1 Tessalonisense 4:15


Hierdie gedeelte is deur Paulus aan die gemeente geskryf om te verseker dat die gemeente nie onkundig sou wees oor die ontslapenes, of te wel hul geliefdes wat gesterf het nie. En dat hulle nie oor hul geliefdes hoef te treur nie. Die heidene teur in hierdie verband oor hul geliefdes aangesien hulle geen hoop het nie.


Die eintlike uitdaging vir hierdie vroeë gemeente in Tessalonisense was dat hulle geredeneer het dat  hulle persoonlik die wederkoms van die Here nog sal beleef in hule eie leeftyd . 


So terwyl die lidmate nie gesterf het nie, het die gmeente die posisie van die ontslapenes by die wederkoms en die tyd daarvan nie as ‘n probleem ervaar nie. Maar toe daar egter sterfgevalle begin voorkom het, het die kommer ontstaan of die ontslapenes dan nie miskien by die wederkoms benadeel sou word nie. Dit het baie ongemak en spanning veroorsaak onder die gemeentelede.


Paulus maak dus hier duidelik ‘n onderskeid tussen die ongelowiges wat geen hoop het as hulle of hul geliefdes sterf nie, en die gelowiges wat wel hoop het.  Gelowiges is dus en moet dus anders wees, want hulle leef vanuit die perspektief van geloof en hoop. 


Omdat hulle glo dat Jesus nie net gesterf het nie maar ook uit die dood uit opgestaan het, het hulle ‘n toekoms. En juis daarom glo hulle ook dat die gestorwe gelowiges uit die dood uit sal opstaan om netsoos die wat met die aanbreek van die wederkoms nog sal lewe, “…altyd by die Here” sal wees (vers 7). 


Die uitdrukking  “om by die Here te wees” kom nie net in tekste voor waar dit in verband staan met die deelhê aan die heerlikheid van die Here nie, maar ook in die dooptekste. Heel gepas dan nou ook vir ons diens hier vanoggend. 


Dit wil juis voorkom asof die twee sinne wat vers 14 dan nou uitmaak eintlik juis ontleen is van ‘n doopformule in die vroeë kerk. (Rom. 6:4-8, Kol. 2:12). Hierdie formule is ‘n uitdrukking daarvan dat die geloof in die sterwe en opstanding van Jesus , waaraan die gelowige deel het, deur die doop gesimboliseer word. 


Om by die Here te wees is dan mos juis die hoop wat die gelowige het sedert sy doop. En omdat die gestorwe gelowiges vroeër, soos die huidige lewendige gelowiges in hierdie hoop volhard het, hoef daar geen kommer te bestaan  dat die ontslapenes enige nadeel of agterstand by die aanbreek van die wederkoms van die Here sal hê nie. 


Paulus sê in vers 15 dat sy sekerheid in hierdie verband op ‘n Jesuswoord berus. Ons is egter nie bewus van enige oorgelewerde uitspraak van Jesus hieroor nie. Verskillende verklarings is derhalwe in hierdie verband in omloop, want so is daar sekere kenners wat byvoorbeeld van mening is dat Paulus in hierdie verband tot God gebid het en nou beskryf hy die antwoord daarop as iets “opgrond van wat die Here gesê het” (vers15). 


Ander geleerdes beweer dat, soos die Here deur die mond van die Ou-Testamentiese profete met die gelowiges  gepraat het, Hy dit ook deur middel van ‘n Nuwe Testamentiese profeet, naamlik Paulus kan doen.


Dit is egter meer waarskynlik dat ons hier ‘n ander vorm van die “apostoliese tradisie” het wat reeds  in die eerste 3 hoofstukke van die brief voorgekom het. Die milieu en die atmosfeer tydens die aanbreek van die wederkoms word in beeldspraak beskryf. 


Die beelde wat gebruik word, verwys na ‘n aankondiging van die wederkoms wat vertaal is as ‘n “bevel” van God (vers 16), die medewerking van die “aartsengel”, en die onbeskryfbare stem van God, oftewel die “trompet van God”. 


Hierdie tipe beeldspraak kom in soortgelyke literêre vorme in die Bybel voor. Dit het te make met daardie openbaringswyse waar God op die een of ander manier in ruimtelike sin met die mens in ‘n ontmoeting tree en wat in menslike terme beskryf word. 


Dit bestaan hier uit drie elemente


1.     ‘n vermelding van die koms van God met behulp van werkwoorde wat beweging aandui


2.     ‘n beskrywing van kosmiese beroeringe wat God se koms begelei


3.     en ‘n daad van God wat op Sy koms volg en wat op hulp aan die volk van God uitloop.


Dit is dus duidelik dat, om die frase ‘op die wolke weggevoer word, die lug in, die Here tegemoet” (vers vers17), op te neem  as ‘n “wegraping” wat betrekking sou hê op ‘n duisenjarige vredesryk (Openbaring20:1-10), nie aan die teks en sy vorm reg laat geskied nie. Die uitdrukking “weggevoer…die lug in, die Here tegemoet” (vers 17) dui op ‘n bonatuurlike verplasing en dit moet as die derde element van die ontmoeting opgeneem word. 


Ook die “wolke” (vers17), is ‘n apokaliptiese beeld wat hier die verskyning van die Here aandui. Dit is dus onvanpas om net bloot op grond van vers 16 en 17 te spekuleer oor die aard van die opstandingsliggaam, die volgorde van die gebeure by die aanbreek van die wederkoms, of oor die bestaan van ‘n tussenryk (duisendjarige vredesryk) al dan nie…


Onthou wat die gedeelte se eintlike bedoeling was…om ons troos te gee. Om vir jou opnuut vandag ook te kom sê dat jy vir niks hoef bang te wees nie. Nie ers die dood nie. Jy is gedoop, jy behoort aan die Here. Dis al wat saak maak, dan nie?


Die volgorde en presiese aard van al die gebeure rondom die Here se wederkoms, die sogenaamde “wegraping” en ons “wegvoering die woke in” maak mos nie eintlik ‘n verskil aan ons vaste verskering dat ons aan die Here behoort nie. Hoer dit gebeur en wanneer dit gaan gebeur maak nie saak nie. Maar wat wel saak maak is dat jy vandag seker moet wees of jy aan die Here behoort. Getuig jou lewe en jou toekomsvisie daarvan. Is jy ook reg om vandag die Koning van die Heelal te ontmoet?

1 Korintiers 15:54-58

Almal van ons is betrokke by die grenssituasies van hierdie lewe. Ons lewens word begrens deur geboorte en sterwe. Alhoewel ons by beide betrokke is, is dit nie in ons hande nie.

Prediker het gesê: die lewe bestaan uit vasgestelde tye; ook geboorte en sterwe. Ons almal moet hierdie grense oorsteek.

Die lewe is soos ‘n treinreis tussen twee stede, tussen wie daar nie ‘n direkte verbinding is nie. Dit maak oorklim noodskaaklik.

Die reis neem ons deur lyding, siekte, benoudheid, vervolging, honger en gevaar( Rom.8:35). Die reis is nie altyd presies te beplan nie. Die vertrekpunt en tyd van die eindbestemming is nie in ons hande nie. Prediker sê: “Ons tyd is uitgemeet; ons oorstappunte is bepaal.

Die dood is ‘n werklikheid – hoe ons ookal redeneer. Ons hoor en lees van mense wat sterwe. Ons sien dood op T.V. Ons staan by ‘n graf van ‘n kennis of ‘n geliefde. Ons weet almal: die dood is ‘n werklikheid. Dit wag op ons almal. Nie een van ons is gevrywaar om nie te sterf nie. Die vraag is dan: Hoe ervaar ons dit?

Sien ons die dood as ‘n vyand? Dan kan ons daarteen veg of probeer om te ontvlug. Probeer jy dit vermy of ignoreer? Want dit help nie. Een of ander tyd word ons daarmee gekonfronteer.

Sien ons dit as ‘n afskeidsgeleentheid? So ‘n finale afskeid van iemand. Of as die tyd dat ons moet afskeid moet neem van alles en almal.

Of sien ons dit as ‘n grensituasie. Waar die grens oorgesteek sal word en ons vanuit hierdie bedeling sal oorstap in ‘n ander, nuwe bedeling. Is dit ‘n eindpunt of ‘n beginpunt?

Paulus sê aan die Korintiërs dat die opstanding van Chrsitus ook belangrik is vir die mens. Die opstanding van Christus verander die gelowige se persepsie van die dood. Hy kom tot die gevolgtrekking dat ons nie sal sterf nie. Die oorwinning behoort nie aan die dood nie, maar aan Chrsitus wat oorwin het oor die dood. Daarom is die dood nie die oorwinnaar en eindpunt nie. Christus is die oorwinnaar.

Wat is die grond van so ‘n uitspraak? Paulus het Christus geken. Hy weet dat Christus opgestaan het. Hiervan was daar baie getuies. Dit is die grond en basis van ons geloof. Dit is die grond van die lewensverandering en lewenswyse van baie. Dit het sy lewe verander en sin gegee aan sy lewe wat voorheen nutteloos en ‘n najaag na wind was.

Hy sê dan: As Christus nie opgestaan het nie, is ons geloof nutteloos. Verniet sal ons dan glo en hoop op lewe na die dood.

Is dit vir ons vandag belangrik? Ons leef. Ons moet aangaan met ons lewens. Moet ons in die skadu van die dood leef? Altyd leef in die vrees van die dood?

Nee. Vandag is ‘n voorbereiding vir more, vir die toekoms. In die lig van die oorwinnig oor die dood deur die opstanding van Christus moet ons kyk na die oorwinning oor die dood. Deur die opstanding van Christus moet ons kyk na ons verhoudings. Na ons verhouding met die opgestane Jesus, met die lewende Here. Maar ook na ons verhoudings met ander mense.

Hier is twee aspekte ter sake: omdat ons weet die dood op almal wag, moet ons in liefde leef omdat ons nie weet wanneer ons nie meer hier sal wees nie. Terselfdertyd moet ons in liefde leef juis omdat ons met Christus opgestaan het in ‘n nuwe lewe.

Dit dring ons om aandag te gee aan ons verhoudings… Hoe leef ons: liefdevol of liefdeloos? In die lig van die kortstondigheid van die lewe, die finalitiet, moet ons onsself elke dag ondersoek en vra of ons werklik ‘n opstandingslewe leef. Kan ander sien dat ons met Christus opgestaan het tot ‘n nuwe lewe?

Paulus skryf dan: “Daarom, liewe broers, wees standvastig, onwankelbaar altyd oorvloedig in die werk van die Here, omdat julle weet dat julle inspanning in diens van die Here nie tevergeefs is nie”(1Kor. 15:58). Hier word drie dinge genoem wat kenmerkend is van die lewe deur die opstanding van Jesus.

Wees standvastig. Die nuwe lewe wat deur die opstanding van Jesus ingelei word, is ‘n standvastige lewe. Nie ‘n lewe waar die gelowige heen en weer geslinger word deur omstandighede nie. Die gelowige is nie soos ‘n riet wat in die wind heen en weer gewaai word en wat deur sterk stormwinde geknak of gebreek word nie…wat ookal mag gebeur, ons hou vas aan die verlossing in Christus, die lewe deur Hom en aan Hom. Niks kan ons van koers af kry nie. Wees standvastig, betroubaar want ons weet dat Jesus opgestaan het en oorwin het oor graf en dood en hel…

Teedens sê Paulus…wees onwankelbaar. Soos ‘n rots. Is dit nie juis moontlik omdat die grond van ons geloof onwankelbaar is nie. Die lewe van die gelowige is mos gebou op God. Hy is die onwankelbare. Al sou die berge bewe en die aarde ineen stort, bly die Here die Onwankelbare. Hy verander nooit nie. Jesus is gister en vandag en tot in ewigheid dieselfde. Op grond van ons verbondendheid aan Hom kan ons onwankelbaar wees. Al is die storm ook hoe erg. Al is daar verskriklikke aanslae. Al val alles rondom ons!

Derdens sê Paulus dat die nuwe lewe wat op die opstanding van Jesus volg, ‘n lewe van oorvloedige werke is. Wees altyd oorvloedig in die werk van die Here. Wat beteken dit? Dui dit daarop dat ons net maar in die kerk en op geestelike gebied werke moet lewer? Nee. Dit gaan om oorvloedige werke na die voorbeeld van die Here. Let op: nie baie werke nie, maar oorvloedige werke. Werk voluit. Doen alles wat jy kan en nog meer….

Dwarsdeur die Bybel word bely dat die Here naby Sy kinders is en veral naby is aan diegene in nood. Om oorvloedig te wees in diens van die Here beteken dan ook dat ons baie keer naby mense in nood moet wees. Wees daar vir ander. Wees daar vir jou kinders. Wees daar vir jou ouers en ander ou mense. Wees daar vir almal wat jou dalk mag nodig hê. Die nuwe lewe wat ingelei word deur die opstanding van Jesus word gekenmerk deur nabyheid aan ander.

Wees altyd oorvloedig in die werk van die Here. Dit is ‘n kenmerk van die nuwe lewe wat deur die opstanding van Jesus moontlik gemaak is. Dit is ‘n vol en ryk lewe. ‘n Sinvolle lewe. “n Lewe wat gekenmerk word deur die oorvloed van werke na die voorbeeld van Jesus. Deur die opstanding van Jesus het daar ‘n einde gekom aan die sinlose bestaan wat by die graf eindig!

1 Korintiers 15 beklemtoon dat die gelowiges ‘n nuwe lewe leef; dat die dood nie ‘n skeidig en vernietiging is nie, maar ‘n grenskruisig. Dit sluit aan by Romeine 8 waar Paulus sing dat niks ons kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus ons Here is nie…

Lukas 24:1-12

Dit gebeur baie maklik dat die appelkarretjie omgegooi word. Een oomblik loop alle dinge nog soos verwag en dan skielik gebeur net mooi die teenoorgestelde. Gewoonlik beleef mens dit baie negatief. Ons hou mos van die bekende: dat dinge verloop soos beplan; dat die verwagte waar word. Tog gebeur dit soms dat alles net mooi anders verloop. Dit het ook in hierdie teksgedeelte gebeur….

Hier gaan dit om vroue wat na die graf gaan om Jesus te salf. Dit was in daardie tyd die gebruik dat ‘n liggaam met olie gesalf word voor die begrafnis. ‘n Begrafnis het plaasgevind op die dag waarop die persoon gesterf het en verder nog ook voor sonsondergang daardie selfde dag.

Met die dood van Jesus het dinge egter nie normaal verloop nie. Hier was ‘n graf nie bekikbaar nie. Daarby het Jesus redelik laat in die middag gesterf en moes toestemming nog verkry word om Hom te begrawe. Daar was dus nie tyd om die salwing af te handel en Hom te begrawe voor die aanbreek van die Sabbat nie.

(2)As die vroue by die graf kom, is hulle diep geskok want dit is anders as wat hulle verwag het: die klip wat toegang tot die graf verleen, was weggerol. Hulle skok word nog groter as hulle ingaan en vind dat die graf leeg is en dat daar boonop twee mans in blink klere in die graf is. Mens kan jou indink hoe diep geskok hulle moes gewees het.

“n Graf was ‘n onrein plek en iemand wat aan ‘n lyk raak was vir ‘n lang tyd onrein. Dit beteken dat die vroue bereid was om onrein te wees ten einde die laaste eer aan Jesus te bewys. Hulle was gekok om mans in die graf te sien omdat grafskending nie dikwels voorgekom het nie. Geen wonder dat ons lees dat hulle verbaas en geskok was nie. Die wind was volledig uit hulle seile.

Kan ons onsself in hulle plek voorstel? Stel jou voor jy kom by die graf van ‘n geliefde en vind jy dat die graf leeg is en dat daar nog twee vreemdelinge by die graf sit. Ons almal sal seker geskok en kwaad wees!

Die vroue het groot geskrik en na die grond gebuig: uit vrees en as teken van nederigheid en onderdanigheid. Hulle was totaal platgeslaan en verslae. Wat is dan nou aan die gang?

Dan vra die manne aan hulle: “Waarom soek julle die Lewende by die dooies? Hy is nie hier nie. Hy is uit die dood uit opgewek. Onthou hoe Hy met julle gepraat het toe Hy nog in Galilea was en gesê het: “Die Seun van die mens moet uitgelewer word in die hande van sondige mense, gekruisig word, en op die derde dag opstaan”(Lukas 24:7).”

Die vroue (en ook al die ander dissipels en volgelinge van Jesus) het vergeet wat Jesus gesê het. Miksien het hulle dit gehoor maar nie mooi begryp wat Hy gesê of wat Hy bedoel het nie. Hulle het maar net soos ons gehoor wat vir hulle verstaanbaar en aanvaarbaar was. Wat buite hulle verwysingsraamwerk geval het, het hulle maar net by hulle laat verbygaan.

In die nuwe situasie onthou hulle die woorde en kan hulle dit begryp. Dan gaan hulle terug en vertel aan die ander dissipels wat hulle ervaar het. Vir die ander is dit egter onaanvaarbaar en onsinnig. Hulle glo die vroue eenvoudig nie. Dit wat hier vertel word, pas nie in hulle verwysingsraamwerk nie. Hulle het nog nooit van so iets gehoor nie.

Met hulle verstand kon hulle dit nie uit redeneer nie. Omdat dit nie logies was nie, was dit dus ook nie aanvaarbaar nie. Nee, die vroue is met onsinnige praatjies besig. Hierby moet ons onthou dat die woorde van die vroue in daardie tyd nie besonder baie gewig gedra het nie en dat hulle selfs nie eens in hofsake kon getuig nie.

Tog reageer Petrus anders. Hy hardloop om te gaan kyk of dit wat gesê is nie tog dalk waar is nie. Miskien net om te sien waarom die vroue so praat…By die graf besef hy dat hulle wel gronde het en is ook hy verwonderd oor wat gebeur het.

Die opstanding van Jesus is ‘n misterie. Dit pas nie in die normale patroon nie. Ons weet mos as iemand gesterf het word hy/sy begrawe of veras en dit is die einde. Die dood is finaal. Dit is die een situasie waarvan die uiteinde bekend en omomkeerbaar is. Jy sterf en word begrawe of veras, en dis finaal.

Hier lees ons van ‘n tipies menslike reaksie op die opstandingsbelydenis. Hulle wat dit hoor, is verbaas. Die wind is uit die seile. Die mens begryp dit nie. Dit lyk na onsin. Dit word nie gelgo nie. Gebeur dit nie vandag nog nie?

Al bely kerke en gelowiges al vir eeue dat Jesus opgestaan het uit die dood, is dit nog steeds iets waaroor mense met huiwering praat. So asof dit bely kan word in die kerk maar nie heeltemal aanvaarbaar is nie.

Die wat nie direkte getuies was nie, het gereageer met ongeloof. Dit wat gesê is, het na onsin geklink. Dit was soos ‘n storie wat nie waar kan wees nie. Mens moenie te hard hieroor oordeel nie, want dit is so dat dit nie verklaarbaar en alledaags is nie. Sou ons dit geglo het as ons nie al van kindsbeen af hiervan gehoor het nie?

As ons dit skielik vir die eerste keer moes hoor, sou ons waarskynlik net so gereageer het. Aan die ander kant is dit ook waar dat die feit dat ons van kindsbeen af goed bekend is met die opstandingsverhaal kan meebring dat die misterie daarvan by ons verbygaan- ons staan selde in verwondering oor die grootste van alle wonders.

Die opstanding bring die mens by die punt van verwondering. Dit wat daar gebeur het, pas nie in die mens se normale verwysingsraamwerk nie. Dit bring mens by die besef van die grootheid van God. Telkens lees ons dat die mense tot wie die besef van Jesus se opstanding deurgedring het, verwonderd was.

(3)Die vraag is nou: Hoe reageer ons op die opstanding van Jesus? Dit lyk my mense reageer op een van vier wyses hierop.

(4) Eerstens is daar die wat nie glo nie. Vir wie die opstandingsbelydenis na onsin klink. Wat meen dit is iets wat nie geglo kan word nie en wat dit afmaak as feëverhale…

(5)Tweedens is daar diegene wat probeer om dit te verklaar. Wat allerlei verklarings probeer aanbied van wat nou eintlik daar gebeur het. Die verklarings kan wissel van pogings om die opstanding te verklaar as iets wat om bepaalde natuurwetenskaplik begronde redes verklaar word tot verklarings waarin gepoog word om dit vanuit die wereldbeskouing van destyds te verklaar.

(6)Derdens is daar diegene wat sê dat ons moet vra na die doel van die opstandingsbelydenis. Wat was die doel van die opstandingsverhale in die Evangelies? Natuurlik is dit uiters belangrik, want geen Bybelboek is sommer net so gekryf nie. Elke Bybelboek het ‘n spesifieke doel.

Die doel van die Evangelies verskil ook omdat dit in verskillende tye en aanvanklik vir verskillende teikengroepe geskryf is. Die doel van geen Evangelie was om ‘n historiese berig te wees wat net feitelike gegewens wou oordra nie. Die opstandingsverhale het dan ‘n spesifieke funksie in die beligting van die doel van die besondere Evangelie.

Vierdens is daar diegene wat in verwondering voor die belydenis en die opgestane Jesus staan. Wat aanvaar dat ons nie kan verklaar nie en nie probeer om dit te doen nie. Wat in verwondering stil word voor die grootste van alle wonders. Wat sê: hier het iets gebeur wat ons nie kan verklaar nie.

Ons kan dit maar net glo en bely. God is hier aan die werk. Sy werke is soms, soos Hyself, nie verklaarbaar nie. Daarom moet ons aanbidding vanoggend ruimte laat vir verwondering. Waar verwondering ontbreek, word aanbidding maar skraal en formeel en koud en sterf dit dan ook geleidelik.

Sal ons nie maar aanvaar dat ons nie alles weet of begryp nie en net stil word nie? Verwondering is aanbidding. In ons tyd het ons so onrusbarend seker geword en bly daar so min ruimte vir verwondering oor. Geen wonder die lewe word dan so oninteressant nie. Hoe kan ons tog alles begryp en verklaar? Nee, juis in die godsdiens moet ons kom by die punt van bewondering en verwondering.

Die Here wat ons aanbid, is so oneindig groot en ver bo ons verhewe. Kom ons buig in verwondering voor die opgestane Jesus - dit is die kern van ons geloof en hoop en liefde…