Prediker 2:4-11, 12:13

As ons Prediker 2:4-10 lees, is die meeste van ons se reaksie seker: hoe wonderlik! Ons kan ons met hierdie man identifiseer. Ons sou ook graag so wou leef. Hoe wonderlik sou dit nie kon wees as ons so kon leef nie! Dit klink so idillies en heerlik. Ag, as my lewe maar soos hierdie man s’n kon wees.

Die man was ‘n ondernemende en uiters suksesvolle sakeman. Hy vertel self: “Ek het groot ondernemings aangepak: ek het vir my huise gebou en wingerde geplant. Ek het vir my tuine en parke aangelê en allerlei vrugtebome daarin geplant. Ek het vir my damme gemaak om die lappe jong bome nat te lei. Ek het slawe en slavinne aangeskaf, en hulle het kinders gekry wat ook my slawe was. Ek het baie beeste en kleinvee gehad, meer as almal voor my in Jerusalem. Ek het vir my silwer en goud opgegaar wat ek gekry het van konings en provinsies. Ek het vir my sangers en sangeresse gewerf, talle mooi meisies met wie ek die lewe kon geniet. Ek was magtiger en ryker as almal voor my in Jerusalem. My wysheid het my goed te staan gekom. Alles wat ek begeer het, het ek my veroorloof; ek het myself geen plesier ontsê nie. Alles waarmee ek my besig gehou het, het my plesier verskaf. Dit was my beloning vir al my inspanning” (Pred. 2:4-10).

Dit klink mos nou soos ‘n suksesverhaal. Die man het dit in hom gehad. Hy het ondernemingsgees gehad. Hy pak groot ondernemings aan. Hy deins nie terug vir uitdagings nie.

Hy wag nie dat dinge gebeur nie, maar laat dinge gebeur. Hy rol sy moue op en sit skouer aan die wiel. Hy bou huise. Hy bou ‘n groot boerdery op. Hy plant wingerde. Hy lê tuine aan. Nie sommer net ‘n klein tuintjie nie. Nee, dis parke wat hy aanlê. Hy plant boorde met alle moontlike vrugtebome. Hy bou ‘n groot kudde beeste en kleinvee op.

Daarby het hy vir sy tyd revolusionêre boerdery metodes gevolg. Hy bou besproeiingsdamme, wat destyds eintlik onbekend was. Hy het hard gewerk. Hy is ‘n toonbeeld van ‘n man met gediversifiseerde belange in onder andere eiendomme en gemengde boerderye. Hy was ‘n entrepreneur en sakeman van formaat.

Die meeste van ons steek maar sleg af teen hom. Ons sou trouens kon vra of die meeste van ons hom nie beny of as rolmodel sou kies nie. As ons en ons kinders maar sy dryfkrag en insig en werksvermoë gehad het.

Die man skaf ook vir hom baie slavinne an. Destyds was slawerny algemeen en die welvarendes het ‘n groot werkmag van slawe en slavinne gehad. In vandag se terme sou ons eerder kon sê dat die man ‘n groot arbeidsmag gehad het. Hy het baie mense in diens geneem. Hoe groter die personeel, hoe welvarender is die baas mos. Daar is baie om vir hom te werk en wat spring as hy net sy vingers klap. Hoe lekker sou dit nie gewees het as ons so ‘n klomp werkers kon gehad het nie. Dit kon dinge mos sommer lekker maklik gemaak het. So ‘n groot personeel wat vir ons ‘n heerlike gemaksone sou kon skep sodat ons nie so hoef af te sloof en alles self te doen nie.

Die man was ook ‘n belgger van formaat. Hy het silwer en goud opgegaar. Sy reserwes was besonder groot. Hy het nie ‘n kontantvloei probleem gehad nie en het nie op lenings staat gemaak nie. Wat ‘n ideale situasie.

Daar begin so ‘n skaduweetjie oor die man val as ons die volgende paar verse lees. Dit lyk of hy ‘n gekultiveerde mens was. Hy werf vir hom talle sangers en sangeresse. Maar ai tog, hy werf vir hom ook talle mooi meisies met wie hy die lewe kon geniet. En dan kry hy grootkop en word verwaand en arrogant as hy spog met die feit dat hy magtiger en ryker as almal voor hom in Jerusalem was. Hy spog ook met sy wysheid. Miskien was dit waar, maar om dit so uit te blaker klink nogal arrogant en nie na die woorde van ‘n wyse man nie.

Helaas is dit nog altyd dat oorvloed te veel mense laat vervlak. Daar is niks verkeerd met die genieting van goeie musiek nie. Inteendeel. Gekultiveerdheid en die genieting van musiek, kuns en kultuur is wonderlik en aanbeveelingswaardig. Die probleme begin kopuitsteek as mense vervlak en die lewe begin geniet met talle mooi meisies! Om dan nog te loop en spog met jou mag en jou rykdom en wysheid wat die van ander oorskrei, is darem net te erg.

Dit laat mens dink aan iemand wat aan niks gewoond is nie en skeilik net alles in die lewe kry. Maar is dit nie dikwels wat gebeur as mense hulle net toelê op die materiële nie? Is dit nie wat ons te dikwels sien en hoor nie? Mense word skatryk en vervlak in so baie opsigte. Dan word dit alles net klinkende simbale en holle lawaai.

Die man vertel dat hy homself alles veroorloof het. Hy het homself geen plesier ontsê nie. Sy leuse was skynbaar om hard te werk en hard te speel. Die belonging vir sy harde werk het vir hom in plesier gelê. Is dit dan nie ook die geval by so baie van ons nie? Kom ons erken dit maar: hierdie man is die tekening van wat die meeste van ons as droomman sien. Ons sou so graag so wou leef.

Romeine 8:31-39

God is vir ons. Daarom kan niks ons skei van die liefde van God nie. Daarom is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet. Met hierdie oorinningslied sluit Paulus die deel wat in Romeine5:1 begin en handel oor die nuwe lewe in Christus, af. In hierdie deel toon hy aan dat ons as vrygekooptes nuwe mense is. Dit is daarom gepas dat hy hierdie deel afsluit met ‘n oorwinningslied.

Waaroor gaan dit in hierdie oorwinningslied?

God is vir ons! Dit is wat Paulus hier beklemtoon. Dit is die tema van die hele lied. Dit is vir hom die fondament van sy hele lewe. God is vir ons. God het gewys dat Hy vir ons is deurdat Hy Sy Seun nie gespaar het nie, maar Hom oorgelewer het om ons almal te red. Hierdie woorde herhinder sterk aan Johannes 3:16 “God het die wêreld so lief gehad dat Hy Sy enigste Seun gegee het, sodat die wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê.” Dit gaan ons verstand te bowe. Hoe kan ons ooit begryp? Hoe kan ons begryp dat die ewige Here, wat so oneindig verbo die mens verhewe is, wat heilig is en geen onheiligheid duld nie, wat sonde nie kan duld nie, ons so lief het? Hoe kan ons begryp dat Hy Sy Seun in ons plek laat sterf het sodat ons die ewige lewe kan hê? Nee, ons kan die liefde van God nie verstaan nie. Sy liefde vir ons is onverdiende liefde. Ons kan dit nie verstaan nie. Ons kan dit maar net in dankbaarheid en in geloof aanneem.

God is vir ons. Hy het ons lief. Dit het ons op Kersdag gedenk, toe ons stilgestaan het by die krip in Betlehem en by die moeder en haar Kindjie. Aan die begin van die jaar kan ons maar net terugkyk en stil word voor die grootsheid van die liefde van God. Ons kan vandag maar net getuig: ons verdien dit nie, maar ons weet: God is vir ons!

Warom huiwer ons dan oor die jaar wat voorlê?Ons mag nie bang wees vir die jaar wat voorlê nie. Ons mag die toekoms nie met vrees en bewing ingaan nie. Ons mag nie hoop verloor nie. As Hy Sy Seun gegee het, sal Hy dan nie al die ander dinge vir ons gee nie, vra Paulus. Dis ‘n retoriese vraag.

Die antwoord daarop is natuurlik: ja, Hy sal al die ander dinge vir ons gee.

Nou speisfiseer Paulus nie hierdie ander dinge nie. Dit verwys na alles wat ons nodig het volgens die wil en oordeel van God. Daarvan kan ons mos aan die begin van die jaar getuig. Die Here het laasjaar voorsien. Wat nodig was, het Hy gegee. Nie net in die eerste plek materiele dinge nie, maar veral innerlike krag en geloof en hoop. Wat het Hy nie alles vir ons gegee in ons verhoudingslewens nie. Kom ons gaan die nuwe jaar in en tegemoet met die sekere wete: God is vir ons, Hy sal ons weereens alles gee wat nodig is vir dit wat vir ons voorlê.

God is vir ons – wie kan ons van die liefde van Christus skei? Paulus maak dan ‘n lysie van alle denkbare gevare en bedreiginge: lyding, benoudheid, vervolging, honger, naaktheid, gevaar, swaard. Dis alles dinge wat ons bang maak. Dit breek sommer ons moed. Dit knak ons lewens. Maar Paulus sê dat selfs dit waarvoor ons die bangste is, kan ons nie skei van die liefde van Christus nie. Trouens, niks kan ons van Sy liefde skei nie.

Nou sê Paulus nie hier dat hierdie dinge in 2011 nie oor ons pad sal kom nie. Nêrens in die Bybel word beloof dat die kind van God gevrywaar is teen gevaar nie. Ons lees trouens baie keer van gelowiges wat vreeslike lyding moes deurstaan. En uit eie ondervinding weet ons ook self dat lyding nou eenmaal ook deel uit maak van ons lewens. Die jaar wat verby is het dan ook sy kwota swaarkry en lyding gehad. Vir sommiges selfs meer as net ‘n normale kwota. In die toekoms sal dit weer die geval wees. Daar mag selfs tye kom dat dit piknagdonker word en die lyding ons wil laat knak.

Wat die Here wel oor en oor vir ons beloof, is dat Hy by ons is. God is vir ons. Niks, heeltemal niks kan ons skei van die liefde van Christus nie. Daarom kan ons die toekoms en die nuwe jaar met hoop en geloof ingaan. God is vir ons. Hy is by ons. Niks kan ons uit Sy hand ruk nie.

Paulus het geweet dat ons dinge maar swaar begryp en nie maklik hoor en aanvaar nie. Daarom herhaal hy dit. Hierdie keer is die lysie net erger. Ook hierdie dinge kan ons nie skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus ons Here is nie. Nie dood of lewe of engele of bose magte of teenswoordige of toekomstige dinge of kragte of magte, of hoogte of diepte of enigiets anders uit die skepping nie. Niks op aarde nie! Niks uit die hemel nie! Niks uit die doderyk nie! Niks nie! Absoluut niks kan ons skei van die liefde van God nie. Hoor jy Paulus se pleit vanoggend? Glo dit asseblief! Niks kan ons skei van die liefde vna God nie.

God is vir ons, daarom is ons meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons krag gee. Ons hoef nie bang te wees nie. Mag nie vrees vir alles wat ons bedreig nie. Ons mag nie moedeloos sit nie. Ons moet die toekoms blymoedig ingaan, wetende dat ons meer as oorwinnaars is deur Christus wat ons krag gee, Hoekom is ons so bang? Hoekom huiwer ons? Gaan die toekoms in met krag en moed. Elke gelowige is ‘n oorwinnaar. Elke kind van God is meer as ‘n oorwinnaar. Maar nie net uit eie krag nie. Dit is so deur die krag van Jesus. Deur Hom wat ons liefhet is ons meer as oorwinnaars.

So het Jesus mos vir ons kom wys hoe daar oorwin kan word deur Hom wat ons liefhet. Hy het  deur Sy liefde oorwin oor graf en dood en hel. Deur Sy liefde het en sal ons ook oorwin oor sonde. Deur Sy liefde sal ons as oorwinnaars kan leef. Deur Sy liefde sal ons as oorwinnaars kan leef in 2011! Sonder om bang te wees, sonder om terug te hou! Moenie terug hou nie!

Kom ons sing hierdie lied terwyl ons die nuwe jaar inloop. Kom ons sing dit elke liewe dag. God is vir ons! Wie kan teen ons wees? Niks kan ons skei van die liefde van Christus nie. Ons is meer as oorwinnaars deur Hom wat vir ons liefhet!

Lukas 2: 25-40

Kerstyd is ‘n tyd van vreugde, want ons onthou dat die Verlosser gekom het om ook in ons wêreld 2000 jaar na die geboorte, ‘n verskil te maak. Die Verlosser het gekom om in  hierdie moderne dae elkeen van ons se lewe in te kom en ‘n effek op ons te hê.

Jesus se effek op die wêreld en lewens van mense in Sy tyd was nie altyd vir die mense aangenaam nie. Hulle het beslis nie almal met blydskap gereageer op Sy teenwoordigheid en op alles wat Hy gesê en gedoen het nie. As ons die Nuwe Testament lees, kom ons onder die indruk dat Hy eintlik ‘n kontroversiële figuur was. Hy het soveel probleme gehad en moeilikheid ervaar dat Hy op die ou end Sy lewe verloor het. Mense was so gesteurd oor wie Hy was en waarvoor Hy gestaan het, dat hulle dit nodig gevind het om Hom dood te maak. En Hy was die Verlosser wat van God af kom!

Nou kan ons seker nie verwag dat die Verlosser wat van God af kom in ons tyd net vreugde en blydskap bring vir almal nie. Ons mense het die manier om soms vas te klou aan dinge wat nie vir ons goed is nie, wat ons self vernietig, en dan weer iets wat vir ons die beste is van die hand te wys.

Ja die Verlosser van God het gekom. Ook na ons toe. Maar hoe reageer ons op Hom? Met blydskap, sou jy miskien sê want kyk hoe vrolik word sy geboorte dwarsdeur die wêreld gevier. Ja, op die oog af is daar heelwat blydskap oor Kersfees. Maar waar is Jesus in hierdie Kersfees? Gaan dit werklik in ons feesvierings oor die Verlosser wat van God af gekom het, of gaan dit eintlik oor vakansie hou, geskenke, versierings, partytjies en sentimentele liedjies oor ‘n baba van lank gelede?

Die Verlosser wat van God af gekom het, is nie altyd teenwoordig in Kersvierings soos ons dit ken nie. Die Verlosser wat van God af kom, is ‘n ongemaklike figuur. Hy bring die beste en wonderlikse nuus en moontlikheid vir ons as mense, maar Sy manier van doen is anders en vreemd aan ons wêreld. Dit is nie altyd so maklik om hierdie goeie nuus bly te aanvaar nie. In Simeon se lied sien ons hierdie twee kante van die saak baie duidelik.

Simeon is baie bly oor die koms van die Verlosser. Hy het sy lewe lank naby God gelewe en het uitgesien na die dag wanneer God se belofte van lank tevore vervul sou word en daar vir sy volk verlossing sou kom. So naby het hy aan God gelewe dat hy selfs ‘n belofte ontvang het dat hy nie sou sterf voordat die gebeurtenis nie plaasgevind het en hy ‘n getuie daarvan kon wees nie.

Sowel hy as Anna se lewens was so op God en God se werk ingestel dat God se daad van verlossing vir hulle net blydskap gebring het. Simeon was vol met die Heilige Gees. So het hy die belofte gekry dat hy die Verlosser self sou sien. So het hy op die regte tyd by die tempel uitgekom, juis toe Josef en Maria daar was met hulle Kindjie om alles wat die wet voorskryf ten opsigte van pasgebore babas, uit te voer. En deur die Heilige Gees kon hy ook herken wat voor sy oë was: nie net ‘n gewone nuwe baba soos soveel ander wat in die tempel gekom het nie, maar die verlossingswerk van God wat nou voor sy oë waar word.

Simeon het naby God geleef en God was aan Simeon getrou. God het albei sy beloftes uitgevoer. God het die Messias gestuur en God het Simeon in die lewe laat bly totdat hy dit met sy eie oë kon sien.

Simeon reageer op die wonder wat hy mag beleef deur God te prys. Nou is hy tevrede om te gaan, want waarvoor hy gewag het, het gebeur. Sy taak om geduldig te wag is nou afgehandel. Hy het met sy eie oë die verlossing van God sien waar word.

Hy is so totaal afhanklik van God en met die hulp van God se Gees kan hy nie hierdie teken miskyk , of hierdie baba se koms verkeerd interpreteer nie.

Die verlossing wat nou waar geword het voor Simeon, kom al van ver af. God het dit belowe en gereed gemaak. Die hele Israel het daarop gewag en uitgesien na die dag dat hulle Messias sou kom soos God beloof het….God is waarlik groot, besef Simeon. Vandaar sy lofprysing en gebed om dankie te sê dat hy kon deel wees van hierdie gebeurtenis waar dit alles werklikheid word. Die lig van die nasies en die eer van Israel word saamgetrek in die Messias…

Josef en Maria se reaksie op wat Simeon sê, is verwondering. Verwondering is die reaksie wat gepaard gaan met ‘n wonderwerk of ‘n openbaring. Tot dusver is daar nog net vreugde, blydskap en verwondering oor wat God gedoen het. Maar profeteer Simeon onder dieselfde leiding van die Heilige Gees, dit gaan nie altyd so wees nie. In Israel sal die Kindjie nie net met blydkap ontvang word nie. Hy sal ‘n val en ‘n opstanding wees vir baie en ‘n teken wat weerspreek sal word. Die teken van God word nie sonder meer aanvaar nie. Hoe vreemd dit ook al mag klink, nie almal is bly oor die koms van die Verlosser nie. Hy is daar, maar hulle sien net die mens raak, nie die Verlosser en teken van God nie. En in die tweede plek hou hulle nie van wat Hy sê en doen nie, want dit pas nie by hoe hulle dinge sien en wil hê nie.

Hierdie Kindjie is nie net ‘n bron van blydskap nie. Hy is ook nie ‘n skadelose vreugde wat niemand se lewens omkrap nie. Die Verlosser wat van God af kom, het ‘n effek op mense se lewe. Hy krap terdeë om. Sy teenwoordigheid konfronteer ons met ons eie lewe, met ons maniere van dinge dink en doen. En in die lig van Sy teewoordigheidis dinge soos hulle is, nie meer goed en reg nie. Daar moet verandering kom. Verandering is ongemaklik Mense het altyd ‘n mate van weerstand teen verandering. Om met God te lewe, verg buitendien nie net ‘n bietjie verandering nie. Die omkeer is radikaal. Nie almal wil daarvan weet nie. Sommige mense voel so bedreig daardeur dat hulle die bron wil vernietig.

Die mense van Jesus se tyd het die bron van bedreiging vernietig deur Hom dood te maak. In ons tyd vier ons Sy geboorte op so ‘n manier dat Hy kragteloos geword het. ‘n Babatjie in ‘n krip, hulpeloos terwyl almal mooi en sentimentele dinge sê, doen en sing.

En as die Kerstyd verby is, dan vergeet ons heeltemal van die Jesus-kind. Ons wêreld laat Hom nie toe om groot te word sodat Hy ‘n ongemaklike teenwoordigheid in ons lewens kan word wat ons voor ‘n keuse stel, en as ons Hom kies, van ons ‘n radikale verandering van denke en optrde verwag nie. So, sê Simeon, sal die gesindheid van baie mense aan die lig kom…Ja Sy koms het ‘n baie bepaalde effek op ons lewens. Hy laat ons nie onaangeraak nie. Ons aanvaar Hom en gee onsself oor aan God, of ons verwerp Hom.

Kersfees bring ons voor daardie beslissing te staan. Dit is nie net ‘n prettige vrolike partytjie nie. Maar elkeen wat met die hulp van die Heilige Gees God se verlossing herken en daaroor bly is, soos Simeon en Anna, se blydskap sal so diep en sterk wees dat dit sal duur tot lank nadat die paar weke van vakansie en fees verby is.

Dit is ‘n blydskap  wat ‘n mens steun en dra deur alles wat met jou gebeur, goed of sleg, lekker of swaar. Want niks wat gebeur hier op aarde kan ons verloste-wees van ons wegneem nie. God se beloftes van lank gelede het ook vir ons vandag en elke dag van ons lewe waar geword. Kom laat ons bly wees- Hy het gekom!

Josua 24

Josua 24 is een van die kerngedeeltes van die Ou-Testament. Nie alleen word die ontstaan van die volk Israel as Godsvolk hierin gereflekteer nie, maar dit vorm ook die basis vir die oud-Israelietiese nuwejaarsfees en die hoogtepunt in die boodskap van die boek Josua.

Die gedeelte begin met ‘n situasie-skildering. Josua laat al die stamme van Israel wat tot op die tyd as losstaande stamme geleef het, elk in sy eie gebied met sy eie leiers, by Sigem bymekaar kom. Maar dis meer as ‘n voksvergadering, want hy laat hulle plekke inneem in die teenwoordigheid van die Here (dit is rondom die ark van die Here). Dit gaan dus om ‘n godsdienstige byeenkoms en het dus ook primêr ‘n godsdientige doel.

In verse 2-24 spreek Josua die volk toe. Hierin vind ons vier redevoeringe van Josua waarop die volk elke keer antwoord.

Josua se eerste gesprek word as ‘n profetiese woord ingelei: “So sê die Here, die God van Israel”(Jos. 24:2). In die profetiese uitspraak wys die Here die mens op wat Hy vanaf die vroegste jare gedoen het. Hoe hulle voorvaders ander gode gedien het totdat Hy Abraham geroep het en hom gelei en geseën het. Hoe Hy ingegryp het om die wat in Egipte gely het, te verlos. Hoe hy aan hulle ‘n land gegee het om in te woon; stede om te bewoon, landerye om te bewerk.

Ja, vanaf die vroegste jare het die Here Hom aan hulle geopenbaar as die God van liefde wat naby Sy kinders is; wat red en lewe gee; wat lewensruimte en lewensmoontlikhede bied; as die lewende Here wat in ‘n lewende verhouding met Sy kinders staan in die konkrete werklikheid waarin hulle leef.

Op grond hiervan roep Josua dan hulle wat teenwoordig was, op : “Betoon dan nou eerbied aan die Here en dien Hom in opregtheid en trou” (Jos 24:14) en : “Kies dan vandag wie julle wil dien: die gode wat julle voorvaders gedien het anderkant die Eufraat, of die gode van die Amoriete in wie se land julle nou woon” (Jos24:15). Maar hy gee nie alleen aan die volk die keuse nie. Hy gaan die volk voor en stel die voorbeeld as hy sê: “Wat my en my familie betref, ons sal die Here dien”(Jos. 24:15).

Die keuse raak nie net ander nie, dit raak elkeen en is ‘n oproep tot selfondersoek en beslissing. Die volk neem dit dan ook so op en antwoord dat hulle dit nie eers oorweeg om die Here te verlaat en ander gode te dien nie. Want hulle besef en bely wat die Here vir hulle gedoen het. Daarom kies en bely hulle: “Ook ons sal die Here dien”(Jos. 24:16).

Maar hiermee is die saak nie afgehandel nie. In verse 19-20 lees ons dat Josua die erns van die keuse uitspel. Die keuse hou geweldige implikasies in, want die Here is ‘n heilige God wat onverdeelde trou eis. Die mens kan nie maar onder groepsdruk of druk van omstandighede net sê:ek sal die Here dien nie. Die mens moet besef wat die konsekwensies van sy keuse is.

Wie vir die Here kies, moet weet dat Hy heilig is en daarom geen onheiligheid in hulle lewens sal duld nie. Hulle moet ook weet dat Hy onverdeelde trou en lojalitiet eis. Hulle moet Hom onvoorwaardelik liefhê en dien, onder alle omstandighede. Wie kies om die Here te dien, moet Hom alleen dien en wel met hulle hele lewe. En let op hoe Josua  beklemtoon dat wie kies om die Here te dien, en nie hulle keuse uitleef nie, nie alleen rampe sal belewe nie, maar sal sterwe(Jos. 24:20). Die keuse om die Here te dien, is dus ‘n dood ernstige saak. As die volk dit hoor, hou hulle nogtans voet by stuk: ons sal die Here dien(Jos. 24:21).

Nog is Josua nie tevrede nie. Hy maak die keuse ‘n regsgeding waarin hulleself getuies is. Weer eens beaam die volk (vgl. Jos. 24:22).

Dan roep Josua hulle op om daadwerklik op te tree om hulle keuse te bekragtig. Die oproep behels ‘n dubbele daad. Enersyds moet hulle die vreemde gode verwyder. Dit het nie alleen die verwydering van afgodsbeelde en die vernietiging van altare vir afgodsdiens behels nie, maar het ook behels dat hulle die gode uit hulle denk- en verwysingsraamwerk moes verwyder; hulle moes nie eers meer aan die afgode dink nie.

Andersyds behels dit die volkome toewyding aan die Here. Dit wil sê ‘n lewe volgens die wil van God, in verbondenheid aan die Here en tot eer van God. Ook hierop antwoord die volk bevestigend (vlg Jos. 24:23-24).

Selfs dan is die saak nie afgehandel nie. Josua sluit namens die Here ‘n verbond met die volk en rig ‘n groot klip op as verbondsteken. Nou vind ons dwarsdeur die boek Josua dat daar telkens klipstapels opgerig is as tekens om hulle te herhinder aan die groot dade van God. Die klippe is eweneens herhindering aan God se groot genade: sy verbondsluiting, maar ook van hulle keuse om volk van God te wees.

Die gebeure by Sigem het jaarliks tydens die nuwejaarsfees ‘n weerklank gevind. Elke jaar het Israel die verbond met God hernieu. Drie dae voor die aanbreek van die nuwe jaar is al die voorwerpe uit die tempel geneem en buite die stad neergesit. Dan is die verbond met God beëindig.

Op die oujaarsdag het die volk dan by die tempelvoorwerpe buite die stad byeengekom. Daar is hulle herhinder aan alles wat God in die verlede gedoen het. Dan is hulle voor die keuse gestel: kies dan wie julle wil dien. As hulle kies om die Here te dien, dan is die tempelvoorwerpe teruggeneem na die gereinigde tempel, is die verbond met God opnuut gesluit en het hulle hulself opnuut vir die nuwe jaar aan God gewy om in verbondenheidaan God en tot Sy eer te leef en te werk. So word die tempel dan die simbool en sigbare teken wat hulle moes herhinder aan die verbond  met God en die implikasies daarvan.

Die boodskap van Josua 24 is aktueel vir ons dag en tyd. Dit wil ons opnuut herhinder aan alles wat God vir ons gedoen het. As ons terugdink aan die jare wat verby is, kan ons nie anders as om te besef dat God ook vir ons groot dinge gedoen het nie.

Ook ons het ander gode gedien. Ja ons het ook ander dinge op ‘n tyd bo God geplaas; die najaging van geld of eer en toe die Here weinig plek in ons lewens beklee het. Maar Goddank, dit het voortgeduur totdat die Here ons geroep het. Hy het ons by die naam geroep en vir ons kom sê: jy is Myne. En alhoewel ons dikwels –en soms ook met reg- kla oor swaarkry, moet ons bely: die Here het ons gelei en geseën.

Soms was die pad waarop Hy ons gelei het, swaar en steil, maar tog weet ons: Hy was met ons ook op die woestynpad en toe ons deur diep waters moes gaan, was Hy daar. Ja die Here het ons verlos. Toe alles nag was, het Sy lig deurgebreek. Toe ons geen hoop gehad het nie, het Hy aan ons nuwe lewe gegee.

Ook ons moet vandag bely: die Here het vir elkeen van ons ‘n plekkie in die son gegee, ‘n lewensruimte waar ons kan leef en werk. Die Here het ook op materiële gebied vir ons onderneem en gesorg. Soos Hy vir Israel gedoen het en vir die gelowiges deur die eeue , het Hy ook vir ons.

Is dit nie die boodskap van die Nuwe Testament nie: God is by ons!!

Maar die Here herhinder ons aan wat Hy vir ons gedoen het, dan kom die oproep tot ons. En let op, die oproep kom tot ons almal…Kies dan vandag wie julle dien…

Maar hoe gaan ons kies? Kies in die lig van die erns van die keuse. In Josua 24 vind ons die uitgemaakte weg: ons dink nie daaraan om die Here te verlaat nie. Nee ons sal die Here dien…Mag dit ook nou jou keuse wees. Mag ons ook soos Israel elke jaar hier aan die einde so duidelik en onomwonde kies om die Here te dien. En as ons so kies, dan word ons opgeroep om al die vreemde gode te verwyder, die haat en die jaloesie, die geraamte in die kas, die eer en die roem die materialisme, en noem maar op.

Want eers as ons dit verwyder het, is daar ruimte vir God in ons lewens. As ons dit doen, sal Hy ons vul met Sy liefde en kan Sy liefde en vrede uit lewens uit straal. Dan sluit Hy opnuut Sy verbond met ons en kan ons as geroepe, verlsote verbondskinders die pad loop met hoop en in verbondenheid aan God om tot Sy eer te leef en te werk.

Is dit nie ons kosbaarste erfenis nie: om te kom uit ‘n huis wat die Here dien? Ja, dit is die kosbaarste erfenis wat ons ons kinders kan nalaat: ‘n huis wat die Here dien.

1 Samuel 25, 2 Samuel 11

Daar is niks nuuts onder die son nie! Hoe waar is dit nie. Lees mens die verhaal van Dawid soos dit in die boek Samuel en Konings vertel word, staan mens verslae oor hoe Dawid in slaggate getrap het en waarin baie mans ook op die ou ent trap. Mens wonder of die opskrif van die Dawidsverhale nie moet lees: Nie so nie!

Die boeke Samuel en Konings vorm deel van wat vandag algemeen bekend staan as die Deuteronomistiese geskiedswerk en wat die boeke Deuternomium, Josua, Rigters, Samuel en Konings omvat. Hierdie werk is in die finale vorm geskryf tydens die Babiloniese ballingskap. Die uitgebreide werk handel oor die lotgevalle van die volk vanaf die tyd voor die intog tot met die Babiloniese ballingskap.

Dit is dus eerstens gerig aan mense wat in alle opsigte diep ontnugter en moedeloos was. Hulle het geworstel met talle vrae, soos: Waarom het ons alles verloor? Waarom moet ons nou in ballingskap leef? Wat hou die toekoms in as daar nog hoegenaamd ‘n toekoms kan wees? Waarom het die Here ons oorgegee in die hande van goddelose magte? Waarom het die Here nie Sy kinders beskerm nie? Waar is die Here? Wat het van die Here se beloftes geword?

Die Deuteronomistiese geskeidswerk is toe gekryf om aan hulle ‘n verduidelikking te gee van wat aanleiding gegee het tot die situasie waarin hulle hulself bevind het. Die kernboodskap is dat die Here hulle Sy volk gemaak het. Hy het ‘n verbond met hulle gesluit en aan hulle Sy wet gegee.

Die ooreenkoms was duidelik. As hulle die wet van die Here onderhou en daarvolgens leef, sal hulle voorspoedig wees in die land wat die Here aan hulle gee. As hulle egter ongehoorsaam en ontrou is, sal hulle die land verloor. Die geskiedenis word dan vertel om aan te toon hoe ontrou hulle was. Van die begin af  het hulle nie altyd geluister na die wet van die Here en nie gedoen wat Hy gevra het nie. Ook die konings en selfs die man na God se hart het nie geleef volgens die wil van God nie. Daarom is hulle in ballingskap. Die ellende kan nie toegeskryf word aan die afwesigheid van die Here of dat Hy Sy beloftes of kinders vergeet het nie, maar omdat hulle ongehoorsaam en ontrou was.

Dawid was ‘n besondere man met baie talente. Hy was ‘n goeie musikant. Hy was ‘n onverskrokke jongman en uitstekende militaris. Reeds op vroeë ouderdom het hy hom onderskei toe hy teen Goliat geveg het en van onkonvensionele metodes gebruik gemaak het om die reus te verslaan. In die daaropvolgende optredes teen baie vyande het sy militêre insig en vermoë sterk na vore gekom. Daarby was hy ‘n minsame persoon wat goed met ander oor die weggekom het. Geen wonder dat hy die koning geword het nie. “n Man met baie talente. Dawid was bo-al nog ‘n diep gelowige. ‘n Pragtige toekoms het op hom gewag.

Op ‘n vroeë ouderdom het Dawid al die kruin bereik. Hy was ‘n koning van drie koninkryke. Hy was mos koning van Juda (die Suidelike Ryk) en van Israel (die Noordelike Ryk) en van sy persoonlike staat Jerusalem. Hy was welvarend. Hy was getroud (met ‘n hele paar vrouens) en het ‘n aantal kinders gehad. “n Man van aansien nie net in sy eie stad en land nie, maar ook in die hele streek.

Daarby was hy ‘n diep godsdienstige man en het ‘n aktiewe rol gespeel in die kerk van destyds. Dawid was ‘n man op wie enige ouer kon trots op wees en met wie mens graag sou wou assosieer. Hoe graag sou ons nie in sy skoene wou staan nie of sy voorbeeld wou navolg nie.

Ongelukkig was daar ook ‘n skadukant. Hierdie skadukant word ook nie in die Bybel verswyg nie, dit laat ‘n rilling teen jou ruggraat afgaan, want dis ‘n skadukant wat helaas vandag nog baie aangetref word.

Dawid se posisie het gelei tot ‘n strewe na mag en populariteit. Hy was die stigter van ‘n tipe apartheidsryk. Hy het aan sy mense alle segenskap gegee terwyl die ander inwoners van die land wat ook onder sy mag en jurisdiksie geval het, geen sê gehad het nie en al die belasting moes betaal. Soos die tyd aangestap het, het hy al hoe meer gedelegeer en moes dinge namens en veral vir hom gedoen word. Dit het aanleiding gegee tot ander wanpraktyke.

Is dit nie dinge wat ons ook mos dikwels sien nie? Mense in magsposisies wat net meer mag wil hê, ander uitbuit en misbruik, al minder doen en verwag dat ander al meer vir hulle doen. Soos Dawid bou hulle ‘n gemaksone om hulself. Hoe dikwels lei dit ook nie tot ledigheid en verval nie.

Dawid het met tyd saam ‘n vrouejagter geword. So het hy met Abigail getrou nadat hy haar man afgedreig het. Die dreigemente het gelei tot die dood van Nabal waarna Dawid met Abigail kon trou (1 Samuel 25). Dawid het ook ander vroue gehad, naamlik: Aginoam, Maaka, Gaggit, Abital, Egla (2 Samuel 3:1-5). Dan moet ons ook onthou dat hy nog getroud was met Mikal. Asof dit nie genoeg was nie, het Dawid toe nog owerspel gepleeg met Batseba. Dawid het mos nie, soos dit ‘n koning betaam, saam met sy manskappe opgeruk na die veldslag nie, maar het by die huis gebly. Toe sien hy ‘n mooi vrou bad en pleeg owerspel met haar. Toe dit blyk dat sy swanger is, probeer hy op slinkse manier sy verantwoordelikhede ontduik. Dit slaag nie en lei daartoe dat hy sy mag misbruik en verantwoordelik is vir die dood van haar man. Toe het hy gedink kan hy met haar trou sonder dat ‘n haan sou kraai oor sy eskapades. Sy slim plannetjies werk toe nie! Die Here stuur ‘n profeet na Dawid toe. Natan kondig die straf oor Dawid aan. Sy sonde word nie ongestraf gelaat nie. Hy moes duur betaal vir sy onbeheersde optrede. Nie so nie, Dawid! Dit pas die gelowige nie om so te leef nie, want dit druis in teen die Woord van die Here.

Nie so nie! Hoe tragies is dit nie dat hierdie veroordeelde lewenswyse van Dawid vandag nog nagevolg word nie. Dis asof mans in hulle middeljare, as hulle hul merk gemaak het, baie bereik het en dit lyk of die moeilike pad boontoe nou ‘n gelyk-pad geword het, vir hulleself gemaksones skep en hulle dan met allerhande onheilige dinge besig hou. Te veel tyd en te veel geld lei soms tot te veel probleme en verval en ongeluk. Mense begin dink dat hulle alles kan reg koop. Hulle hoef nie meer so hard te werk nie en kan ander laat werk. … dan begin die oë dwaal en word allerlei verhoudings aangeknoop. En so dikwels dink mense hulle kan daarmee wegkom. Baie slim plannetjies word beraam. Dit werk nooit uit nie! Een of ander tyd kom dit maar op die lappe. Die Here sien dit en slaap nie. Daar rus ‘n straf daarop. Jou sondes sal jou die een of ander tyd inhaal.

Dawid se rondslapery het baie negatiewe gevolge vir sy gesin en familie ingehou. Sy vrouens en kinders het daaronder gely. Hyself moes daaronder ly. Tot met sy dood moes hy swaarkry as gevolg van die baie vrouens met wie hy verhoudings gehad het en met wie hy selfs getroud was. Selfs na sy dood het dit negatiewe gevolge vir sy kinders gehad. As hy tog maar sy tyd en energie gebruik het tot voordeel van sy eie gesin. Laat dit vir ons ‘n waarskuwing wees. Laat dit ons dring om ons krag en energie en liefde te fokus op ons eie vrouens en eie gesinne. Laat ons nie ons lewens opmors nie, maar laat ons die talente wat die Here aan ons gee, gebruik tot opbou van ons gesinne, tot eer van die Here deur te leef volgens Sy Woord.

Psalm 150


Die Psalmis eindig met die Hallelujakoor! In elkeen van die dertien sinne waaruit hierdie Psalm bestaan, kom die woord Halleluja (Prys die Here) voor. Daar is nie ‘n enkele sin waar dit ontbreek nie. Nou sou iemand dalk kon sê dat die woorde hier na 150 Psalms opgeraak het. Miskien sou ons eerder kon sê dat die behoefte om die Here te prys nou al sterker geword het en hier ‘n klimaks vind.


Ons hoop dat ons almal nou al gereed is om hierdie Hallelujakoor saam te sing. Soos ‘n goue draad het die oproep deur die Psalms geloop en al sterker het die oproep tot ons gekom: prys die Here! Dit moet nie net ‘n integrale deel of die begin en einde van ons aanbidding van die Here wees nie. Dit moet ons hele lewe omvat.


Psalm 150 wil ons leer waar die Here geprys moet word: waaroor Hy geprys moet word en deur wie Hy geprys moet word.


Waar moet die Here geprys word? Vers 1 gee vir ons die antwoord. Prys die Here in Sy Heiligdom, prys Hom hier onder Sy magtige hemelgewelf! Die Here moet in Sy heiligdom, in die tempel geprys word. In die kerk moet ons Hom prys. Mens wil byna sê dis so vanselfsprekend dat dit nie genoem hoef te word nie. Miskien is dit waar, maar ons moet altyd daaraan herhinder word. Want as ons nie die Here prys nie, dan is dit nie ‘n erediens nie. 


In die erediens gaan dit mos om die bring van die eer aan God. Ja, ons kan na die erediens kom met ons versoeke en beswaarde gemoedere, maar ten spyte van alle situasies moet die lofprysing sentraal staan.


Die Here moet nie net geprys word in die tempel of kerk nie, maar ook onder Sy magtige hemelgewelf. Dit wil sê in die ganse kosmos. In daardie tyd het hulle die hemel gesien soos ‘n tentdoek of koepel wat oor die aarde gespan is. In die hele skepping moet Hy geprys word. Nie net in die kerk nie, maar oral op aarde. Oral in die hele skepping!In ons werkplekke; op die ontspanningsterreine, in ons huise, oral waar ons mag kom of gaan, moet die Here geprys word. 


Dit sal nie besondere betekenis hê as ons die Here hier in die kerk loof en prys en vergeet om Hom orals buite die kerk ook te loof en prys nie. Die Hallelujakoor moet nie net die wêreld oor weerklink nie, maar moet deur gans die kosmos weerklink!


Psalm 150:2 leer ons waaroor die Here geprys moet word. “Prys Hom oor Sy kragtige dade, prys Hom in Sy magtige grootheid.” Hiermee word gesê dat ons die Here moet loof oor Sy handelinge in die lewens van mense en oor Sy skeppingsdade. 


Die uitdrukking: kragtige dade, verwys dikwels in die Ou-Testament na die handelinge van God in die lewens van mense. Hier dink ons dan in die eerste plek aan die verlossingsdade van die Here. Die uittog uit Egipte; die redding uit die mag van die vyande by talle geleenthede. Hoe die Here ingegryp en uitkoms gegee het. As Christene is die kragtigste van al God se handelinge die gebeure aan die kruis van Golgota. God maak ons vry van al die bande wat ons gebind het. Hy het die mag van sonde en dood oorwin. Die Satan is verslaan. Prys Hom hiervoor! 


Maar dit verwys ook na die kragtige handelinge van God in Sy ontferming en beskerming van Sy kinders. Hiervan lees ons ook dikwels in die Bybel. Dit het ons mos almal al ervaar. Prys Hom daarvoor.


“Prys die Here in Sy magtige grootheid.” Hy is die Skepper. Hy het alles gemaak. Dis te groot vir ons om te begryp. Dis te ingewikkeld vir ons om te verstaan. Dis te aangrypend om te beskryf. Ons duisel as ons daaroor dink. Prys Hom daarvoor. Prys Hom vir die omgewing en lewensruimte wat Hy vir ons gee. Prys die Here, ons Skepper, Verlosser, Koning. Prys die Lewende Here!


In verse 3-5 word vir ons gesê waarmee ons die Here moet prys. Die reeks van musiekinstrumente wat hier genoem word, wil meer sê as net dat die Hallelujakoor met volle orkersbegeleiding moet geskied. Van die instrumente het spesifieke funksies gehad en is veral by spesifieke geleentehde gebruik. 


So is die ramshoring, ‘n lang gedraaide horing, gebruik om alarm te maak, of om die volk op te roep na ‘n spesiale byeenkoms. As die alarm weerklink en die oproep kom, begin hulle dan al om die Here te prys, en het hule nie gewag om eers by die samekoms aan te kom nie. Die harp en die lier, moontlik ‘n kleiner harp wat die laer akkoorde gespeel het, was die mees algemeenste instrument. Dit is dikwels by godsdiesntige geleentehde gebruik maar ook by sosiale byeekomste. 


Die tamboeryn is byna uitsluitlik gebruik om ritme aan te gee vir dansers. Dans het dan ook ‘n belangrike rol gespeel, maar nie as ontspanning nie. Veral vrouens het gedans na oorwinnings en tydens godsdienstige feeste. So af en toe het mans ook op hierdie manier uiting gegee aan hulle oorwinningsvreugde.


Snaarinstrumente en fluite word saam genoem en verwys moontlik na musiek by spesiale musikale geleenthede. Simbale en klinkende simbale (amper wat soos klein tee koppies gelyk het), is slegs by godsdienstige geleenthede gebruik. 


Dit wil klink asof al die bekende musiekinsrtumente genoem word. Alle instrumente moet gebruik word om die Here te prys. Dit word mos gesê dat die orrel al die instrumente in een saamvat en daarom iets van die oproep van Psalm 150 vervat. Dit wil ook sê dat die Here geprys moet word by elke geleentheid.


Die laaste vers lees ons wie die Here moet prys. Nou sou ons eerste reaksie seker wees dat alle gelowiges die Here moet prys. Maar wat lees ons hier: Laat alles wat asem het, die Here prys! Dit gaan dus om veel meer as net die gelowiges. Dit gaan om alle mense . Alle mense behoort die Here te prys. Almal word hier opgeroep om dit te doen! Dit was nogal iets radikaals in daardie tyd. Toe is mos gedink dat net Israel die volk van God is. Van hulle is verwag om Hom te prys. Maar nou kom hierdie oproep tot alle volke en nasies.


Alle mense moet die Here loof en prys, maar meer as dit alles wat asem het moet die Here loof en prys. Dit sluit ook al die diere in. Net net alle mense, maar ook al die diere moet die Here prys. Ons sou selfs sover kon gaan om te sê dat die uitdrukking: alles wat asem het, dui op alles wat leef. Dan sou dit selfs die plante ook ingesluit het by die universele koor wat die Halleluja sing. Hoe wonderlik: die groot heelal neem deel aan die uitvoering van hierdie besondere universele koorsang!


Op besondere wyse sluit die psalmbundel af. Dit sluit af met ‘n oproep om deel te neem aan die Halelujakoor. Prys die Here oraloor. Prys die Here vir Sy groot dade. Prys Hom omdat Hy so groot en wonderlik is. Prys die Here met alle musiekinstruemnte. Prys die Here alles en almal wat leef!

Job1:20-22, 42:1-6…Johannes 3:1-21; 7:45-52; 19:38-42

Die afgelope week het daar baie dinge gebeur wat mens sommer net nuut laat dink het. Dit het gereen! En tussendeur is dit asof God net met ons valley op ‘n besonderse manier gepraat het. Maar ek weet nie of almal dalk hierdie ervaring gehad het nie en of almal sensitief genoeg was om die stem van die Here te kon hoor nie… Hierdie “nie weet” van my het my so bietjie laat dink oor dienge en selfs ook bietjie laat twyfel. En dit bring my dan nou by die tema van vanoggend se preek…. “mag gelowiges dan twyfel?

Daar is mense wat maklik glo. Kinderlik en opreg glo hulle dat God daar is, dat hulle kinders van God is, dat net goeie dinge met die kinders van God gebeur omdat alles altyd ten goede meewerk. Dit lyk of niks op aarde hulle geloof kan skud nie.

Maar daar is ook ander mense, mense wat moeilik glo. Hulle word voortdurend geteister met die sê-nou-maar-vrae. Sê nou maar God bestaan nie regtig nie. Sê nou maar God bemoei Hom nie regtig met al my beuselagtige, en my groter probleme nie, omdat Hy eintlik maar net die geheel van Sy skepping op koers hou? Sê nou maar net ons geloof is op die ou end net ‘n illusie? …

Mense wat maklik glo, skud soms hulle kop vir die chroniese twyfelaars en meen dat daar iets skort met hulle oorgawe aan God – om die twyfelaar net nog meer te laat twyfel aan die egtheid van sy geloof.

Maar hierdie chroniese  twyfelaars, hierdie soekers na sekerheid, stry en redeneer en soek juis omdat hulle glo. Waarom sou ‘n mens jou hoegenaamd met hierdie sê-nou-maar-net-vrae opgehou het as jy inderdaad nie geglo het nie?

Daar is baie voorbeelde in die Bybel van twyfelende gelowiges. ‘n Mens dink sommer dadelik aan Job, Jeremia en Nikodemus. Maar daar is vanoogend nie tyd om na almal te verwys nie… so ek wil he dat ons net beitjie moet stilstaan by Job omdat ons hom mos al so goed ken…

In die boek Job gaan dit onder meer oor die vraag na die egte geloof. Job se vriende glo maklik, want Job se probleem is nie vir hulle ‘n probleem nie: God is regverdig. God laat nie onskuldige mense ly nie.  Dus is Job skuldig.

Job glo moeilik: hy is onskuldig. God laat onskuldige mense ly. Daarom is God onregverdig.

Op die ou end is die argumentbasis van sowel Job as sy vriende dieselfde.

Die hele drama ontwikkel rondom hierdie probleem totdat dit heel verrassend ontknoop: Beide Job en sy vriende was toe verkeerd. Dit het nooit gegaan om die regverdigheid van God nie, maar eerder om ‘n kosmiese stryd tussen God en Satan in die lewe van Job.

Die mense wat oor God gedebateer het, het oor ‘n heel verkeerde saak geredeer. Maar tog gee God Job van alle mense gelyk. Hy het meer korrek oor God gepraat as sy vriende ; want hy het agtergekom dat daar iets skort met die tradisionele dogma (of leerstellings) soos dit in sy vriende te siene was.

Job het al vegtende op soek gegaan na God. Hy het getwyvel, maar tog al twyvelende geglo.

Dit is nie ‘n skande  om te twyfel nie; want God is groter as ons. Dit moet Job ook uitvind. Nog hy nog sy vriende het God regtig verstaan. Wat met Job gebeur het, het hulle dadelik in verband gebring met die regverdigheid van God, maar uiteindelik was hulle gestry oor die regverdigheid van God ietwat verspot, want ons wat die eerste hoofstukvan Job ken, weet dat die kern van die saak nie om die regerdigheid vanGod gedraai het nie, maar om die krag van die geloof.

Die argument oor die regverdigheid van God sou die probleem nooit kon oplos nie. Daarom het God Job op die ou end op ‘n baie direkte manier op die ware toedrag van sake gewys.

Hy het Job voor die grootsheid van die skepping staan gemaak: kan Job die diereriem op sy tyd in die lugruim laat verskyn? Kan hy die takbok kos gee? Kan hy die stoorkamers van die hael en die wind en die sneeu toesluit en oopmaak? Verstaan hy iets van hoe die magtige skepping inmekaarsteek?

Job moes toegee dat hy maar liewer sy hand op sy mond moet sit, want God het hom in ‘n hoek. Hy verstaan niks van die manier waarop God mense se lewens, ook sy eie lewe, bestuur nie, maar daaroor het hy veel te sê gehad.

God is te groot vir menseverstand. Dis wat Job uitgevind het. Maar tog het God Job nie verkwalik  vir die gestoei nie. Job se eerlike soeke het hom by die punt gebring waar hy moes sê: hierdie teologie werk nie.

So is daar baie vrae in ons lewens. En dis nogal moeilik en groot vrae ook. Die ergste van alles is egter dat hierdie kwelvrae het nie regtig bevredigende antwoorde nie…omdat ons verstand te klein is om God uit te lê. Trouens ons sou God se baas word as ons dit kom doen. Maar heel dikwels gaan baie van ons kwelvrae daaroor dat ons ons probleem nie duidelik of korrek  formuleer nie of dat ons onsself met gelyke frases bedien in ons argument en dat daar geen antwoord bestaan nie, selfs nie eers van die God-is-soos-tipe nie.

Ons is almal maar soekers in die duister. Genadiglik is God soos ‘n ligfakkel wat jou help om jou posisie te bepaal en koers te kry na Hom toe!

By geleentehid het Nietzsche gepraat van wat hy genoem het ‘n vlugvoetige God, ‘n God wat nie so maklik tussen die buiteblaaie van ‘n dogamtiekboek vasgeskryf kan word  of ‘n dosyn artikels of in die die Sondae van een jaar uitgelê kan word nie.

Barth het na die Here verwys as die Gans Andere. God is oneindig ver bo ons. Onbegryplik. Voor Hom kan ons maar net… met al ons twyfel en vrae…in verwondering buig….