Lukas 22, Galasiërs 5:13, 6:2

Dink julle ek is net maar julle slaaf.  Is ek voltyds in julle diens? Moet ek net altyd regstaan vir julle? Ek moet net aldag gee en gee en gee en die res van die gesin en familie eis en eis net. Ek is so moeg om heeldag reg te staan en almal te dien. En dan behandel hulle my nog boonop soos ‘n vloerlap. Het ons nie al dikwels hierdie woorde in baie van ons se huise gehoor nie. Het jy dit nie al dalk self gesê nie?

Daar is pa’s wat voel dat hulle net daar is om die res van die gesin te dien. Hulle verwag van hom om altyd reg te staan. Hy moet almal help, hy moet sorg dat daar kos op die tafel is. Hy moet betaal vir alles. Hy moet die huis en tuin versorg en sorg dat alles wat kan loop in ‘n lopende toestand is. Hy moet altyd beskikbaar wees vir die vrou en kinders. Geen wonder hy voel soms soos ‘n gebruiksvoorwerp nie. Sommer maar net almal se bediende.

Daar is seker nog meer ma’s wat voel dat hulle almal se slavin is. Sy moet altyd regstaan met die kos en klere. Sy moet sorg dat die huishouding soos ‘n goed geoliede masjien werk. Sy moet in almal se behoeftes voorsien. As pa sy vinger klap moet sy spring, as boetie of sussie skree moet sy maar daar wees. Haar hele lewe word opgeslurp deur man en kinders. En dan is daar so bitter min erkenning en dankbaarheid.

Daar is kinders wat ook voel dat hulle die onbetaalde gesinslawe is. Seuns voel mos maar dikwels dat die ma’s die dogters voortrek en dat die dogters niks hoef te doen nie terwyl die seuns al die harde en ondakbare werk moet doen. Hulle moet die gras sny en swembad skoonmaak en nog baie meer. So voel die dogters weer dat die seuns nie hulle kant bring nie. Die dogters moet die huis skoonmaak en wasgoed en skottelsgoed was.

Ons dink mos maar almal dat die ander dit altyd makliker het. Ons kry so swaar. Ek is maar net die gesinslaaf.

Agter hierdie woorde en gesindheid, lê ‘n diepgewortelde strewe na mag. Ons wil eintlik net die belangrikste wees. Ons wil die ereplek beklee. Ons wil gedien word. Dit was nog altyd so.

Josef wou ook so graag gedien word. Dit blyk duidelik uit sy drome en die manier waarop hy dit oovertel het. Dit blyk ook duidelik uit die feit dat ons by meer as een geleentheid lees dat die dissipels ook gestry het oor wie die belangrikste was en dat sommiges selfs vir Jesus gevra het om die ereplek in Sy koninkryk te beklee. Kom ons wees maar eerlik: droom ons nie almal maar daarvan nie? Ons wil die belanrikste wees. Ons wil die hoof wees. Ons wil gedien word. En nie net by die werk nie maar by die huis ook.

In Lukas 22:24 lees ons dat daar onenigheid onder die dissipels ontstaan het oor wie die belangrikste was. Die dissipels het vir alle praktiese doeleindes soos ‘n familie gefunksioneer met Jesus aan die hoof van die huishouding of familie. In hierdie familie het daar dan nou ook onenigheid ontstaan. Wie is die belangrikste? Dit is tragies dat dieselfde onenigheid vandag nog in baie families voorkom. Daar is so dikwels spanning oor wie die belangrikste is.

Wat hierdie situasie nog meer tragies maak, is die feit dat hierdie onenigheid pas voor die dood van Jesus na vore kom. Dit vind plaas pas na die laaste avondmaal en die instelling van die nagmaal! Dit moes dan nou juis ‘n besonderse en gewyde tyd gewees het. Nou word dit so verlaag deur ‘n gestryery oor wie die belangrikste is.

Maar moenie oordeel nie. Ons maak ons mos al te dikwels hieraan skuldig. So rondom ‘n groot fees of belangrike geleentheid raak ons mos aan die baklei oor beuselagtighede. Nog voor die dood van ouers raak kinders aan die stry oor die erfporsie en wie die belangrikste is. Dan spat baie gesinne en families uitmekaar.

Jesus praat met hulle. Hy wys daarop dat dit by die nasies so is: die koning speel baas. Maar die wêreldse gesindheid pas nie in die koninkryk van God nie. Hier geld ander beginsels. Hier gaan dit nie om eie mag en aansien nie. Die belangriskte onder julle moet soos die geringste wees, en die een wat die leier is, soos die een wat dien. Die een wat dien, is die belangriskte! Die orde word dus omgeraai!

Jesus sê dit nie net vir Sy volgelinge nie. Hy het dit ook van Homself gesê. Hy het mos gesê: die Seun van die mens het nie gekom om gedien te word nie, maar om te dien en Sy lewe te gee as die losprys vir baie. Dit het Hy nie net gesê nie, maar ook gedoen.

Hy het heirdie belangrike kernwaarheid van die koninkryk van God prakties gedemonstreer. Hy het gekom om te dien. Dwarsdeur Sy lewe het Hy gedien. Hy het uitgereik na siekes en hulpbehoewensdes. Hy het Hom ontferm oor die wat in nood verkeer het. Hy het die verworpenes met ope arms ontvang. Hy het almal gedien. Ja, tot aan die kruis het Hy ons gedien en Sy lewe gegee as losprys vir ons. Hy het die volmaakte voorbeeld vir ons gestel. Wat Hy vra, doen Hy eers…

Hierdie woorde van Jesus het ook betrekking op ons familielewe. Ook in gesins- en familieverband geld die beginsel van die koninkryk van God; die belangrikste onder julle moet soos die geringste wees, en die een wat leier is, soos die een wat dien.

Dit geld vir ons almal. Al te dikwels wil die man baasspeel. Die vrou en kinders moet hom dien, want hy is mos koning. Of die vrou…die man moet net na haar pype dans en alles doe nom in haar goeie boekies te bly. Die kinders moet mooi in hulle spore trap, want as ma nie gedien word nie, is die gort gaar. Ons kry dit ook onder kinders: ek is die bealngriskte… en party kinders kry dit selfs reg om hulle ouers so te manipuleer dat alles om hulle draai en die ouers in hulle diens staan, en ons kry dit veral in Christen gesinne. Dit rym glad nie met die beginsels wat Jesus hier stel nie. Dit rym nie met die voorbeeld wat Jesus gestel het nie. Die belangrikste onder julle moet soos die geringste wees.

In Galasiërs 6:2 skryf Paulus: “Dra mekaar se laste, en gee op die manier uitvoering aan die wet van Christus.” Dit geld ook vir die gesninslede en in die gesinslewe. Dien mekaar in liefde. Dra mekaar se laste. Help mekaar. Staan mekaar by, ondersteun mekaar… nie uit dwang nie, nie omdat dit jou plig is nie, nie omdat iemand dit van jou eis nie. Dien mekaar in liefde. Die man dien sy vrou omdat hy haar liefhet. Die vrou dien haar man omdat sy hom liefhet. Ouers en kinders dien mekaar uit liefde.

So moet ons ook in gesninsverband mekaar se laste dra en so uitvoering gee aan die wet van Christus. Man en vrou moet mekaar ondersteun. Moet mekaar se laste dra. Ouers en kinders moet mekaar help en bystaan. Ouers het soms swaar laste om te dra en waaronder hulle knak. So is daar ook kinders wat swaar laste moet dra. Laste wat hulle nie alleen kan dra nie. Wat baat dit as ons praat oor die liefde van Christus as ons nie mekaar se laste dra nie?

Die woorde van ons teksvers roep ons vanoggend op tot selfondersoek: hoe gaan dit in ons huise? Wil ons baasspeel en ander domineer en manipuleer? Stel ons net eise? Of is ons die geringste; bereid om te dien? Dien ons mekaar uit liefde? Dra ons mekaar se laste? Is die gesindheid van Christus ook in ons lewens sigbaar? Is ons bereid om die minste te wees en te dien?

2 Kronieke 9:1-12

“Ons vrouens is slimmer as wat ons lyk”, dit moet ons mos dikwels hoor. Hoe waar is dit nie! Laat ons dit maar in liefde erken: vrouens is netso slim, indien nie slimmer as mans nie. Daar is baie wyse dames in ons midde. Soos daar deur die eeue nog altyd baie wyse dames was. In die Bybel lees ons dikwels van wyse vrouens. Vrouens wat netsoveel insig indien nie meer nie, as mans gehad het.

Die koningin van Skeba was een so ‘n wyse vrou. Sy het te hore gekom van die legendariese wysheid van Salomo. Nuuskierig, soos baie vroeuns maar ook kan wees, besluit sy om self te kyk of dit nie weer ‘n geval is van grootpraat nie.

Die feit dat sy besluit om self ondersoek in te stel, is positief. Sy eet nie alles vir soetkoek op nie en glo nie sommer alle strories nie. Dit gee alreeds ‘n aanduiding dat ons hier met ‘n wyse vrou te doen het. Sy het toe self na Jerusalem toe gekom om Salomo met moeilike vrae te toets. Miskien is dit die eerste aanduiding van wysheid: moenie alles sommer glo nie. Stel selfondersoek in. Toets die stories en gaan maak self seker of die gerugte waar is. Moenie soos baie mense op loop raak met stories en gerugte nie.

As die koning by Salomo kom, “het sy met hom gepraat oor alles waaraan sy kon dink” (2Kron. 9:1). Sy voer ‘n ingeligte gesprek met hom. Dis byna ‘n skaakspel. Sy luister nie net na sy praatjies nie. Sy stuur die gesprek in bepaalde rigtings. Sy het beplan en voorberei. Sy toets sy kennis nie net op een vlak nie, maar op verskeie vlakke en onderwerpe. Om dit te kon doen, moes sy self ingelig gewees het.

Dis net ‘n wyse mens wat oor ‘n verskeidenheid onderwerpe intelligent kan praat. Hier het ons nie iemand wat sommer instorm en haar begewe op tereine waarvan sy nie kennis dra nie. “n Wyse dame wat ‘n navolgingswaardige voorbeeld stel.

Salomo het nie sleg afgekom nie. Inteendeel, dit blyk dat die sotries oor sy legendareise wysheid nie oordryf was nie, want ons lees: “Salomo het vir haar ‘n antwoord gehad op al haar vrae. Niks was vir Salomo onverklaarbaar nie: hy kon haar op alles antwoord”(2Kron. 9:2). Twee hoogs intelligente mense was hier in gesprek met mekaar.

Die wyse koninging van Skeba erken die wysheid van Salomo. “Die koninging van Skeba het onder die indruk gekom van Salomo se wysheid” (2Kron 9:3). Dit kos ‘n groot en wyse persoon om die wysheid en insig van ‘n ander te erken. Al te dikwels is dit nie die geval nie en slaan jaloesie uit. Mense kan tog so lelik wees as hulle besef dat die ander persoon oor meerdere kennis, insig of wysheid beskik. Dit is nie ‘n slegte idée dat ons na onsself sal kyk en vra of ons so wys soos die wyse koningin optree nie.

Wat verder opvallend is, is die feit dat die koningin van Skeba nie net na Salomo se woorde luister en op grond daarvan ‘n oordeel fel nie. Sy kyk holisties en let ook op na sy optrede. “Die koningin van Skeba het onder die indruk gekom van Salomo se wysheid, die tempel wat hy gebou het, die geregte op sy tafel, die manier waarop sy amptenare aangesit het, die bedienning van sy tafelbediendes met hulle monderings, sy skinkers met hulle monderings, en van die optog wanneer hy na die huis van die Here toe gegaan het. Haar asem het daarvan weggeslaan”(2Kron. (:2-4).

Sy kyk wyd en diep. Niks ontgaan haar skerp waarnemingsvermoë nie. Die hele prentjie beindruk haar. Is dit nie ‘n teken van wysheid nie? Ons kyk so dikwels net na een aspek en mis die volledige prentjie. Miskien moet ons leer om breër te kyk na dinge…

Die wysheid van die koningin van Skeba kom verder na vore in haar reaksie. Sy sê dat dit wat sy gehoor het, oortref dit wat sy vooraf gehoor het. Sy sê verder dat sy onderdane bevoorreg is om ‘n koning van sy statuur te hê. Haar wysheid kom veral na vore in haar volgende woorde: “geloof sy u God, die Here, wat aan u soveel liefde bewys dat Hy u op Sy troon gesit het, ‘n koning deur u God, die Here self aangewys!. Dit is omdat u God vir Israel liefhet en die volk vir altyd wil instand hou, dat Hy u as koning oor hulle aangestel het om die orde en die reg te handhaaf”(2 Kron. 9:8).

Ware wysheid is om die bron van wysheid te erken! Wysheid kom nie vanself nie. Dit is nie iets wat die mens self het of kry nie. Dit is ‘n geskenk, ‘n gawe van die Here. Hy is die bron van wysheid. Hy gee dit aan mense. Dit is ook nie iets waaroor enigiemand kan roem nie. Dis iets waaroor wyse mense maar net in dankbaarheid voor Hom kan kniel en Hom erken.

Wysheid is dit wat ons in ander moet raaksien en erken en waaroor ons die Here moet loof. Geloof sy die Here wat wysheid aan mense gee. Dank die Here vir wyse mense. Dank die Here vir wyse leiers. Die volk of die gemeenskap wat hulle wyse leiers het, is gelukkig. Ook dit is ‘n genadegawe van die Here- Hy gee wyse leiers aan die volk en gemeenskap en familie en diegene wat Hy liefhet.

Die wyse koningin van Skeba gee aan Salomo besonder baie en groot geskenke. Sy gee so erkenning aan wat sy gesien en gehoor het. Om op tasbare wyse erkenning te gee, is ook mos ‘n teken van wysheid. Dit hoef nie deur duur geskenke te wees nie. Miskien moet ons ook leer om op tasbare wyse erkenning te gee…

Die koning van Skeba is beslis nie die enigste wyse vrou waarvan ons in die Bybel lees nie. Daar was en is, so baie wyse vrouens. Daar is so baie mooi vrouens:mooi van binne, vrouens vol wysheid en insig. Hoe tragies is dat ons dit nie aldag sien en erken en wardeer nie. Miskien kan mens die woorde van die koninging van Skeba bietjie aanpas en sê dat die gesin van wyse vrouens geseënd is. Ons is geseënd omdat die Here ons ma’s en vrouens liefhet. Sal ons nie met groter waardering na die hele prentjie rondom ons vrouens en ma’s kyk nie: na wat hulle by die huis doen en berek en hoe hull eons en ander onthaal en die tusite skep en alles om hulle mooi maak nie; ‘n veilge hawe vir ons kinders; ‘n wonderlike tuiste vir hulle mans. “n Wyse vrou wat die Here liefhet is so oneindig kosbaar.

Wyse vrouens is gawes van die here. Omvou haar met liefde en wardering. Dank en loof die Here vir haar…

Genesis 24, 25:19-34,27

Van droomvrou tot rugsteker. Dit is die tema van die verhaal van Rebekka. Dit is helaas ook die verhaal van so baie sedertdien. Die verhaal word vir ons in die Bybel vertel as spieël waarin ons na onsself moet kyk. Die verhaal wat ons oproep tot selfondersoek en optrede. Gaan ons soos sy leef of wat gaan ons doen.

Die verhaal van Rebekka begin so romanties. Destyds was dit veral die pa se verantwoordelikheid om toe te sien dat sy kinders, en veral sy seuns, getroud kom. As mens onthou dat die lewensverwagting destyds maar gemiddeld om en by veertig was, kan mens maklik verstaan dat kinders baie jonk getrou het. Dan is dit nog meer verstaanbaar en aanvaarbaar dat die ouers die grootste sê in die keuse van ‘n huweliksmaat gehad het. Geen wonder dat die oorgrote meerderheid huwelike gesluit is na onderhandelinge tussen die ouers van die bruid en die bruidegom nie.

Getrou aan die gebruike is Abraham baie berkommerd dat hy sal sterf voor sy seun Isak getroud is. Hy laat sy oudste slaaf sweer dat hy vir Isak ‘n geskikte vrou uit sy stam sal soek. Die slaaf gehoorsaam. Hy maak die soeke na ‘n vrou vir sy baas se seun ‘n gebedsaak. Nou verwag mens mos dat sulke gelowige optrede geseën sal word. Wat gaan gebeur?

Nog voor hy klaar gebid het, sien hy ‘n pragtige jong meisie! ‘n Beeldskone maagd kom na hom toe aangestap. Mens kan nie anders as om die slaaf se mond te sien oopval nie. Die meisie is nie net beeldskoon nie, sy is boonop baie vriendelik.

As hy vra: “Laat my tog ‘n bietjie water drink uit jou kruik”, antwoord sy: “drink gerus meneer!” Sy doen meer as wat hy vra, sy bied ook aan om sy kamele te laat drink. Sy is hardwerkend, want ons lees dat sy nie net die kruik leegmaak in die krip sodat die kamele kan drink nie, maar dat sy heen en weer tussen die put en die krip hardloop om te sorg dat die kamele genoeg kry om te drink. En al drink die kamele nie elke dag nie, kan hulle baie drink. “n Pragtige gasvrye flukse meisie! “n Droomvrou. Geen wonder die slaaf het haar met kosbare geskenke oorlaai nie (Gen.24:22). Die meisie is boonop nog gasvry. As hy vra of hulle nie dalk slaapplek vir hom het nie, bied sy dadelik en sonder huiwering aan dat hy die aand by hulle kan oornag. Weer gaan sy verder as wat verwag kan word en bied sommer nog voer vir die kamele ook aan. Dit is opvallend. Sy gaan raadpleeg nie eers haar ouers en kry nie eers goedkeuring nie. Sy tree selfstandig op. Vir daardie tyd was dit nogals iets besonders…

Die slaaf se gebede is verhoor. Hy gaan sommer dadelik oor om te onderhandel oor ‘n huwelik. Hierdie droomvrou moet hy vir sy baas se seun kry! Beter kan dit nie. Die onderhandelinge loop nou goed af. Hy wil so gou moontlik terug gaan. Haar ouers wil dat hy nog ‘n dag of tien bly, maar hiervoor sien hy nie kans nie. Dan gebeur nog iets besonders, die ouers raadpleeg die dogter  en laat die finale sê aan haar oor. Sy besluit dat sy dadelik met die slaaf sal gaan. Sy aarsel nie en wil die voorgenome huwelik nie uitstel nie. Weereens tree sy selfstandig op.

Sy is nie net beeldskoon, hardwerkend, gasvry en vriendelik nie, maar ‘n vrou in eie reg wat self dink, self besluit en die daad by die woord voeg. Sy hink nie op twee gedagtes nie en vat nie ‘n ewigheid om tot ‘n besluit te kom nie. Inderdaad ‘n droomvrou.

Sou ons, en veral alle vroue, nie ons graag met hierdie droomvrou wou identifiseer nie? Inderdaad stel sy ‘n voorbeeld by uitnemendheid. Vriendelik, gasvry, hardwerkend. Iemand wat besluite kan neem en dit tot uitvoering bring.

“n Rukkie daarna, as sy oppad na haar voorgenome man en huwelik op ‘n dag ‘n man sien nader kom, en vra wie dit is, hoor sy dat dit haar bruidegom is. In ooreenstemming met die tradisies en gebruike, versluier sy haar gesig. Dit was die teken dat sy ‘n maagd en hubare meisie is. Haar toekomstige man moet nie verlief raak op haar uiterlike skoonheid nie. Hy moet darem ook bietjie dieper kyk.

Van die huweliksluiting lees ons niks, ook nie van die fees wat daarmee saamgaan nie. Is dit nie jammer nie? Ons lê mos so baie klem op sulke dinge, maar hier val die klem op die regte plek. Ons lees hier dat hulle getroud is en dat Isak haar liefgehad het (Gen. 24:67).

Al het hy haar nie self uitgekies en het romantiese liefde nie ‘n rol gespeel in die keuse van ‘n huweliksmaat nie, het ons baie duidelik ‘n liefdesverhaal. Isak het Rebekka liefgehad! Dit is die eerste keer in die Bybel dat ons so uitdruklik lees dat ‘n man sy vrou liefgehad het. Dit is so belangrik. Dit is die fondament. Liefde, respek, eerbied, agting. “n Droomvrou in ‘n droomhuwelik! En inderdaad sou almal van ons ook wou hê dat ons huwelike gekenmerk moet word deur liefde! My man het my lief! Ek het my vrou lief!

In die derde toneel word die ideale beeld voortgesit. Die droomvrou is onvrugbaar, en destyds was dit ook iets verskrikliks. Om kinders te kon hê was die hoogste prioriteit in die huwelik. Ons lees dat Isak tot die Here gebid het oor sy vrou, want sy was kinderloos (Gen.25:21). Isak bid vir sy vrou. Hulle probeer nie allerhande dinge nie, hy bid. Is dit nie nog ‘n aanduiding van ‘n wonderlike huwelik nie? Moet ons nie by hom leer en meer bid vir die onvervulde ideale van ons eggenotes nie?

Die Here verhoor Isak se gebed. Rebekka word swanger. Maar dinge loop nie al te lekker nie. Sy worstel selfs met die vraag hoekom sy so swaar moet kry met die swangerskap. Ook op die vraag kry sy ‘n antwoord. Dis omdat sy ‘n tweeling verwag. Boonop sal die tweeling twee volke word wat vir altyd in stryd met mekaar sal leef. “n Stryd wat tot vandag toe nog voortduur. Gebedsverhoring beteken nie altyd dat alles van daardie oomblik voor die wind sal gaan nie. Daar kan moeilike en baie swaar tye volg op die aanvankilke gebedsverhoring. Isak het gebid. Rebekka het swanger geword maar dit was die begin van ‘n lang en bitter stryd. “n Stryd wat nie net die twee seuns geraak het nie, maar die gesin geskeur het en van die droomvrou ‘n rugsteker gemaak het. “n Stryd wat na eeue nog steeds voortduur.

Die twee seuns het soos dag en nag verskil. Die verskille het hoe langer hoe duideliker na vore gekom. Dit het gelei tot spanning. Essau was ‘n man van die veld. Sy pa se droomseun. Geen wonder dat sy pa hom voor getrek het nie. Jakob weer was ‘n sagte en rustige kind wat by die huis gebly het. Hy was sy ma se oogappel.Sy het hom voor getrek. So het elke ouer ‘n witbroodjie gehad (Gen25:28). En dit werk nooit nie. Dit lei tot meer spanning en groter wedywering.

In die laaste toneel waarin Rebekka verskyn, het ons ‘n heel ander prentjie van die eens droomvrou. Nou is sy en haar man al oud. Hy vrees dat hy binnekort kan sterf. Hy roep sy geliefde oudste seun en vra hom om gereed te maak om sy seen te ontvang. Maar Rebekka het ander planne. Sy luister die gesprek af. Sy het nie respek vir Isak se privaatheid nie, en vertrou hom nie meer nie. Sy beraam ‘n slinkse plan om Isak, haar man wat haar liefhet, te dwarsboom. Sy beraam nie net die plan nie. Sy voer dit uit. Dis soos ‘n goed beplande misdaad – wat dit inderwaarheid ook was.

Dit was vir ons aan die begin maklik om met Rebekka te identifiseer. Maar nou? Die vraag is of ons nie baie keer netsoos sy optree nie. Ons vertrou mekaar nie meer nie. Ons skend ook mekaar se privaatheid. Ons maak ook ander planne. Ons belieg en bedrieg mekaar, net om ons eie sin te kry. Op die ou ent is ons ook maar net sulke rugstekers soos Rebekka. Al is dit nie ten opsigte van sulke skynbaar groot sake soos hier die geval was nie. Maar is daar nou groot sonde en klein sondetjies; goot rugstekery en klein rugstekerytjies?

Het Rebekka geslaag in haar doel? Skynbaar ja. Isak het wel vir Jakob geseën. Hy word nou die eersgeborene en ontvang ‘n dubbele erfdeel. Maar gou-gou hoor Rebekka ‘n ander gesprek.

Sy hoor dat Essau vir Jakob wil doodmaak. Weer beraam sy ‘n plan. Weer lieg sy vir haar man. Nou moet Jakob vlug. Die eersgeborene met die groot sosiale aansien en dubbele erfdeel, word ‘n vlugteling met niks het nie! Sy ma se rugstekery het hom duur te staan gekom!

Miskien moet dit vir ons ‘n les wees. Sonde slaag nooit nie. Dit bereik al te dikwels die teenoorgestelde van wat ‘n mens daarmee wil bereik. Dit raak die wat die naaste aan jou is en wat jy wil bevoordeel dikwels slegter as vir jou. Hierna verdwyn Rebekka van die toneel. Hoe tragies. Van droomvrou tot rugsteker… Hoe lyk dit met ons?

Prediker 2:4-11, 12:13

As ons Prediker 2:4-10 lees, is die meeste van ons se reaksie seker: hoe wonderlik! Ons kan ons met hierdie man identifiseer. Ons sou ook graag so wou leef. Hoe wonderlik sou dit nie kon wees as ons so kon leef nie! Dit klink so idillies en heerlik. Ag, as my lewe maar soos hierdie man s’n kon wees.

Die man was ‘n ondernemende en uiters suksesvolle sakeman. Hy vertel self: “Ek het groot ondernemings aangepak: ek het vir my huise gebou en wingerde geplant. Ek het vir my tuine en parke aangelê en allerlei vrugtebome daarin geplant. Ek het vir my damme gemaak om die lappe jong bome nat te lei. Ek het slawe en slavinne aangeskaf, en hulle het kinders gekry wat ook my slawe was. Ek het baie beeste en kleinvee gehad, meer as almal voor my in Jerusalem. Ek het vir my silwer en goud opgegaar wat ek gekry het van konings en provinsies. Ek het vir my sangers en sangeresse gewerf, talle mooi meisies met wie ek die lewe kon geniet. Ek was magtiger en ryker as almal voor my in Jerusalem. My wysheid het my goed te staan gekom. Alles wat ek begeer het, het ek my veroorloof; ek het myself geen plesier ontsê nie. Alles waarmee ek my besig gehou het, het my plesier verskaf. Dit was my beloning vir al my inspanning” (Pred. 2:4-10).

Dit klink mos nou soos ‘n suksesverhaal. Die man het dit in hom gehad. Hy het ondernemingsgees gehad. Hy pak groot ondernemings aan. Hy deins nie terug vir uitdagings nie.

Hy wag nie dat dinge gebeur nie, maar laat dinge gebeur. Hy rol sy moue op en sit skouer aan die wiel. Hy bou huise. Hy bou ‘n groot boerdery op. Hy plant wingerde. Hy lê tuine aan. Nie sommer net ‘n klein tuintjie nie. Nee, dis parke wat hy aanlê. Hy plant boorde met alle moontlike vrugtebome. Hy bou ‘n groot kudde beeste en kleinvee op.

Daarby het hy vir sy tyd revolusionêre boerdery metodes gevolg. Hy bou besproeiingsdamme, wat destyds eintlik onbekend was. Hy het hard gewerk. Hy is ‘n toonbeeld van ‘n man met gediversifiseerde belange in onder andere eiendomme en gemengde boerderye. Hy was ‘n entrepreneur en sakeman van formaat.

Die meeste van ons steek maar sleg af teen hom. Ons sou trouens kon vra of die meeste van ons hom nie beny of as rolmodel sou kies nie. As ons en ons kinders maar sy dryfkrag en insig en werksvermoë gehad het.

Die man skaf ook vir hom baie slavinne an. Destyds was slawerny algemeen en die welvarendes het ‘n groot werkmag van slawe en slavinne gehad. In vandag se terme sou ons eerder kon sê dat die man ‘n groot arbeidsmag gehad het. Hy het baie mense in diens geneem. Hoe groter die personeel, hoe welvarender is die baas mos. Daar is baie om vir hom te werk en wat spring as hy net sy vingers klap. Hoe lekker sou dit nie gewees het as ons so ‘n klomp werkers kon gehad het nie. Dit kon dinge mos sommer lekker maklik gemaak het. So ‘n groot personeel wat vir ons ‘n heerlike gemaksone sou kon skep sodat ons nie so hoef af te sloof en alles self te doen nie.

Die man was ook ‘n belgger van formaat. Hy het silwer en goud opgegaar. Sy reserwes was besonder groot. Hy het nie ‘n kontantvloei probleem gehad nie en het nie op lenings staat gemaak nie. Wat ‘n ideale situasie.

Daar begin so ‘n skaduweetjie oor die man val as ons die volgende paar verse lees. Dit lyk of hy ‘n gekultiveerde mens was. Hy werf vir hom talle sangers en sangeresse. Maar ai tog, hy werf vir hom ook talle mooi meisies met wie hy die lewe kon geniet. En dan kry hy grootkop en word verwaand en arrogant as hy spog met die feit dat hy magtiger en ryker as almal voor hom in Jerusalem was. Hy spog ook met sy wysheid. Miskien was dit waar, maar om dit so uit te blaker klink nogal arrogant en nie na die woorde van ‘n wyse man nie.

Helaas is dit nog altyd dat oorvloed te veel mense laat vervlak. Daar is niks verkeerd met die genieting van goeie musiek nie. Inteendeel. Gekultiveerdheid en die genieting van musiek, kuns en kultuur is wonderlik en aanbeveelingswaardig. Die probleme begin kopuitsteek as mense vervlak en die lewe begin geniet met talle mooi meisies! Om dan nog te loop en spog met jou mag en jou rykdom en wysheid wat die van ander oorskrei, is darem net te erg.

Dit laat mens dink aan iemand wat aan niks gewoond is nie en skeilik net alles in die lewe kry. Maar is dit nie dikwels wat gebeur as mense hulle net toelê op die materiële nie? Is dit nie wat ons te dikwels sien en hoor nie? Mense word skatryk en vervlak in so baie opsigte. Dan word dit alles net klinkende simbale en holle lawaai.

Die man vertel dat hy homself alles veroorloof het. Hy het homself geen plesier ontsê nie. Sy leuse was skynbaar om hard te werk en hard te speel. Die belonging vir sy harde werk het vir hom in plesier gelê. Is dit dan nie ook die geval by so baie van ons nie? Kom ons erken dit maar: hierdie man is die tekening van wat die meeste van ons as droomman sien. Ons sou so graag so wou leef.

Romeine 8:31-39

God is vir ons. Daarom kan niks ons skei van die liefde van God nie. Daarom is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet. Met hierdie oorinningslied sluit Paulus die deel wat in Romeine5:1 begin en handel oor die nuwe lewe in Christus, af. In hierdie deel toon hy aan dat ons as vrygekooptes nuwe mense is. Dit is daarom gepas dat hy hierdie deel afsluit met ‘n oorwinningslied.

Waaroor gaan dit in hierdie oorwinningslied?

God is vir ons! Dit is wat Paulus hier beklemtoon. Dit is die tema van die hele lied. Dit is vir hom die fondament van sy hele lewe. God is vir ons. God het gewys dat Hy vir ons is deurdat Hy Sy Seun nie gespaar het nie, maar Hom oorgelewer het om ons almal te red. Hierdie woorde herhinder sterk aan Johannes 3:16 “God het die wêreld so lief gehad dat Hy Sy enigste Seun gegee het, sodat die wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê.” Dit gaan ons verstand te bowe. Hoe kan ons ooit begryp? Hoe kan ons begryp dat die ewige Here, wat so oneindig verbo die mens verhewe is, wat heilig is en geen onheiligheid duld nie, wat sonde nie kan duld nie, ons so lief het? Hoe kan ons begryp dat Hy Sy Seun in ons plek laat sterf het sodat ons die ewige lewe kan hê? Nee, ons kan die liefde van God nie verstaan nie. Sy liefde vir ons is onverdiende liefde. Ons kan dit nie verstaan nie. Ons kan dit maar net in dankbaarheid en in geloof aanneem.

God is vir ons. Hy het ons lief. Dit het ons op Kersdag gedenk, toe ons stilgestaan het by die krip in Betlehem en by die moeder en haar Kindjie. Aan die begin van die jaar kan ons maar net terugkyk en stil word voor die grootsheid van die liefde van God. Ons kan vandag maar net getuig: ons verdien dit nie, maar ons weet: God is vir ons!

Warom huiwer ons dan oor die jaar wat voorlê?Ons mag nie bang wees vir die jaar wat voorlê nie. Ons mag die toekoms nie met vrees en bewing ingaan nie. Ons mag nie hoop verloor nie. As Hy Sy Seun gegee het, sal Hy dan nie al die ander dinge vir ons gee nie, vra Paulus. Dis ‘n retoriese vraag.

Die antwoord daarop is natuurlik: ja, Hy sal al die ander dinge vir ons gee.

Nou speisfiseer Paulus nie hierdie ander dinge nie. Dit verwys na alles wat ons nodig het volgens die wil en oordeel van God. Daarvan kan ons mos aan die begin van die jaar getuig. Die Here het laasjaar voorsien. Wat nodig was, het Hy gegee. Nie net in die eerste plek materiele dinge nie, maar veral innerlike krag en geloof en hoop. Wat het Hy nie alles vir ons gegee in ons verhoudingslewens nie. Kom ons gaan die nuwe jaar in en tegemoet met die sekere wete: God is vir ons, Hy sal ons weereens alles gee wat nodig is vir dit wat vir ons voorlê.

God is vir ons – wie kan ons van die liefde van Christus skei? Paulus maak dan ‘n lysie van alle denkbare gevare en bedreiginge: lyding, benoudheid, vervolging, honger, naaktheid, gevaar, swaard. Dis alles dinge wat ons bang maak. Dit breek sommer ons moed. Dit knak ons lewens. Maar Paulus sê dat selfs dit waarvoor ons die bangste is, kan ons nie skei van die liefde van Christus nie. Trouens, niks kan ons van Sy liefde skei nie.

Nou sê Paulus nie hier dat hierdie dinge in 2011 nie oor ons pad sal kom nie. Nêrens in die Bybel word beloof dat die kind van God gevrywaar is teen gevaar nie. Ons lees trouens baie keer van gelowiges wat vreeslike lyding moes deurstaan. En uit eie ondervinding weet ons ook self dat lyding nou eenmaal ook deel uit maak van ons lewens. Die jaar wat verby is het dan ook sy kwota swaarkry en lyding gehad. Vir sommiges selfs meer as net ‘n normale kwota. In die toekoms sal dit weer die geval wees. Daar mag selfs tye kom dat dit piknagdonker word en die lyding ons wil laat knak.

Wat die Here wel oor en oor vir ons beloof, is dat Hy by ons is. God is vir ons. Niks, heeltemal niks kan ons skei van die liefde van Christus nie. Daarom kan ons die toekoms en die nuwe jaar met hoop en geloof ingaan. God is vir ons. Hy is by ons. Niks kan ons uit Sy hand ruk nie.

Paulus het geweet dat ons dinge maar swaar begryp en nie maklik hoor en aanvaar nie. Daarom herhaal hy dit. Hierdie keer is die lysie net erger. Ook hierdie dinge kan ons nie skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus ons Here is nie. Nie dood of lewe of engele of bose magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of magte, of hoogte of diepte of enigiets anders uit die skepping nie. Niks op aarde nie! Niks uit die hemel nie! Niks uit die doderyk nie! Niks nie! Absoluut niks kan ons skei van die liefde van God nie. Hoor jy Paulus se pleit vanoggend? Glo dit asseblief! Niks kan ons skei van die liefde vna God nie.

God is vir ons, daarom is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons krag gee. Ons hoef nie bang te wees nie. Mag nie vrees vir alles wat ons bedreig nie. Ons mag nie moedeloos sit nie. Ons moet die toekoms blymoedig ingaan, wetende dat ons meer as oorwinnaars is deur Christus wat ons krag gee, Hoekom is ons so bang? Hoekom huiwer ons? Gaan die toekoms in met krag en moed. Elke gelowige is ‘n oorwinnaar. Elke kind van God is meer as ‘n oorwinnaar. Maar nie net uit eie krag nie. Dit is so deur die krag van Jesus. Deur Hom wat ons liefhet is ons meer as oorwinnaars.

So het Jesus mos vir ons kom wys hoe daar oorwin kan word deur Hom wat ons liefhet. Hy het  deur Sy liefde oorwin oor graf en dood en hel. Deur Sy liefde het en sal ons ook oorwin oor sonde. Deur Sy liefde sal ons as oorwinnaars kan leef. Deur Sy liefde sal ons as oorwinnaars kan leef in 2011! Sonder om bang te wees, sonder om terug te hou! Moenie terug hou nie!

Kom ons sing hierdie lied terwyl ons die nuwe jaar inloop. Kom ons sing dit elke liewe dag. God is vir ons! Wie kan teen ons wees? Niks kan ons skei van die liefde van Christus nie. Ons is meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet!

Lukas 2: 25-40

Kerstyd is ‘n tyd van vreugde, want ons onthou dat die Verlosser gekom het om ook in ons wêreld 2000 jaar na die geboorte, ‘n verskil te maak. Die Verlosser het gekom om in  hierdie moderne dae elkeen van ons se lewe in te kom en ‘n effek op ons te hê.

Jesus se effek op die wêreld en lewens van mense in Sy tyd was nie altyd vir die mense aangenaam nie. Hulle het beslis nie almal met blydskap gereageer op Sy teenwoordigheid en op alles wat Hy gesê en gedoen het nie. As ons die Nuwe Testament lees, kom ons onder die indruk dat Hy eintlik ‘n kontroversiële figuur was. Hy het soveel probleme gehad en moeilikheid ervaar dat Hy op die ou end Sy lewe verloor het. Mense was so gesteurd oor wie Hy was en waarvoor Hy gestaan het, dat hulle dit nodig gevind het om Hom dood te maak. En Hy was die Verlosser wat van God af kom!

Nou kan ons seker nie verwag dat die Verlosser wat van God af kom in ons tyd net vreugde en blydskap bring vir almal nie. Ons mense het die manier om soms vas te klou aan dinge wat nie vir ons goed is nie, wat ons self vernietig, en dan weer iets wat vir ons die beste is van die hand te wys.

Ja die Verlosser van God het gekom. Ook na ons toe. Maar hoe reageer ons op Hom? Met blydskap, sou jy miskien sê want kyk hoe vrolik word sy geboorte dwarsdeur die wêreld gevier. Ja, op die oog af is daar heelwat blydskap oor Kersfees. Maar waar is Jesus in hierdie Kersfees? Gaan dit werklik in ons feesvierings oor die Verlosser wat van God af gekom het, of gaan dit eintlik oor vakansie hou, geskenke, versierings, partytjies en sentimentele liedjies oor ‘n baba van lank gelede?

Die Verlosser wat van God af gekom het, is nie altyd teenwoordig in Kersvierings soos ons dit ken nie. Die Verlosser wat van God af kom, is ‘n ongemaklike figuur. Hy bring die beste en wonderlikse nuus en moontlikheid vir ons as mense, maar Sy manier van doen is anders en vreemd aan ons wêreld. Dit is nie altyd so maklik om hierdie goeie nuus bly te aanvaar nie. In Simeon se lied sien ons hierdie twee kante van die saak baie duidelik.

Simeon is baie bly oor die koms van die Verlosser. Hy het sy lewe lank naby God gelewe en het uitgesien na die dag wanneer God se belofte van lank tevore vervul sou word en daar vir sy volk verlossing sou kom. So naby het hy aan God gelewe dat hy selfs ‘n belofte ontvang het dat hy nie sou sterf voordat die gebeurtenis nie plaasgevind het en hy ‘n getuie daarvan kon wees nie.

Sowel hy as Anna se lewens was so op God en God se werk ingestel dat God se daad van verlossing vir hulle net blydskap gebring het. Simeon was vol met die Heilige Gees. So het hy die belofte gekry dat hy die Verlosser self sou sien. So het hy op die regte tyd by die tempel uitgekom, juis toe Josef en Maria daar was met hulle Kindjie om alles wat die wet voorskryf ten opsigte van pasgebore babas, uit te voer. En deur die Heilige Gees kon hy ook herken wat voor sy oë was: nie net ‘n gewone nuwe baba soos soveel ander wat in die tempel gekom het nie, maar die verlossingswerk van God wat nou voor sy oë waar word.

Simeon het naby God geleef en God was aan Simeon getrou. God het albei sy beloftes uitgevoer. God het die Messias gestuur en God het Simeon in die lewe laat bly totdat hy dit met sy eie oë kon sien.

Simeon reageer op die wonder wat hy mag beleef deur God te prys. Nou is hy tevrede om te gaan, want waarvoor hy gewag het, het gebeur. Sy taak om geduldig te wag is nou afgehandel. Hy het met sy eie oë die verlossing van God sien waar word.

Hy is so totaal afhanklik van God en met die hulp van God se Gees kan hy nie hierdie teken miskyk , of hierdie baba se koms verkeerd interpreteer nie.

Die verlossing wat nou waar geword het voor Simeon, kom al van ver af. God het dit belowe en gereed gemaak. Die hele Israel het daarop gewag en uitgesien na die dag dat hulle Messias sou kom soos God beloof het….God is waarlik groot, besef Simeon. Vandaar sy lofprysing en gebed om dankie te sê dat hy kon deel wees van hierdie gebeurtenis waar dit alles werklikheid word. Die lig van die nasies en die eer van Israel word saamgetrek in die Messias…

Josef en Maria se reaksie op wat Simeon sê, is verwondering. Verwondering is die reaksie wat gepaard gaan met ‘n wonderwerk of ‘n openbaring. Tot dusver is daar nog net vreugde, blydskap en verwondering oor wat God gedoen het. Maar profeteer Simeon onder dieselfde leiding van die Heilige Gees, dit gaan nie altyd so wees nie. In Israel sal die Kindjie nie net met blydkap ontvang word nie. Hy sal ‘n val en ‘n opstanding wees vir baie en ‘n teken wat weerspreek sal word. Die teken van God word nie sonder meer aanvaar nie. Hoe vreemd dit ook al mag klink, nie almal is bly oor die koms van die Verlosser nie. Hy is daar, maar hulle sien net die mens raak, nie die Verlosser en teken van God nie. En in die tweede plek hou hulle nie van wat Hy sê en doen nie, want dit pas nie by hoe hulle dinge sien en wil hê nie.

Hierdie Kindjie is nie net ‘n bron van blydskap nie. Hy is ook nie ‘n skadelose vreugde wat niemand se lewens omkrap nie. Die Verlosser wat van God af kom, het ‘n effek op mense se lewe. Hy krap terdeë om. Sy teenwoordigheid konfronteer ons met ons eie lewe, met ons maniere van dinge dink en doen. En in die lig van Sy teewoordigheidis dinge soos hulle is, nie meer goed en reg nie. Daar moet verandering kom. Verandering is ongemaklik Mense het altyd ‘n mate van weerstand teen verandering. Om met God te lewe, verg buitendien nie net ‘n bietjie verandering nie. Die omkeer is radikaal. Nie almal wil daarvan weet nie. Sommige mense voel so bedreig daardeur dat hulle die bron wil vernietig.

Die mense van Jesus se tyd het die bron van bedreiging vernietig deur Hom dood te maak. In ons tyd vier ons Sy geboorte op so ‘n manier dat Hy kragteloos geword het. ‘n Babatjie in ‘n krip, hulpeloos terwyl almal mooi en sentimentele dinge sê, doen en sing.

En as die Kerstyd verby is, dan vergeet ons heeltemal van die Jesus-kind. Ons wêreld laat Hom nie toe om groot te word sodat Hy ‘n ongemaklike teenwoordigheid in ons lewens kan word wat ons voor ‘n keuse stel, en as ons Hom kies, van ons ‘n radikale verandering van denke en optrde verwag nie. So, sê Simeon, sal die gesindheid van baie mense aan die lig kom…Ja Sy koms het ‘n baie bepaalde effek op ons lewens. Hy laat ons nie onaangeraak nie. Ons aanvaar Hom en gee onsself oor aan God, of ons verwerp Hom.

Kersfees bring ons voor daardie beslissing te staan. Dit is nie net ‘n prettige vrolike partytjie nie. Maar elkeen wat met die hulp van die Heilige Gees God se verlossing herken en daaroor bly is, soos Simeon en Anna, se blydskap sal so diep en sterk wees dat dit sal duur tot lank nadat die paar weke van vakansie en fees verby is.

Dit is ‘n blydskap  wat ‘n mens steun en dra deur alles wat met jou gebeur, goed of sleg, lekker of swaar. Want niks wat gebeur hier op aarde kan ons verloste-wees van ons wegneem nie. God se beloftes van lank gelede het ook vir ons vandag en elke dag van ons lewe waar geword. Kom laat ons bly wees- Hy het gekom!

Josua 24

Josua 24 is een van die kerngedeeltes van die Ou-Testament. Nie alleen word die ontstaan van die volk Israel as Godsvolk hierin gereflekteer nie, maar dit vorm ook die basis vir die oud-Israelietiese nuwejaarsfees en die hoogtepunt in die boodskap van die boek Josua.

Die gedeelte begin met ‘n situasie-skildering. Josua laat al die stamme van Israel wat tot op die tyd as losstaande stamme geleef het, elk in sy eie gebied met sy eie leiers, by Sigem bymekaar kom. Maar dis meer as ‘n voksvergadering, want hy laat hulle plekke inneem in die teenwoordigheid van die Here (dit is rondom die ark van die Here). Dit gaan dus om ‘n godsdienstige byeenkoms en het dus ook primêr ‘n godsdientige doel.

In verse 2-24 spreek Josua die volk toe. Hierin vind ons vier redevoeringe van Josua waarop die volk elke keer antwoord.

Josua se eerste gesprek word as ‘n profetiese woord ingelei: “So sê die Here, die God van Israel”(Jos. 24:2). In die profetiese uitspraak wys die Here die mens op wat Hy vanaf die vroegste jare gedoen het. Hoe hulle voorvaders ander gode gedien het totdat Hy Abraham geroep het en hom gelei en geseën het. Hoe Hy ingegryp het om die wat in Egipte gely het, te verlos. Hoe hy aan hulle ‘n land gegee het om in te woon; stede om te bewoon, landerye om te bewerk.

Ja, vanaf die vroegste jare het die Here Hom aan hulle geopenbaar as die God van liefde wat naby Sy kinders is; wat red en lewe gee; wat lewensruimte en lewensmoontlikhede bied; as die lewende Here wat in ‘n lewende verhouding met Sy kinders staan in die konkrete werklikheid waarin hulle leef.

Op grond hiervan roep Josua dan hulle wat teenwoordig was, op : “Betoon dan nou eerbied aan die Here en dien Hom in opregtheid en trou” (Jos 24:14) en : “Kies dan vandag wie julle wil dien: die gode wat julle voorvaders gedien het anderkant die Eufraat, of die gode van die Amoriete in wie se land julle nou woon” (Jos24:15). Maar hy gee nie alleen aan die volk die keuse nie. Hy gaan die volk voor en stel die voorbeeld as hy sê: “Wat my en my familie betref, ons sal die Here dien”(Jos. 24:15).

Die keuse raak nie net ander nie, dit raak elkeen en is ‘n oproep tot selfondersoek en beslissing. Die volk neem dit dan ook so op en antwoord dat hulle dit nie eers oorweeg om die Here te verlaat en ander gode te dien nie. Want hulle besef en bely wat die Here vir hulle gedoen het. Daarom kies en bely hulle: “Ook ons sal die Here dien”(Jos. 24:16).

Maar hiermee is die saak nie afgehandel nie. In verse 19-20 lees ons dat Josua die erns van die keuse uitspel. Die keuse hou geweldige implikasies in, want die Here is ‘n heilige God wat onverdeelde trou eis. Die mens kan nie maar onder groepsdruk of druk van omstandighede net sê:ek sal die Here dien nie. Die mens moet besef wat die konsekwensies van sy keuse is.

Wie vir die Here kies, moet weet dat Hy heilig is en daarom geen onheiligheid in hulle lewens sal duld nie. Hulle moet ook weet dat Hy onverdeelde trou en lojalitiet eis. Hulle moet Hom onvoorwaardelik liefhê en dien, onder alle omstandighede. Wie kies om die Here te dien, moet Hom alleen dien en wel met hulle hele lewe. En let op hoe Josua  beklemtoon dat wie kies om die Here te dien, en nie hulle keuse uitleef nie, nie alleen rampe sal belewe nie, maar sal sterwe(Jos. 24:20). Die keuse om die Here te dien, is dus ‘n dood ernstige saak. As die volk dit hoor, hou hulle nogtans voet by stuk: ons sal die Here dien(Jos. 24:21).

Nog is Josua nie tevrede nie. Hy maak die keuse ‘n regsgeding waarin hulleself getuies is. Weer eens beaam die volk (vgl. Jos. 24:22).

Dan roep Josua hulle op om daadwerklik op te tree om hulle keuse te bekragtig. Die oproep behels ‘n dubbele daad. Enersyds moet hulle die vreemde gode verwyder. Dit het nie alleen die verwydering van afgodsbeelde en die vernietiging van altare vir afgodsdiens behels nie, maar het ook behels dat hulle die gode uit hulle denk- en verwysingsraamwerk moes verwyder; hulle moes nie eers meer aan die afgode dink nie.

Andersyds behels dit die volkome toewyding aan die Here. Dit wil sê ‘n lewe volgens die wil van God, in verbondenheid aan die Here en tot eer van God. Ook hierop antwoord die volk bevestigend (vlg Jos. 24:23-24).

Selfs dan is die saak nie afgehandel nie. Josua sluit namens die Here ‘n verbond met die volk en rig ‘n groot klip op as verbondsteken. Nou vind ons dwarsdeur die boek Josua dat daar telkens klipstapels opgerig is as tekens om hulle te herhinder aan die groot dade van God. Die klippe is eweneens herhindering aan God se groot genade: sy verbondsluiting, maar ook van hulle keuse om volk van God te wees.

Die gebeure by Sigem het jaarliks tydens die nuwejaarsfees ‘n weerklank gevind. Elke jaar het Israel die verbond met God hernieu. Drie dae voor die aanbreek van die nuwe jaar is al die voorwerpe uit die tempel geneem en buite die stad neergesit. Dan is die verbond met God beëindig.

Op die oujaarsdag het die volk dan by die tempelvoorwerpe buite die stad byeengekom. Daar is hulle herhinder aan alles wat God in die verlede gedoen het. Dan is hulle voor die keuse gestel: kies dan wie julle wil dien. As hulle kies om die Here te dien, dan is die tempelvoorwerpe teruggeneem na die gereinigde tempel, is die verbond met God opnuut gesluit en het hulle hulself opnuut vir die nuwe jaar aan God gewy om in verbondenheidaan God en tot Sy eer te leef en te werk. So word die tempel dan die simbool en sigbare teken wat hulle moes herhinder aan die verbond  met God en die implikasies daarvan.

Die boodskap van Josua 24 is aktueel vir ons dag en tyd. Dit wil ons opnuut herhinder aan alles wat God vir ons gedoen het. As ons terugdink aan die jare wat verby is, kan ons nie anders as om te besef dat God ook vir ons groot dinge gedoen het nie.

Ook ons het ander gode gedien. Ja ons het ook ander dinge op ‘n tyd bo God geplaas; die najaging van geld of eer en toe die Here weinig plek in ons lewens beklee het. Maar Goddank, dit het voortgeduur totdat die Here ons geroep het. Hy het ons by die naam geroep en vir ons kom sê: jy is Myne. En alhoewel ons dikwels –en soms ook met reg- kla oor swaarkry, moet ons bely: die Here het ons gelei en geseën.

Soms was die pad waarop Hy ons gelei het, swaar en steil, maar tog weet ons: Hy was met ons ook op die woestynpad en toe ons deur diep waters moes gaan, was Hy daar. Ja die Here het ons verlos. Toe alles nag was, het Sy lig deurgebreek. Toe ons geen hoop gehad het nie, het Hy aan ons nuwe lewe gegee.

Ook ons moet vandag bely: die Here het vir elkeen van ons ‘n plekkie in die son gegee, ‘n lewensruimte waar ons kan leef en werk. Die Here het ook op materiële gebied vir ons onderneem en gesorg. Soos Hy vir Israel gedoen het en vir die gelowiges deur die eeue , het Hy ook vir ons.

Is dit nie die boodskap van die Nuwe Testament nie: God is by ons!!

Maar die Here herhinder ons aan wat Hy vir ons gedoen het, dan kom die oproep tot ons. En let op, die oproep kom tot ons almal…Kies dan vandag wie julle dien…

Maar hoe gaan ons kies? Kies in die lig van die erns van die keuse. In Josua 24 vind ons die uitgemaakte weg: ons dink nie daaraan om die Here te verlaat nie. Nee ons sal die Here dien…Mag dit ook nou jou keuse wees. Mag ons ook soos Israel elke jaar hier aan die einde so duidelik en onomwonde kies om die Here te dien. En as ons so kies, dan word ons opgeroep om al die vreemde gode te verwyder, die haat en die jaloesie, die geraamte in die kas, die eer en die roem die materialisme, en noem maar op.

Want eers as ons dit verwyder het, is daar ruimte vir God in ons lewens. As ons dit doen, sal Hy ons vul met Sy liefde en kan Sy liefde en vrede uit lewens uit straal. Dan sluit Hy opnuut Sy verbond met ons en kan ons as geroepe, verlsote verbondskinders die pad loop met hoop en in verbondenheid aan God om tot Sy eer te leef en te werk.

Is dit nie ons kosbaarste erfenis nie: om te kom uit ‘n huis wat die Here dien? Ja, dit is die kosbaarste erfenis wat ons ons kinders kan nalaat: ‘n huis wat die Here dien.