Matteus 4:1-11 (1)

(2)Beproewing en versoeking is deel van die lewe. Daar is nie een van ons wat kan sê dat ons nooit beproef of versoek is nie. Ons ken dit mos almal. Op veskillende wyses is ons al beproef en versoek. Die lewe is nou eenmaal nie ‘n gelyk pad nie. Daar is tye wanneer ons voro groot en ernstige versoekings te staan kom. Dis dan dat ons soms vra: “Waarom word ek so versoek? Hoekom kom al die beprewings oor my pad? Hoekom is my pad so swaar?”

Dit is ongelukkig so dat ons soms nie die beproewings weerstaan nie en aan die versoekings toegee. Soms lyk dit asof dit mode is om toe te gee. Dis in elk geval die maklikste. Dan praat ons maar van die gelukkie wat oor ons pad gekom het, of ons verskoon onsself deur te sê dat ons dit maar moes doen om êrens te kom. As ons nie meegedoen het nie, dan sou ons nie die pos of kontrak gekry het nie. Ons redeneer dat dit hoofsaaklik was vir ons sekuriteit en die veiligheid van ons gesinne.

(3)Matteus vertel vir ons dat Jesus ook beproef en versoek is. Wat hier opvallend is, is die plek waar hierdie vertelling in die Evangelie van Matteus voorkom. Matteus skryf oor die versoeking van Jesus nadat hy vertel het van die doop van Jesus wat uitgeloop het op die stem wat uit die hemel gesê het: “Dit is my geliefde Seun. Oor Hom verjeug Ek My” (3:17).

Net na die vertelling oor die versoeking van Jesus, volg die vertellings oor die openbare optredes van Jesus. Hierdie plasing van die versoeking is belangrik. Daarmee word vir ons gesê dat Jesus hierdie toets geslaag  het en so aangetoon het dat Hy waardig is vir die roeping waartoe Hy geroep is. Hy is waardig om Sy goddelik opgelegde taak uit te voer.

Jesus word deur die Gees die woestyn in gelei. Juda word aan die ooste en suidekant begrens deur woestyne. Aan die ooste, tussen die bergland en die Dooie See, lê die Judese woestyn. Dit is ‘n klipwoestyn en onherbergsame landstreek. Dis hier waar Jesus Hom bevind. Die woestyn het nie net ‘n groot rol in die geskiedenis van Israel gespeel nie, maar is ook verskillend gesien. Dit is gesien as die plek van dood en demone. Veral in die vroeër tye is daar geglo dat demone in die woestyn woon en dat hulle alles vernietig en doodmaak. Daarom is dit ook gesien as die plek wat deur God vervloek en gestraf is. So moes Israel vir 40 jaar in die woestyn bly as hulle straf omdat hulle nie geglo het dat die Here hulle veilig na en in die beloofde land sou lei nie.

Daar was ook die siening dat woestyne die plek is waar die Here Sy kinders beproef en hulle geloof in Hom op die proef stel. Dit vind ons onder andere in Deteronomium. Omdat al die antwoorde wat Jesus aan die duiwel gee aanhalings uit Deuteronomium is, kan afgelei word dat hierdie seining hier sterk op die voorgrond staan.

Dan was daar ook die seining dat die woestyn die plek is waar gelowiges hulle afgesonder het om naby God te wees. Weg van die alledaagse en daar waar jy volkome op die genade en beskerming van God aangewese is.

Die duiwel kom na Jesus en versoek Hom deur te sê: “As U die Seun van God is, sê dan dat hierdie klippe brood word” (4:3). Die woord wat hier met “as” weergegee word, kan ook vertaal word met “aangesien”. Miskien is dit doelbewus dubbeslinnig.

Aan die een kant is dit ‘n beroep op Jesus om te bewys dat Hy die Seun van God is. Terselfdertyd sou dit ook kon dui op versoeking: “Aangesien U die Seun van God is, is dit dan mos nie moeilik om ‘n wonder te doen nie. Jesus word versoek. Hy was nou al baie honger. Vir veertig dae het hy nie geëet nie.

Nou moet ons die veertig dae nie as letterlik interpreteer en vra of dit moontlik is dat mens veertig dae sonder kos kan leef nie. Dit herhinner ons mos aan die veertig dae wat dit gereën het in Noag se tyd. Dit kan ook ‘n toespeling wees op die veertig jaar wat die Israeliete in die woestyn rondgeswerf het an die uittog uit Egipte.

Vier is die getal van die mens in die Bybel. Veertig is dan die absoluut volle getal van die mens. Jesus het so lank sonder kos gebly as wat menslik moontlik is.

Hy moes verskriklik honger gewees het. Om dit erger te maak, bevind Hy Hom in die Judese woestyn. Die kalksteen klippe van die woestyn lyk baie soos die brode wat hulle destyds gebak het. So ver as wat die oog kan sien, lê dit wat soos ‘n brood lyk. Dis genoeg om ‘n honger persoon in hierdie woestyn tot raserny te dryf. Ons weet dan ook dat mense wat hier verdwaal het, van hulle kop geraak het en van die klippe begin eet het.

Die duiwel sluit aan by die nood en basiese behoeftes van Jesus. Dit gaan om die basiese menslike behoefte aan kos. Kos is immers noodsaaklik vir oorlewing. Maar dit gaan dieper. Jesus word versoek om ‘n wonder te doen om te voldoen aan Sy basiese fisiese behoefte aan kos.

Ter wille van Homself en Sy oorlewing moet Hy ‘n wonder doen. Dit weier Hy. Net soos Hy later ook nie ‘n wonder sou doen om Homself te red nie. Toe Hy gevange geneem is en Petrus Hom met sy swaard sou beskerm, sê Jesus dat Hy net kon vra en engele by duisende sou Hom te hulp snel. Maar Hy wou nie.

Toe Hy aan die kruis  hang en die mense spot en sê: ander het Hy verlos, Homself kan Hy nie red nie, het Hy niks gedoen om van die kruis aft e kom nie. Hy het nooit ‘n wonder gedoen om te bewys dat Hy die Seun van God is nie. Hy het nooit ‘n wonder gedoen wat Hom tot voordeel sou strek nie. Toe Hy wel wonders gedoen het, was dit tot die heil en redding van ander.

Jesus antwoord die duiwel met ‘n aanhaling uit Deuteronomium 8:3: “’n Mens leef nie net van brood alleen nie, maar van elke woord wat uit die mond van God kom.”

So baie van die versoekings wat ook oor ons pad kom, lê op die vlak van fisiese behoeftes. Die basiese behoefte aan kos en klere en huisvesting. (4)Hoe dikwels swig ons nie voor die versoekings nie. Hoe maklik doen ons nie minder eerlike dinge of selfs oneerlike dinge om ons materiële behoeftes te bevredig of ter wille van finansiële gewin nie. Hoe baie mense het nie al diep geval omdat hulle in die maalkolk van versoekings oor die materiële verstrengel geraak het nie. Hoe baie het nie al geswig voor seksuele versoekings nie.

Die tweede versoeking speel af in Jerusalem, die stad van God. En dan spesifiek by die tempel, die woning van God. Bo-op die toring, waar mens ‘n pragtige uitsig het op die hele stad en vallei, staan Jesus saam met die duiwel. Dis daar waar die duiwel Hom versoek met ‘n aanhaling uit die Bybel, met Psalm 91:11-12. Die duiwel sê dat daar mos geskryf staan dat God jou sal beskerm en dat die engele jou sal dra sodat jy nie eens jou toon sal stamp nie. Daarom sê hy dat Jesus hier van die tempeltoring moet afspring.

Nader as dit kan mens mos nie aan die teenwoordigheid van God kom nie. Die engele is mos nou nader as ooit. Dan sou Jesus op skouspelagtige wyse kon aantoon, ten aanskoue van al die inwoners van die stad en veral ten aanskoue van al die tempelgangers, dat Hy die Geliefde van God is wat deur God self beskerm word. Wys vir die wêreld dat God jou sal beskerm; dit wil sê, as die Bybel betroubaar is en mens God op Sy woord kan neem, is wat die duiwel vir Jesus sê.

Hoor ons wat hier aan die gang is? Die duiwel ken ook die Bybel. Hy gebruik dit self. Hy wil kyk of hy deur die Bybel te gebruik, Jesus kan verlei. Maar Jesus antwoord hom met ‘n aanhaling uit Deuteronomium (6:16): “Jy mag die Here jou God nie op die proef stel nie.”

Die tweede versoeking gaan om die beskerming deur God. Die belofte dat die Here Sy kinders sal beskerm, loop soos ‘n goue draad deur die hele Bybel. Oral vind ons verhale waarin dit waar geword het. Verhale as bevestiging van hierdie herhaalde belofte van God.

Maar nou mag ons nie God beproef en ons lewens in gevaar stel of dinge aanvang sodat God as’t ware moet bewys dat Hy ons sal beskerm nie. Moenie so optree dat jy deur jou optrede God op die proef stel nie. Maar is dit dan nie wat ons van tyd tot tyd doen nie? Ons doen soms dinge om te kyk of God regtig Sy woord sal hou. Is dit nie ook so dat ons voor sodanige versoekings te staan kom nie?

As jy glo, sal God vir jou sorg. As jy glo sal jy mos gelukkig of geseënd of ryk of suksesvol wees. Swig ons nie soms voor hierdie versoekings  nie? Dan bid, of eis ons eintlik dat die Here ons moet beskerm van alle gevare of vir ons rykdom of wat ook al moet gee. Nee, na die voorbeeld van Jesus moet ons optree as sodanige versoekings op ons pad kom.

Die derde versoeking speel af op ‘n hoë berg. Die duiwel wys daar vir Jesus al die koninkryke en sê dat hy alles aan Jesus sal geeas Jesus sou neerval en hom, die duiwel, aanbid. In hierdie versoeking gaan dit om mag. Hoe maklik kon Jesus nie die mag oor al die koninkryke gehad het nie. Maar Hy was nie magsbehep nie. Hy soek nie aardse mag nie. Hy stel nie belang in die mag oor die koninkryke van die aarde nie. Daarom jaag Hy sommer die duiwel weg. Dan haal Hy weereens aan uit Deuteronomium (6:13): “Die Here jou God moet jy aanbid en Hom alleen dien”.

Miskien is dit die tipe versoeking waarvoor ons die maklikste swig: die versoeking om mag. Ons is mos maar magsbehep. Ons wil so graag meer en meer mag hê. Ons wil ons aansien verhoog. Ons wil hoë posisies beklee. Ons wil aansien geniet. Daarvoor is ons bereid om baie te gee. Matteus sê hier dat die prys daarvoor te hoog is. Die aanbidding van die duiwel of geld of status of mag of wat ookal, is te hoë prys.

(5)Jesus is beproef en versoek. As sy kinders en volgelinge moet on sweet dat ons ook versoek en beproef sal word. Jesus het die versoekings weerstaan deur telkens die duiwel uit die Skrif te beantwoord. Deur nie eie belange nie, maar die Woord van God voorop te stel. Daarom was Hy geskik om die werk waarvoor Sy Vader Hom na die aarde gestuur eht, te doen. Ons kom telkens voor soortgelyke versoekings te staan. Versoekings wat te doen het met ons basiese materiële en fisiese beheoftes; met ons behoefte aan beskerming en met ons drang na mag en status en posisies. Die vraag is dan: hoe reageer ons? Gee ons maar toe, of weerstaan ons die versoekings? Is ons geskik om die taak waartoe God ons geroep het, te verrig?

Daniël 9:4-19 bevat een van die aangrypendste gebede in die hele Ou-Testament. Die gebed beklee dan ook die sentrale plek in die boek Daniël. Verder is dit die enigste hoofstuk in die boek waar die Verbondsnaam van die Here gebruik word. In die res van die boek word slegs die woord God gebruik.

Die gebed word voorafgegaan met die verwysing na die feit dat Daniël uit die boekrol van Jeremia gelees het. Hy lees dat Jerusalem sewentig jaar ‘n puinhoop sou wees. Dit wat hy gelees het, het hom diep aangegryp. Dit bring hom op sy knieë.

Hy wend hom tot die Here sy God in gebed en smeking: hy het gevas, rouklere aangetrek en as oor sy kop gegooi. Hy het hom dus deeglik voorberei vir hierdie gebed. Dis nie maar sommer so vinnige gebedjie nie. Die feit dat hy hom in gebed en smeking na God wend, dui daarop dat ons hier ‘n ernstige skuld en smeek gebed gaan vind. Hy trek hom aan soos iemand wat rou na die dood van ‘n geliefde. Dit was dan ook destyds die gebruik om so voor God te buig as jy jou skuld besef en dit bely.

Daniël begin sy gebed deur die grootheid van die Here te bely. Ag, Here, groot en ontsagwekkende God… Daniël spreek die Here op Sy verbondsnaam , Jahweh, aan. Ons weet nie presies wat die vorm van die woord Jahweh is nie, maar wel dat dit van die woordstam hajah afkomstig is wat is beteken.

Die naam dui dan op die Lewende. Die Here is die Lewende. Hy leef! In die Ou-Testament word die verbondsnaam Jahweh telkens in verband met die feit dat God die Lewende, die Handelende, is gebring. Hy leef, en dit het hulle geweet omdat Hy gepraat en gedoen het. In hierdie gebed is dit dan ook die kernbelydenis oor God. Die Here leef! Dit is trouens die sentrale tema wat soos ‘n goue draad dwarsdeur hierdie boek en die hele Bybel loop.

Wat bely Daniël hier verder oor die lewende Here? Hy spreek die Here aan: Here, groot en ontsagwekkende God. Hy is diep onder die indruk van die grootheid van God. Hy staan bo al die mense; bo die konings en magtige wêreldleiers wat almal maar nietig is en voete van klei het; wat soos die gras van die veld vandag daar is en more in die vuur gegooi word. Die grootheid van God is ontsagwekkend. Mens kan nie anders as om klein te voel by die besef van die grootheid van God nie.

Daniël bely verder: U handhaaf U verbond en trou teenoor die wat U liefhet en U gebooie gehoorsaam. Die lewende Here is die Verbondsgod. Hy staan in ‘n verbondsverhouding met die gelowiges.

Wat beteken dit? “n Ouer teorie was dat die verbond afgelei is van die vasaalverdrae. Dit was gesluit wanneer ‘n koning ‘n ander oorwin het en dan het die oorwinnaar ‘n ooreenkoms met die oorwonne koning gesluit en moes die oorwonne koning die pligte wat die oorwinnende koning daar gestel het, nakom.

Nie lank terug nie is dokumente ontdek waarin ‘n koning sy amp aanvaar. Hierin sê die koning wat hy vir sy onderdane gedoen het en sal doen, soos dat hy hulle sal bevry het van een of ander onderukking en sal beskerm. Hy stel ook hierin eise: as hulle sy koningskap aanvaar, moet hulle op ‘n bepaalde manier leef en sy wette gehoorsaam. Dit vertoon besondere paralelle met die verbondsgedagte wat hier en eintlik dwarsdeur die Ou-Testament aangetref word. Dit vorm ook die grondslag van die gebed van Daniël.

Dit is juis omdat die Here die Koning is, wat Sy volk uit Egipte gered het en by Sinai Sy wet en verbondswaardes aan hulle gegee het, dat Daniël hom tot die Here wend. Die Here is sy Koning. Die Een wat in beheer is. Wat bo al die konings en koninkryke staan. Daniël bely dat die Here Sy verbond hanhaaf. Hy bly altyd en onder alle omstandighede getrou. Hy breek nie sy verbond nie.

Die Here is regverdig. Hy is nie ‘n wispelturige despot nie. Nie magsbehep soos die koning nie. Soek nie sy eie voordeel nie en trek nie sommiges voor en tree onregverdig teenoor ander op nie. Hy is die regverdige regter. Maar Hy is ook barmhartig. Hy toon genade en het nie ‘n behae daarin om te straf en te vernietig nie. Sy liefde skyn in alles deur.

Daniël bely verder dat die Here vergewe. Hy hou nie die sonde en die kwaad altyd voor oë en soek nie altyd geleenthede om die mens te straf nie. Hy vergewe, Hy wis die sonde uit. En as Hy vergewe, dan doen Hy dit volkome. Dan dink Hy nie meer daaraan nie. As Hy vergewe, dan vee Hy die sonde uit sodat dit glad nie meer bestaan nie.

Die Here laat Sy woorde in vervulling gaan. Dit sluit beide Sy beloftes en Sy oordeelwoorde in. Sy woord keer nie leeg na Hom toe terug nie. Wat Hy sê, doen Hy. Op Sy woord kan mens peil trek.

Die Here, so bely Daniël verder, is ‘n Redder. Dis Hy wat Sy volk uit Egipte gered het. Toe hulle slawe was wat erg onderdruk was, het die Here hulle nood raakgesien en hulle gered. En daarna het Hy telkens Sy kinders gered uit al die gevare en nood en angs. Hy is die Redder en Verlosser.

So bely Daniël, Maar telkens bely hy ook sy skuld en die skuld van sy mense. Teenoor die Here, die troue verbondsgod, die regverdige, barmhartige, vergewende Redder, staan die sondige mens. In opregtheid, met smart, bely Daniël sy skuld. Hy gebruik baie verskillende woorde om sy skuld en sonde en die van sy mede volks- en geloofsgenote, uit te druk.

Ons het gesondig, ons het oortree, ons het verkeerde dinge gedoen, ons was opstandig en het nie gelewe volgens U gebooie en bepalings nie. Ons het nie geluister na u dienaars, die profete nie. Dit alles lees ons in verse 5en 6. Geen wonder dat hy dan in die volgende vers tot die gevolgtrekking kom: Dit is onsself wat hierdie ellende oor ons gebring het. Here, hierdie ellende het oor ons, oor ons konings, oor ons leiers en oor ons familiehoofde gekom omdat ons teen U gesondig het.

Bietjie later sê hy dat daar nog nooit op aarde so ‘n groot ellende was soos hierdie ellende wat hulle deur hulle sonde oor hulleself gebring het nie.

Later herhaal hy weer. Ons was opstandig teen U. Ons was nie gehoorsaam nie. Ons het nie volgens U wil geleef nie. Ons het afvallig geword. Ons het nie geluister nie. Ons het U wil oortree. Daar is by hom geen twyfel nie. Die skuld lê vierkantig op hulle eie skouers. Niemand en niks anders is verantwoordelik vir die ellende nie. Hier word niemand anders blameer nie. Die skuld word bely. Sonder omdraai van doekies. Sonder om dit met ‘n suikerlagie te bedek.

Teenoor die lewende Here staan die sondige mens. Teenoor die getroue God, die ontroue mens. Teenoor die barmhartige Here, die afvallige mens. Teenoor die regverdige  God, die onreg van die mens. Teenoor die vergewende Here die opstandige mens. Teenoor die Here wat Sy woorde in vervulling laat gaan staan die onbetroubare mens wat nie luister en leef na die wil van God nie.

Teenoor die Here staan ons. En dit is sonde. Want Hy is die Verbondsgod wat Sy verbondsvolk gemaak het en wil dat ons na Sy beeld as Sy skaduwee moet leef. In verbondenheid aan Hom en nie teenoor Hom nie. Met Hom en nie teen Hom nie. Op Hom gerig.

Wanneer Daniël so sy skuld bely en sy eie nietigheid en sondigheid stel teenoor die grootheid en heerlikheid van die Here, kan Hy nie anders as om sy gebed af te sluit met ‘n aangrypende pleidooi nie.

Ter wille van U self, hoor tog my gebed en smeking, en verskyn tog tot redding van U verwoeste heilgdom. Luister tog, my God! Sien tog ons verlatenheid raak, en die van die stad waaroor U Naam uitgeroep is. Ons pleit by U om ontferming, nie omdat ons regverdig is nie, maar op grond van U groot barmhartigheid. Hoor, Here! Vergewe, Here! Gee tog ag op ons en tree op! Ter wille van Uself, moenie talm nie, my God.

Hierdie wonderlike gebed is nie net die sentrale pun tin die boek van Daniël nie. Dit wil nie net vir ons beskryf wat iemand baie lank gelede in ‘n tyd van nood gedoen en hoe hy gebid het nie. Dit wil ons oproep om soos Daniël op te tree in tye van nood.

21 Februarie 2010 Patensie
Maleagi 4:1-6
Wat van die oordeelsdag?
Hoofstuk 4 is nie net ‘n treffende afsluiting van die boek Maleagi nie, maar ook van die Ou-Testament. Dis ‘n eenheid wat nie onderbreek behoort te word nie, wat handel oor die dag van die Here.

So sluit hierdie boek, en die Ou-Testament met die oog gevestig op die komende dag van die Here. Die dag waarop hierdie bedeling tot ‘n einde sal kom en ‘n nuwe bedeling sal aanbreek.(2 ) Dit sluit af met ‘n besondere troosboodskap vir die gelowiges wat onder baie moeilike omstandighede geleef het.

Vir hulle wat selfs geworstel het met die vraag of dit enige sin het om nog die Here te dien, kom hierdie blye boodskap: die dag van die Here is op hande. Hierdie dag is nie verwag in die verre toekoms nie, maar as iets wat binnekort sou plaasvind. Sommer binnekort sal die dag van die Here aanbreek.

By talle van die profete vind ons verwagtings na die dag van die Here. Trouens, ons vind dit telkens wanneer die gelowiges in moeilike omstandighede verkeer het.

Die dag van die Here is gesien as die dag waarop die Here sal ingryp en ‘n einde maak aan die bedeling van onderdrukking en sonde. Dit sal die dag wees waarop die vyande vernietig en die gelowiges herstel sal word. Soms is die vyande gesien as die vyandelike magte wat Israel oorheers en onderdruk het, en soms was die vyande nie net buitelandse magte nie, maar het dit ook die ongelowiges uit Israel ingesluit.

Hiedie deel begin weer met ‘n stelling: “Die dag kom en hy brand soos ‘ oond” (Mal.4:1). Hierop volg nie ‘n vraag soos telkens voorheen nie. Die beeld van die vuur word voortgesit om die gevolge van die dag vir die ongelowiges aan te toon. Tot hiertoe het ons telkens gelees dat dit goed gaan met die goddeloses. Hulle het skynbaar geen teenspoed beleef nie, en alles het met hulle net voor die wind gegaan. Nou blyk dit dat die voorspoed maar van korte duur sal wees.

Die dag kom en dan sal die wat teen God in opstand is, almal wat verkeerd doen, die kaf wees waarmee die vuur sal brand. Die ongelowiges sal nie in die vuur vernietig word nie, hulle sal die vuurmaakgoed wees. Daar sal van hulle niks oorbly nie. Hulle sal heeltemal tot as verbrand word. “n Verskriklike en vernietegende einde wag op almal wat teen God in opstand is en verkeerde dinge doen.

Hierteenoor sal die dag van die Here vir die gelowiges ‘n dag van redding, genesing en vreugde wees. “Maar vir julle wat eerbied het vir My Naam, sal die son van redding skyn met genesing in sy strale. Julle sal vry word en bokspring soos vertgemaakte kalwers. Julle sal die goddelose vertrap dat hulle soos stof onder julle voete word die dag as Ek ingryp, sê die Here die Almagtige” (Mal. 4:2-3).

Die dag van die Here is die dag waarop hy ingryp. Hy neem die leiding. Hy tree op. Hy doen alles. Dis Sy dag. Op hierdie dag sal die son van redding skyn. Die son wat lig en lewe bied, bied redding en uitkoms. Die donker tyd is verby. Die tyd waarin hulle geleef het, was duister, soos die nag. Nou breek die son deur en die duisternis word verdring. Daar is redding! Die uitkoms is hier. God het gekom.

Dis opvallend dat die son so gebruik word. Die Here is die Heilige en die woord heilig hou ook verband met die son wat skyn. Soos die sonstrale skyn, so skyn die heiligheid van God. Soos mens nie na die son kan kyk sonder om blind te word nie, kan mens nie na God kyk nie: Hy is te heilig. Die son sal nie net redding bring nie, maar ook genesing deur sy strale.

Die gemeenskap was stukkend geslaan. Hulle was verwond deur al die slae en swaarkry. Op die dag van die (3 )Here sal daar vir al die stukkendes genesing kom. Hy sal al die wonde heel…

Daarom is die volgende beeld eintlik so voor die handliggend. Dit volg so logies. As God gered en genees het, is dit dan nie logies dat vreugde sal volg nie? Julle sal vry word en bokspring soos vet gemaakte kalwers.

Wat ‘n pragtige beeld om die vreugde van die gelowiges uit te druk. Almal wat al ‘n klompie goed versorgde kalwers, veral na ‘n verfrissende reënbui sien bokspring het, sal weet dat dit ‘n besondere beeld van uitbundige vreugde is. Die dag van die Here sal ‘n dag van groot vreugde vir Sy kinders wees.

Dit sal so ‘n bron van vreugde wees dat hulle sommer die goddeloses vertrap tot stof. Die beeld van die bokspringende kalwers word hier voortgesit. Dis nie uit wraak dat die gelowiges die goddeloses vertrap nie, maar die vreugde is so groot dat hulle die goddelose tot stof vertrap. So word hier twee beelde gebruik om die ondergang van die goddeloses uit te beeld. Hulle is die vuurmaakhout wat verbrand en hulle beland onder die voete van die bokspringende kalwers en word vertrap. Daar is geen uitkoms of toekoms vir die goddelose nie.

(4 )Die dag van die Here kom. Vir die wat glo, is dit iets om na uit te sien!

Die boek word dan afgesluit met ‘n oproep om gereed te wees vir die komende dag van die Here en met ‘n belofte oor die dag van die Here. Die oproep is duidelik: “Onthou die wet van my dienaar Moses, die voorskrifte en bepalings wat Ek hom by Horeb gegee het vir die hele Israel”(Mal. 4:4).

Die komende dag van die Here noodsaak dit dat elkeen hom voorberei. Hoe kan ons dit anders doen as om die wet van Moses te ontou. Die woord wet, torah, beteken onderrig en word dikwels gebruik om die onderrig van ‘n ouer aan sy kind uit te druk. Die wet of torah is die onderrig van God aan Sy kinders. Hierin vertel Hy wat Hy van ons verlang. Trouens, die vorm warin die wet gegee is, onderstreep dit. By Horeb het God ‘n verbond met Sy volk gesluit en so het Israel die volk van God geword.

Die Tien Gebooie begin dan ook met die woorde: “Ek is die Here jou God wat jou uit die plek van slawerny, uit Egipte, bevry het..” Hiermee sê die Here wie Hy is en in watter verhouding Hy tot die volk staan. Dit kan in verband gebring word met die anvaarding van die koningskap van’n koning.

As die koning sy koningskap aanvaar, dan het hy vir die volk gesê wat hy vir hulle gedoen het. Daarna sê hy wat hy van hulle sal verwag. So volg die gebooie dan as dit wat ons moet doen om aan te toon dat ons die koningskap vanGod aanvaar. Of anders gestel, as ons die gebooie nie onderhou nie, dan gee ons daarmee te kenne dat ons Sy koningskap verwerp.

Die onthou van die wet is egter meer as net in herhinnering roep. Dit beteken dat ons dit moet uitleef in ons daagliske lewe.

Maleagi sluit op treffende wyse af met ‘n troosboodskap wat ook vir ons baie aktueel is. Die dag van die Here kom. Dit sal ‘n verskriklikke dag wees vir die wat nie glo nie. Vir die wat glo, sal dit ‘n groot vreugdedag wees. Wees daarom gereed vir die dag want dit kom binnekort.

Ook in ons tyd kan ons so ‘n dag verwag waarop die Here ‘n einde sal bring aan die onreg wat ons tyd kenmerk…

Ds. Steven Sass - Gamtoosvallei-oos

Maleagi 3:13-18

Is dit nutteloos om die Here te dien?

Die tyd waarin Maleagi geleef het, was ‘n moeilike tyd. Die gelowiges het uit ballingskap terruggekom na hulle vaderland toe. Die ballinge moes van voor af alles hierbou. Hulle moes nie net hulle husie en stede herbou nie, maar ook nuwe landerye aanlê, wingerde plant en van voor af begin om ‘n bestaan te maak.

Maar dinge het nie voor die wind gegaan nie. Daar was droogtes en plae soos springkaanplae. Daarby het hulle nog teenstand ondervind van ander mense wat hulle ook in die land gevestig het of daarop aanspraak wou maak. Hulle het gesukkel en swaar gekry.

As ons hieraan dink, dan sien ons nogal ‘n klompie parallelle moet ons tyd. Ons tyd is nie maklik nie. Baie kry swaaar en sukkel om kop bo water te hou. Baie het hulle werk verloor. Ander kry net nie werk nie. Die ekonomie floreer nie. Rampe tref baie.

( 1)Dit was onder hierdie omstandighede dat baie mense moedeloos geword het. Hulle was teneergedruk. Pessimisties. Depressief. Somiges het ernstige geloofsvrae begin vra. Is dit nie presies wat vandag hier by ons ook gebeur nie? Hoe baie is nie moedeloos, teneergedruk, ontnugter en skepties nie. Hoe baie worstel nie met ernsitge geloofsvrae nie. Is dit nie nutteloos om God te dien nie? Wat baat ons geloof ons tog? Wat help dit om kerk toe te kom en die Here te aanbid? Kyk hoe lyk die lewe en hoe gaan dit.

Hierdie gedeelte spreek hierdie vrae aan. Weereens begin dit met ‘n stelling van die Here: “ Julle het vermetelde dinge oor My kwyt geraak, sê die Here(Mal.3:13). Hierop kom die vraag: “Wat is hierdie vermetelde dinge wat ons gesê het?”

Dit word in vers 14-15 verwoord: “Julle het gesê: Dit is nutteloos om God te dien. Watter nut het ons dat ons Sy bevel uitgevoer het en in rouklere rongeloop het voor Hom, die Here die Almagtige? Dit lyk of die wat teen Hom in opstand is die gelukkiges is, en of die wat verkeerd doen, vooruitgaan. Hulle daag God uit en kom skotvry daarvan af!” Inderdaad klink dit nogals kras. Dit is harde woorde. Geen wonder God verwys daarna as vermetelde dinge wat hulle gesê het nie. Maar is dit nie hoe ons pratykeer ook voel nie. Miskien het ons dit nog net nie hardop uitgespreek nie, maar ons het dit al almal seker gedink.

(2 )Watter nut het dit, watter voordeel of wins is daarin vir ons om die Here te bly dien? Het die godsdiens nie sy sin verloor nie? Wat help dit om kerk toe te gaan en die Here te aanbid as dit so sleg gaan? Wat help dit om jou Bybel te lees en te bid as alles skeef loop? Wat help dit om na die beste van jou vermoë getrou volgens die Woorde van God te leef as dinge net nie reg wil uitwerk nie?

Om dit erger te maak…Wat help dit om die Here te dien as dit voorspoedig gaan met die wat Hom nie dien nie? Hoekom gaan dit voor die wind met die wat niks van God en Sy gebod wil weet nie? (4 )Hoekom gebeur goeie dinge met slegte mense en slegte dinge met goeie mense? Hoekom is daar soveel onreg in die wêreld? Hoekom lyk die lewe soos dit lyk Hoekom het die Christendom na byna 2000jaar nog nie ‘n impak op die lewe nie? Moet ons nie maar afsluit en huis toe gaan en vergeet van kerk toe kom en die Here dien en volgens Sy Woord leef nie?

Hierdie soort vrae, wat gelowige mense vra, gaan nie by God verby nie. Ja, onshet reg gehoor. Dis gelowige mense wat hierde vrae ook destyds gevra het, netsoos dit gelowige mense is wat dit vandag vra. Ongelowiges sal mos nie sulke vrae vra nie. Hulle steur hulle eenvoudig nie hieraan nie. Hulle sal eerder lag oor hierdie worsteling van gelowiges. Dis juis die vir wie die godsdiens erns is, wat sulke vrae vra. En ons mag maar…

Die Here veroordeel nie gelowiges wat hiedie vrae gevra het en vandag nog vra nie. Hy belet nie sulke vrae nie .Ons lees hier: “Toe het die mense wat eerbied vir die Here het, onder mekaar geredeneer, en die Here het dit gehoor en daarop ag geslaan.” (Mal. 3:16). Wat ‘n heerlike troosboodskap is dit nie. Die Here hoor. Hy luister. Dit is ook ‘n blye boodskap wat dwarsdeur die Bybel na vore kom.(5 ) God hoor. . Nie net na ons lofprysings en dangebede nie. Nie net na ons noodkrete nie. Hy hoor ook ons vrae. Ons geloofworstelinge gaan nie by Hom verby nie. Ons kan en mag en moet ook ons vertwyfelinge verwoord. Ons kan en moet met al ons vrae na Hom toe gaan.

Maar die Here hoor nie net nie, Hy slaan ag op wat hulle gedink, geredeneer en gesê het. Hy is nie ‘n passiewe luisteraar nie. Hy gee ag op wat ons sê. Dit raak Hom. Hy steur Hom aan wat ons sê. Hy is nie soos ‘n mens wat soms hoor sonder dat dit saak maak of ons raak nie. By ons gaan dit al te dikwels by die een oor in en by die ander oor uit. Ons hoor nie aldag mooi nie. Ons luister so min aktief. Genadiglik is dit nie soos God hoor nie. Hy luister aktief en slaan ag op wat ons sê.

Meer nog, die Here doen ook iets in die verband. Wat doen die Here? In ‘n gedenkboek laat Hy die name skryf van die wat eerbied het vir Hom en wat waarde heg aan Sy naam. Nou het ons al gesien dat die eer die basis is waarop enige verhouding gebou moet word Dit was die fundament van die hele sosiale struktuur van oud Israel. Dit was ook die fundament in die verhouding met die Here. Dit is wat in die begin van die boek Maleagi aangespreek word. Daar vra die Here waar Sy eer is. Nou sê Hy dat die wat Hom eer, se name opgeskryf word in die gedenkboek.(6) Die name van die gelowiges word geskryf in die boek van die lewe.

Die Here sê verder dat die wat Hom eer vir Hom ‘n kosbare besitting is. Wie Hom liefhet, behoort aan Hom. Die gelowiges is ‘n kosbare besitting vir die Here, soos ‘n verloofring vir ‘n verloofde meisie. In Sagaria het ons gelees dat die Here sê dat Sy kinders sy oogappel is, sy kosbaarste. Hoe kosbaar is die gelowiges nie in God se oë nie. So kosbaar, dat Hy Sy eie Seun geoffer het vir ons. Al is die wolke so swaar en lyk dit of alles in duie stort, kan die gelowige hieraan vashou: ons is kosbaar in die oë van die Here. Ons is Sy kosbare besitting.

Derdens sê de Here dat hy goed sal wees vir die gelowige soos ‘n pa goed is vir die seun wat vir Hom werk. God sorg vir ons. Hy is goed vir ons. Hy sien om na Sy kinders en sal hule nie in die steek laat nie. Al het ons baie vrae. Al gaan dit baie keer swaar. Al worstel ons met Hom en sê ons soms vermetele dinge, bly Hy steeds ons Vader wat omgee en beskerm en sorg. In Sy hande is ons veilig.

Die troosboodskap wat Maleagi hier vir ons bring is dat die Here ons nogsteeds liefhet en by ons is. Al vra ons na die sin van ons godsdiens. Al verstaan ons nie hoekom dinge so anders is as wat ons dit wou gehad het nie. Al kom ons amper in opstand. Die Here hoor. Hy gee ag. Hy het ons name geskryf in Sy gedenkboek. Ons is Sy kosbare besittings. Hy sorg vir ons. Dis die blye boodskap ook vir ons….