend bietjie langer by hierdie verduideliking stilstaan.

Die saak op die tafel is baie aktueel, want dit gaan oor God se karakter, dit gaan oor ons verwagtinge oor hoe die Koninkryk kom en dit raak self die heel praktiese bediening in die gemeente. Mense sê partykeer vir my: “Dominee, kap hulle ’n bietjie!” Dit beteken: wees ’n bietjie kwaai en VERTEL hulle! Agter so ’n opmerking lê daar nie net ’n passie vir die koms van die Koninkryk nie, maar ook ’n bepaalde Godsberip. Daar agter lê ’n idee van hoe die bediening behoort te geskied. Dit is iets van ‘n “zero tolerance” en ongeduld met die huidige bedeling en sy sondigheid. Interessant dat Johannes die Doper hierdie styl van bediening gehad het. Sy terminologie is dié van “slange”, “die byl lê al teen die stam” en die vuur wat wag vir die kaf. Daar was ’n verwagting dat Jesus die Koninkryk sal laat kom met magsvertoon en ’n onmiddellike omkering van sake. Hy moes sommer gou die moeilikheid en moeilikheidmakers uitsorteer. Dit was ’n persepsie wat ook by die dissipels geheers het, tot laat in Jesus se bediening. Net voor sy hemelvaart vra hulle vir Jesus:

 “Here, is dit nou die tyd dat U die koninkryk vir Israel weer gaan oprig?” (Hand 1:6)

Die gelykenis van die onkruid tussen die koring is egter ’n lering oor Goddelike geduld. Dit lyk my of geduld en genade deel is van God se karakter. Die staatsgreep-tipe styl van magsvertoon pas nie by God nie.

Die vyande het gekom en in die nag onkruidsaad tussen die koring gesaai. Dit was nie ’n vreemde sabotasiestrategie tussen vyande nie. Hulle saai onkruidsaad tussen die koring.Die onkruid is nie sommer enige onkruid nie. Dis ’n tipe onkruid wat aan ons heel onbekend is in SA. Dit kom in die Midde-Ooste en Noord-Afrika voor. In Afrikaans word dit “drabok” genoem. (Eng: darnell grass, Wetenskaplike naam: Lolium temulentum.)

Die probleem is dat dit as jong plante amper net soos gewone koring lyk. Daarom is dit nie wenslik om die geel koring op jong ouderdom te probeer uittrek nie. Eers as hul sade gevorm word, word die verskille duideliker. Draboksaad is donkerder tot swart, terwyl koring heuning-kleurig is. ’n Verskil wat nie met die oog sigbaar is nie, is dat die draboksaad matig giftig is.Geen wonder dat dit as Satan se saaisels beskryf word nie. Die klem val egter nie hier op Satan en sy strategieë nie, maar op God en sy geduld. Die skeiding sal eers kom by die eindoordeel. Tot dan is dit genadetyd.

As ons hierdie gelykenis lees, dan bring dit ons by ’n eerlike ondersoek oor hoe ons oor die Koninkryk van God dink. Wil jy nie heimlik ook ’n magsvertoon hê nie? Wil jy nie ook hê dat God die onkruid met mening moet uitkap en uitroei nie? Daaragter skuil dikwels dat ons so ongeduldig is met die onkruid en sondaars omdat ons nie bereid is om te sukkel tussen die sonde en onkruid nie. Miskien moet ons meer ruimte maak vir God se plan. Al verdruk die draboksaad en sonde ons in ons rustige bestaan. Dit is ’n plan met ’n groot skep geduld.

“Die Here stel nie die vervulling van sy belofte uit nie, al dink party mense so. Nee, Hy is geduldig met julle, omdat Hy nie wil hê dat iemand verlore gaan nie: Hy wil hê dat almal hulle moet bekeer.”   (2 Pet 3:9)

God se geduld het niks te make met verdraagsaamheid van die sonde nie. Dit is God se uitdeel van genadetyd vir die sondaar om tot bekering te kom. Die afsnypunt en oordeel sal beslis kom. Die verhaal vertel vir ons van die moeite waarmee tussen die draboksaad en die koring onderskei word. Nou is dit nie so vanselfsprekend dat ons die koring is en die sondaars die draboksaad nie. Die skeiding tussen koring en onkruid loop ongelukkig reg deur ons eie harte. In elkeen van ons se harte skuil daar ’n klomp drabok.

Ek vertel eers vir julle van ‘n Russiese Nobelpryswenner vir letterkunde. Alexander Solzhenitzyn. Hy was kritikus van die Russiese kommunistiese regime. So het hy met daardie regering gebots. Hy is gevange geneem en het jare lank in ’n interneringskamp moes deurbring waar hy ook dwangarbeid moes verrig. Hy het uiteindelik politieke asiel by die VSA gekry en het daarheen kon vlug. In die interneringskampe kon hy genoeg van die menslike natuur gesien om te kon onderskei tussen “goed” en “sleg”, of dan, tussen drabok en koring. Hy skryf aangrypend daaroor: “If only there were evil people somewhere insidiously (verraderlik) committing evil deeds, and it were necessary only to seperate them from the rest of us and destroy them. But the line deviding good and evil cuts through the heart of every human being. And who is willing to destroy a piece of his own heart?”

Jy sien, dit is die moeilikheid: nie die boosheid van ander mense nie, maar die boosheid in my eie hart. Wanneer ons dit verstaan, dan kry ons nuwe waardering vir God se geduld met die saailand. Dan hou ons op om saam te skree met die koor van stemme wat God aanpor om dinge nou dadelik reg te ruk en sy vuur los te laat. Daardie vuur kan vir my en jou baie seer skroei. Nou kom ons by die wonderlikste stukkie evangelie. In die natuur kan drabok nie in koring verander nie. In God se Koninkryk is dit egter moontlik! God kan drabok-harte in koring-harte verander. God het hoop vir drabok. God nooi drabok om in te kom na sy Heilige Gees se laboratorium dat hy die metamorfose kan doen. Hy kan nuwe Goddelike gene oorplant in drabok-harte. Die Here Jesus praat van wedergeboorte en Hy praat van bekering.Waar begin hierdie proses? Dit begin by die laaste vers van die verduideliking: “Wie ore het, moet luister.” Luister na God se genade-hart. Luister ook na die oordeelsaankondiging en neem dit ernstig. Maar kom dan in na die laboratorium van die Heilige Gees. Waar dit gebeur, lees ons die wonderlike woorde:

“Dan sal die gelowiges in die koninkryk van hulle Vader skitter soos die son.” (:43)

 Hoe reageer ons as sy kerk nou op hierdie verhaal van die koring en die drabok? Daar kan meer maniere wees om te reageer.

1.       Leer om meer met God se geduld te wag vir die wonders om te gebeur.

As dit nou van my en jou afgehang het, het ons in hierdie Suid-Afrika al ‘n paar groot vuuroonde gehad. En dit is nie privaat braaivleisvure nie!

Miskien moet ons meer vir God vertrou dat Hy besig is met ‘n oesplan wat meer vrugte gaan dra as wat ons verwag.

2.       Raak maar weer bewus van die drabok in jou eie hart. Omarm die wonderlike liefde geduld en genade van Jesus.

Hy droom oor jou dat jy geheel en al ‘n koringhart sal kry.Hy droom dat jy sal skitter soos die son. (:43)

3.       Begin om medewerker te wees in Jesus se saailand.

Nie om die onkruid rondom jou uit te trek nie. Want dan gee jy hulle nie kans om te verander nie!As jy wil onkruid uittrek en die wêreld wil regruk, doen dit in jou eie hart. Daar is egter grond wat geploeg moet word.Daar is saad wat gesaai moet word.Daar is water wat gelei moet word. So kom die Koninkryk van God...Genadiglik, veranderend, stelselmatig, verrassend nuut, maar ook met geloofsvolharding en gehoorsaamheid.