21 Junie 2015 Patensie

Joh 1:29-34

 Navolgers van ’n Lam?

Johannes die Doper, het Jesus by geleentheid gesê, was die grootste figuur in die ou bedeling (Matt 11:11). En tog, as hy oor homself moet praat, sukkel hy, want dit het nie vir hom oor homself gegaan nie. Hy het gekom om na Jesus te wys. Dis oor Hóm wat hy praat. Later (Joh 3:30) sê hy van Jesus: “Hy moet meer word, en ek minder.”

As jý oor jouself moet praat, wat sal jy sê, wie is jy, en hoekom is jy hier?

Een ding waarvan ek die laaste tyd al meer bewus word, is dat ons hier is om God se gestuurdes in die wêreld te wees; sy hande en voete, sy teenwoordigheid in ander se lewens... en as jy jou dus besig hou met enigiets anders kan jy mar nou bietjie regop sit en luister, want tien teen een is jy in elkgeval maar net besig om jou tyd en gawes te vermors.

 Wat beteken dit om Jesus na te volg prakties? Wat verwag jy sal God doen as ons Jesus-navolgers is? Wat dink jy kan jy van Hom verwag? Wat sal Hy in jou persoonlike lewe doen, en in die gemeente, en in die wêreld?

Die soort dinge wat ons verwag, hang nogal baie nou saam met die soort beeld van God wat ons in ons koppe het. Ons bely God as die Almagtige, die Een wat alles kan doen. En daarom verwag ons dit ook van Hom. Ons is in ons magsbehepte wêreld al so gekondisioneer met die gedagte dat sterker beter is, dat die sterke oorleef en die swakke ondergedruk word, dat ’n mens graag wil hê God moet ook met mag en krag optree. En ons bely ook dat niks vir Hom onmoontlik is nie. En dit is natuurlik ook reg. Die Here ís almagtig. Wanneer Hy sy stem laat hoor, vlug volke, wanneer Hy te voorskyn kom, spat nasies uitmekaar, sê Jes 33:3.

Maar die feit dat God almagtig is, beteken nie dat Hy noodwendig altyd met almag optree nie. Wanneer Hy optree, is dit dikwels nié met mag nie, maar in swakheid, in weerloosheid. Dit is ’n soort karaktertrek van God: dat Hy sy mag terughou. Nie uit swakheid nie, maar omdat dit is soos Hy is. Daarom, as die Seun van God mens word, word Hy dit nie as deel van ’n vorstelike gesin nie, maar as arm timmermanseun, gebore in ’n stal. En as Jesus Christus sy openbare bediening op aarde begin, is die titel wat Johannes die Doper as sy wegbereider vir Hom gee, “die Lam van God”.

’n Lam. Swak, weerloos, nederig, onintimiderend. Als is aan Hom, volgens sy eie getuienis later (Matt 28:18), alle mag gegee in hemel en op aarde. Al is Hy, soos die engel in Openbaring 5:5 sê, die Leeu uit die stam van Juda. Dit is Hy ook. Maar die eerste woord wat oor Hom gesê word as Hy sy bediening begin, is dat Hy die Lam van God is. Die Een wat God gestuur het om geslag te word, geoffer te word, sodat die wêreld van sonde verlos kan word. Want só verlos God. Nie deur magsvertoon nie, maar deur ons sonde op Hom te neem en daarvoor te ly en te sterwe: Lam van God.

Dat ons God só is; ’n lam, eerder as ’n leeu, wanneer Hy in die wêreld optree, maak nie vir ons goed sin nie. Hoe kan die almagtige God dit toelaat dat die wêreld lyk soos hy lyk? Hoe kan ’n God van liefde toelaat dat booswigte met hulle onheilighede kan wegkom? Is God dan nie almagtig nie? Kan Hy nie iets daaraan doen nie?

Johannes die Doper het ook hieraan begin twyfel toe hy later in die tronk gesit het, omdat hy eerder ’n kragdadige God wou hê. Jesus antwoord hom dat hy op verkeerde plekke na God se werk soek. Hy moet dit eerder soek dáár waar Hy mense se lewens aanraak en nuut maak. Lees dit in Matt 11:2 en verder.

Daar kóm ’n dag wanneer God sy oordele sal voltrek, wanneer Hy die dorsvloer deur en deur sal skoonmaak, wanneer die duiwel en al sy volgelinge in die poel van vuur gegooi sal word. Maar intussen leef ons in ’n wêreld waar God op ’n ánder manier regeer, met sagtheid eerder as deur magsvertoon; deur mense te gebruik, eerder as deur wonderwerke. Ons hou nie daarvan nie. Ons sou dit graag anders wou gehad het. Maar dis nie ons keuse nie. Dis God s’n. En dít is die punt. Ons moet God toelaat om God te wees: ’n lam, eerder as ’n brullende leeu.

Dit het nogal implikasies oor wat ons van God verwag, nie waar nie? God sal nie in hierdie jaar soos ’n groot towenaar al my probleme wegtoor nie. Ek sal waarskynlik verniet bid dat Hy dit moet doen. Maar as ek vra dat Hy my sal help om my swaar en seer en probleme te hanteer, dat Hy my ’n goeie eggenoot en pa sal maak, en die nodige krag sal gee om staande te bly in versoekings, dat Hy my sal help om ’n lewende getuie vir Hom te wees, dat Hy my geestelik sal laat groei in die jaar sodat ek met groter volwassenheid as sy kind kan leef, dán kan ek reken op gebedsverhoring.

Ek lees die afgelope tyd weer die verhaal van Gideon, die man wat met ’n handjievol mense die ganse leërmag van die Midianiete verslaan het. Wanneer die Engel van die Here aan hom verskyn om hom sy opdrag te gee, groet Hy Gideon met die woorde: “Die Here is by jou, dapper man!” (Rigt 6:12). Dan antwoord Gideon: “Ekskuus, Meneer, maar as die Here by ons is, waarom kom al hierdie dinge ons oor? Waar is al sy magtige dade waarvan ons voorvaders ons vertel het toe hulle gesê het: ‘Het die Here ons nie uit Egipte bevry nie?’ Nou het die Here ons in die steek gelaat.” Wat antwoord die Here? Hy sê: “Gaan jy en red die Israeliete uit die mag van die Midianiete! Toe, Ek stuur jou!” (vers 14).

As God die wêreld wil kom red, swaai Hy nie ’n towerstaffie nie. Hy stuur sy eie Seun om ’n Lam te word. Dís hoe God is.

Nou is ons besig met ’n tyd waarin ons nadink oor wat dit beteken om Jesus te volg. Hierdie gedeelte wil ons iets daarvan leer. Nie net hoe God is nie, nie net Wie Jesus was en wat ons van Hóm kan verwag nie, maar ook hoe óns moet leef. Want as ons sy volgelinge wil wees, sal ons Hom ook hierin moet navolg: nie leeus nie, maar lammers. Hy meer, en ons minder, soos Johannes die Doper gesê het.

Dit wil die Gees van God ook in ons laat gebeur. Die vrug van die Gees is immers: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid, selfbeheersing (Gal 5:22,23).

Mag ons ware navolgers van Jesus word!

7 Junie 2015 Patensie

HANDELINGE 3:1-10 COMMITMENTS

 Hierdie is die verhaal van die kreupeles en die gesondes – en God wat ingryp in die lewe. ‘n Paar dinge staan uit in hierdie gebeure by die tempel... Almal hier betrokke is kerkmense en almal is doenig in en by die tempel. Daar is die groep wat die moeite doen om die kreupel man elke dag tempel toe te bring sodat hy by die kerk versorg kan word. Hulle laai hom af en dan gaan hulle huistoe en môre kom hulle weer terug om die arme man te help sodat hy darem nie vergaan van die ellendes nie. Die kreupele is ook betrokke by die kerk, want dis waar hy geld kry. Hy sit in die voorportaal en kyk in die oë van die klomp wat binne toe gaan. Die klomp wat vir hom ietsie gee is ook betrokke by die kerk. Dis hulle wat by hom verbyloop om binne in die tempel te aanbid. Die 2 dissipels is die betrokke middag ook in die tempel om te bid. Al die mense is by die kerk betrokke en almal verwag dat die Here vir hulle iets moet doen. Elkeen het sy eie verwagting maar elkeen doen sy ding op sy eie manier.

Die kreupel man doen niks nie. Hy is immers hulpeloos en kyk in ander mense se oë sodat hy kan oorleef. Sy soort was nog altyd daar en sal ook altyd in die kerk wees - die kreupeles wat wag. Dis diegene wat niks doen nie en bedel. As daar moeilikheid is en hulle trek swaar kyk hulle in die oë van ander gelowiges en vra dat iemand vir hulle moet kom bid sodat hulle uit die moeilikheid kan kom – ander moet hulle kom help. Self kan hulle nie iets doen nie, want sien ”ek is mos kreupel.” Hulle kreupel-wees kan enigiets wees: te besig, te siek, te slim, te dom, te liberaal, te konserwatief, te gesond, te seer... Hulle is in die kerk maar kom nie verder as die ingansportaal nie. O ja, hulle is hier in die Gamtoos, maar hulle weet nie hoe lyk die binnekant van die tempel nie. Al wat hulle sien is die ander mense wat die dinge doen, se oë. Hulle steek bak-hand uit om ook te kry

 Die tempelgangers is betrokke. Dis hulle wat die kreupel ou aan die gang hou, want dis hulle wat sorg dat hy vanaand iets het om te eet. Sommige is nie onwillig om te gee nie en doen dit graag. Ander wil nie meer gee nie, want die kreupele is elke dag daar om te bedel en nou raak dit ‟n gewoonte en ”as jy aanhou gee maak jy hom net sleg want dis maklik om te bedel.” Die tempelgangers is altyd teenwoordig – dis hulle wat die heeltyd aan die beweeg is. Die probleem is dat kreupeles nie gesond word waar hulle beweeg nie. Hulle stap van buite na die binnekant van die kerk, luister aandagtig en doen ook die nodige en stap ook weer uit. Maar behalwe vir ‟n paar aalmoese wat uitgedeel word, gebeur niks nie. Die arm man se helpers gaan huis toe. Dis hulle wat sorg dat die kreupele op die regte plek kom sodat hy die beste kan kry. Hulle sorg dat hy in die Gamtoos  sit waar die meeste mense in en uit die tempel beweeg. Hulle sorg dat die kreupele met die maksimum gevolge blootgestel word aan die kerk se mense, want dis hier waar hy die beste aalmoese gaan kry! Maar hulle kom ook nie verder as die ingangsportaal nie. Want as hulle hul werk klaar gedoen het, is hulle klaar en gaan huis toe en kom môre weer.

 Die kreupel man se helpers is ook springlewendig in ons gemeenskap. Hulle laai hulle kinders af sodat dié ‟n aalmoesie by die kerk se Sondagskool moet kry (en dit moet die 2 beste wees!), maar ry dan huistoe om die koerant te gaan lees. As daar by die tempel iets aangebied word wat die moeite werd is om te kom kyk, is hulle daar maar sodra dit verby is gaan hulle huistoe. As hulle van die ding gehou het, is dit vir hulle lekker – as hulle nie daarvan hou nie is hulle ongelukkig oor die tempelgangers wat nie genoeg doen om die kreupel man te versorg nie.

Petrus en Johannes het outoriteit. Hulle kyk nie in ander mense se oë nie, hulle sê: ”Kyk in my oë.” Hulle laai nie af en loop dan en sê hulle is net by die saak betrokke nie - hulle verander die geskiedenis. Hulle loop nie en bedel nie, maar deel Jesus uit. Hulle staan nie in die voorportaal rond nie, maar gaan die binnekant in om te bid. Hulle praat nie en reel nie dat die kreupele die erediens van ‟n bekende spreker moet bywoon nie; hulle organiseer nie ‟n spesiale biduur vir hom nie... Hulle doen die ding en gryp hom aan die hand en beveel hom om op te staan en te loop. Hulle is uitdagend in die geloof en hulle doen dit in die Naam van Jesus! Hulle glo werklik dat Jesus die verskil maak en dat hulle saam met Jesus ook die verskil kan maak. Die dissipels neem standpunt in vir God.

Dié klompie mense en dinge maak ongemaklike dinge by ons los. Want die evangelie is eintlik ’n baie eenvoudige saak: as jy aanspraak maak op die Naam van Jesus het jy outoriteit en as jy nie outoriteit het nie moet jy jouself vra of jy Jesus het. Die opsies is baie min: (1) jy sit hulpeloos in die voorportaal rond en wag dat ander jou moet ronddra; (2) of jy dra ander in die voorportaal rond; (3) of jy stap by die kreupeles verby en gee net ‟n aalmoesie... en niks gebeur nie. (4) Of jy is uitdagend in die geloof... en die Here laat dinge deur jou gebeur. Ø Laat jou dade vandag die skeidsregter hieroor wees: watter opsie is joune? Wat is die verskil tussen al dié mense en hul opsies? Die antwoord is net so eenvoudig: die een het ‟n commitment gemaak en die ander nie; die een klomp hang in die voorportaal rond en die ander groep het gesnap wat Jesus beteken. Let op dat die verskil nie soseer ”geloof” is nie, want almal maak daarop aanspraak dat hulle glo.

Almal met hul opsies in die kerk sê dat hulle in Jesus glo, maar dit help nie om net ‟n belydenis te maak dat jy ”hemel toe gaan” en sê dat Jesus jou Verlosser is nie. Want blote geloof red niemand nie (Heb 2:14vv). Maar ‟n commitment aan jou geloof in die Naam van Jesus verander sake drasties! Want God ontmoet jou op die vlak van jou commitment. As jou commitment die kreupele of die helpers van die kreupeles in die voorportaal is, stap jy inen-uit by die Here en loop en kyk vir ‘n ietsie om te bedel. Dit is ook die vlak waarop die Here jou gaan ontmoet en niks gaan in jou lewe werk nie. Jy gaan ‘n bedelstukkie hier en-daar kry en tevrede wees met krummels; jy gaan hier-en-daar iemand ronddra en dink dat jy groot werk vir die Here doen en ook jy is tevrede met krummels. Jy kan ‘n leeftyd so aangaan maar mettertyd gaan niks in jou lewe werk nie – jou verhoudings, jou gemeente, jou huwelik, jou lewe… gaan saai en vervelig word en mettertyd uitmekaar val. Want niks gebeur nie omdat God jou ontmoet op die vlak van jou commitment. Die aflaaiers, oogkykers, verbylopers en bedelaars mis alles! As jou commitment die een van die dissipels is, sal die Here jou op daardie vlak ontmoet en God sal dinge in jou lewe laat gebeur.

3 Ø Toets jouself: wat gebeur in jou lewe? Bedel jy of deel jy Jesus uit? Jy weet vandag presies wat die vlak van jou commitment aan die Here is want jou dade en jou lewe bevestig dit. Hoe word ‘n commitment gemaak? „n Paar dinge staan uit: 1. Geen commitment kan gemaak word voordat daar nie in ‟n verhouding met Jesus gestaan word nie. Soos met die dissipels moet jy eers ‟n ontmoeting met Jesus gehad het voordat jy ‟n commitment kan maak. Dit is die geloofsdeel van die toewyding aan die Here. Dit is die punt waar jy voor die lewende God kniel en bely dat Jesus die Verlosser uit die sonde is, dat Hy jou uit die sonde haal en dat jy in die Naam van Jesus meer as ‘n wenner is. Ø Ek weet dat ek gered is en niks sal my ooit weer uit sy hande ruk nie! Dit is die eerste commitment.

2. Maar dan kom die tweede commitment en dit beteken dat jou lewe moet verander. Dit is die praktiese deel van die toewyding aan die Here. Dan kan jy soos die dissipels sê: ”Kyk na my – ek het dit, ek kan die ding doen!” Omdat jy die Here Jesus gekies het, maak jy ‟n commitment om heilig te leef soos wat Hy dit van jou verwag om te doen. Ø Ek het gekies om dit te leef.

3. Nou kan jy groot dinge in die Naam van Jesus doen. Jy kan vir ander sê om op te staan en te loop. Jy hoef nie bang te wees dat jy dalk/gaan misluk nie, want jy is ”tot alles in staat deur Hom wat jou die krag gee” (Fil 4:13). Jy maak ‟n commitment om namens die Here dinge te doen en jy is nie langer tevrede met krummels nie! Jy kan kreupeles, aflaaiers en verbygangers aan die hand vat en vir hulle wys wat God in staat is om te doen. Ø Ek het gekies om dit te doen. Die impak hiervan is geweldig! Die vraag is: Wie kies jy om vandag te wees?

 Niemand vat die klomp in die voorportaal ernstig op nie. Maar iemand wat Jesus in die oë gekyk het en ander aan die hand gevat het, veroorsaak „n opskudding! Twee dinge is opvallend 1. Mense neem kennis hiervan (vers 9) en begin hieroor praat. En as mense begin praat, is daar ander mense wat ook ‘n commitment maak en dit begin in die ingangsportaal en van die een na die ander versprei dit dat die Here Jesus regtig werk en dat sy dissipels Hom vertrou! Dit sit ‘n ding aan die gang. Want mense is moeg vir krummels en soek honger na mense wat ‘n commitment maak sodat daar iets kan gebeur. 2. Commitments lei tot nuwe vuur – kreupeles staan op, aflaaiers en verbylopers sing en prys saam in die tempel. Want as jy in die oë van die Here Jesus gekyk het, kan jy nie meer stilstaan, niks doen en met krummels leef nie. Jy het ‟n nuwe verwagting van God en God ontmoet jou op daardie vlak. ‟n Vuur word deur die Here aangesteek wat in jou mond, stem, voete, geld, aalmoese... weerklank vind en en ‘n stroom van lof en krag word in jou losgemaak. 

31 Mei 2015 Patensie

Hoe lyk JY?

Handelinge 2:37-47

 Die enigste gepaste reaksie op die boodskap van Jesus is om jou te bekeer. Bekering beteken om te buig voor Jesus en jou lewe in te rig volgens die leer en voorbeeld van Jesus. Só dra jy vrug wat by die bekering pas. Op hierdie manier word God se koningskap 'n werklikheid in jou lewe.

Bekering is egter nie net 'n individuele proses nie...Volgens Handelinge is bekering ook 'n proses wat jou insluit by God se gemeente... Op die dag van Petrus se boodskap, die dag waarop die Heilige Gees uitgestort is, is omtrent drie duisend mense "by die getal van die gelowiges gevoeg." (41). God se werk in Christus, deur die krag van die Heilige Gees, skep altyd nuwe gemeenskap. Dit sluit mense altyd in by God se kerk. Bekering in die kragveld van die Gees is altyd om deel van 'n geloofsgemeenskap gemaak te word....

 In ons teks word die karaktertrekke van die geloofsgemeenskap wat die Heilige Gees deur bekering skep, op 'n besondere manier beskryf. Dis soos die gemeenskaplike vrug van bekering lyk. Die eerste Pinkstergemeente was volgens vers 42 volhardend toegewy aan:

· Die leer en onderrig van die apostels * Onderlinge verbondenheid aan mekaar

· Die gemeenskaplike maaltyd * Volhardende gebed Leer en onderrig van die apostels. Deur die uitstorting van die Heilige Gees het Hy aan die apostels die bevoegdheid gegee om in sy Naam herders en leraars van die gemeente te wees, bevoegdhede wat stelselmatig ook deur die Gees as gawes aan meer gelowiges as slegs die apostels gegee is (Ef. 4:11, 12).

Die geestelike versorging van die gemeente deur haar Hoof is dus vanaf die eerste dag van haar bestaan gewaarborg en daarmee saam is die gesagstruktuur vir die gemeenteliggaam ook vasgelê. Die Here se unieke gawes aan die liggaam van gelowiges is die herders wat direk teenoor Hom verantwoordelik is vir hulle taak om die liggaam van Christus, sy vrygekoopte kudde op te bou. Gehoorsaamheid aan die leer van die apostels is dus gehoorsaamheid aan Christus self. Dit is hierdie leer wat vir die gemeente van vandag in die Heilige Skrif opgeteken staan. Uiteindelik word die gehoorsaamheid van die gelowiges aan Christus gemeet aan hulle gehoorsaamheid aan die heilige Skrif (2 Tim. 3:14-17). Ons moet die Skrif se gesag onvoorwaardelik aanvaar.

 Onderlinge verbondenheid: (vers42) Die woord koinonia wat in die OAV met “gemeenskap” vertaal word, is meer as net “onderlinge verbondenheid” (NAV). Dit is ’n onderlinge verbondenheid wat praktiese uitlewing vind in gemeenskaplike verkeer, aanbidding, dienslewering asook bediening van mekaar tot opbou van die liggaam van Christus in liefde (Ef. 4:16b).

Hierdie Pinkstergelowiges het mekaar opreg liefgehad, dikwels onderling gesprek gevoer en voortdurend bymekaar gekom. Hulle het hulle nie as kluisenaars aan die samelewing onttrek nie, maar hulle gemeenskap ook in die openbare plekke beoefen, veral in die tempel waar hulle daaglikse samekoms plaasgevind het (2:46). Hierdie gemeenskapsbeoefening was hulle helderste getuienis van hoe die Goeie Herder verlore en verstrooide skape tot ’n goedgeordende en lewenskragtige kudde wat Hom getrou volg omskep. Hierdie gemeenskap met mekaar berus op ’n dieper gemeenskap, naamlik die van die gelowiges met die Vader en met sy Seun, Jesus Christus (1 Joh. 1:3). Gemeenskaplike aanbiddingsgemeenskap met die Vader en sy Seun is die beste gemeenskap wat gelowiges met mekaar kan hê . Onderlinge verbondenheid is nie ‘n teorie nie. Dit is prakties waar gemeente God dien, mekaar dien, versorg en liefhet.

Die gemeenskaplike maaltyd Die eerste gemeente is gekenmerk deur die eet van die gemeenskaplike maaltyd (NAV) of te wel die breking van die brood (OAV). Dit is moeilik om te sê of ons hier te doen het met die nagmaalviering of met die gewone maaltye. Die breking van die brood was ’n handeling deur die hoof van die huis of feesviering wanneer hy die seën oor die gebruik van die voedsel gevra het. Jesus het dit waarskynlik gereeld by die maaltye met sy dissipels gedoen (sien Matt 26:26 en Luk 24:30). Dit is ook deur hierdie handeling dat die Emmausgangers Hom herken het. Die Verklarende Bybel verklaar dat dit lyk of die nagmaal en gewone etes in die vroeë kerk nie duidelik geskei is nie. Die daaglikse etes sou waarskynlik ook ’n ‘nagmaalsbetekenis’ gehad het; dit is met ander woorde beleef as ’n herinnering aan die tafelgemeenskap met Jesus. Die sakramentele aard van hierdie gemeenskap was uiteraard onmiskenbaar.

 Die gemeente het voortgegaan met die viering van die herinnering aan hulle Meester se dood, as mense wat nie skaam was vir hulle eie verhouding tot Hom en afhanklikheid van Hom, Christus die gekruisigde, nie. Hulle kon sy kruisdood nie vergeet nie, maar het hierdie herdenking daarvan in stand gehou as ’n volgehoue praktyk omdat dit die instelling van Christus was wat aan die kerk deurgegee moes word vir die eeue wat sou volg.  Die nagmaal was van die begin van die lewe van die kerk af die liturgiese handeling wat die verhouding tussen Jesus en sy liggaam bevestig. Elke keer as hulle saam eet onthou hulle wat Jesus gedoen het. Jesus het brood gebreek en uitgedeel. Dit is my liggaam, dit is my bloed.

Volhardende gebed Voor die uitstorting van die Heilige Gees (die gawe wat die Vader belowe het), op wie die apostels gewag het (Luk 24:49), het hulle saam met ander gelowiges eensgesind volhard in die gebed (Hand 1:14).

Gebed in hierdie sin is ’n bewuste wisselwerking van gedagte en woord tussen God en die bidders en die bidders onderling. Dit is die kommunikasiestelsel deur die liefde gedryf wat die ganse funksionering van die Hoof en sy liggaam (1 Kor. 12:12- 31; Ef 4:15, 16) rig en beheer. Na die uitstorting van die Heilige Gees het voortdurende gebed die lewenswyse en uitstaande kenmerk van die Geesvervulde jong kerk geword. So belangrik is hierdie bedrywigheid geag dat Paulus in die eerste sendbrief wat hy aan ’n nuutgestigte gemeente geskryf het die opdrag kon gee: “Bid sonder ophou!” (1 Tess 5:17). Op hierdie wyse is die gebedskultuur van die eerste oomblikke af deel van die lewe van die kerk. Gedring deur die liefde vir die Here volg die gelowiges Hom na – altyd in gebedsgemeenskap met Hom sonder wie hulle niks kan doen nie (Joh. 15:5). Kan nie gelowige wees sonder gebed nie. Gemeente kan nie funksioneer sonder gebed nie.

 Gesonde gemeente In die Bybel is die Handelingegemeente kort na die uitstorting van die Heilige Gees waarskynlik ’n goeie voorbeeld van ’n groep mense wat geestelik gesond geleef het. Hulle lewenstyl was so aantreklik dat mense graag soos hulle wou geleef het. Clinton McKinley het in ’n preek oor Handelinge 2 met die titel "Getting W.E.L.L." die Engelse woord WELL as ’n akroniem gebruik om vier kritiese eienskappe van die eerste gemeente in Handelinge 2 uit te spel:

 · W– Worshipping – hulle het gereeld saamgekom om te aanbid.

 · E – Evangelizing – hulle leefstyl was aantreklik – ander mense wou ook só leef.

· L – Learning – hulle het God se Woord met daaglikse dissipline verorber.

 · L – Loving – hulle was liefdevol en het regtig omgegee vir mekaar en ander mense.

Gesonde kerke wat groei, vertoon vandag nog steeds dieselfde eienskappe. Om geestelik fiks en gesond te wees, het ons in die lewe ook hierdie dissiplines nodig – ons moet saam aanbid, saam uitreik na mense, saam leer en saam liefhê. Dit beteken dat God se Gees ons gees moet beheer....en dis hoe jy moet lyk...

17 Mei 2015 Patensie

Markus 8:34-38

‘Om Jesus te volg”

As deel van ons tema van die kwartaal waar ons saam fokus op die werking van die Heilige Gees, het ons  laasweek gekyk na die verhaal van Markus2 waar Jesus die verlamde man genees het. Ons behandel ook hierdie selfde gedeelte met die Bybelstudies en ons wyksbyeemkomste van hierdie kwartaal, en met al hierdie geleenthede moet ek sê, doen ons nogal baie moeite met hierdie gedeelte, maar herhaling is dalk juis wat ons nodig het, en volgehoue herhaling is juis ook deel van die ‘taal’ van vanoggend se teks.

 Ons het gesien, en opnuut beleef hoedat Jesus dit ‘raakgesien het’ dat die vriende van die verlamde man nie omgedraai het by die huis toe hulle daar aangekom het met hul vriend op sy draagbaar, en hulle gesien het dat dit eintlik onmoontlik was om tot by Jesus te kom, asgevolg van die samedromming van ‘n skare mense by die ingang van die huis waar Jesus op daardie stadium was.

 Hulle het nie tou opgegooi nie en eeder aangehou planne maak, en het toe mos besluit dat hulle hulle vriend op die dak sal optel en op so ‘n manier deur die dak tot by Jesus te kom: ‘n ware storie van ‘aanhouer wen!’.  In hierdie gedeelte het ons iets ook beleef van wat dit dan van ons vra om ook op hierdie manier (van nie tou opgooi nie) na Jesus toe te gaan...

Dit vra van ons dat ons in die eerste plek sal erken en besef dat Jesus die antwoord op ons probleme is, en ons grootste probleem is dat ons verlos moet word van ons sondes. Dis primêr, ons geestelike gesondheid.... en  eers daarna...dalk enige ligaamlike of fisiese  probleem wat ons dalk sou gehad het.

Die tweede dinge wat ons besef het, is dat ons nie in die proses van om Jesus te nader, moet moedopgee as daar dinge oor ons pad kom wat ons wil verhinder om fisies by Jesus uit te kom nie: Dat die hele ding van ‘aanhouer wen’ ook ten diepste vir ons elkeen  sal moet waar wees.

In vanoggend se teksgedeelte kyk ons bietjie verder na wat dit dan nou behels om Jesus te volg in ons alledaagse bestaan. Dit gaan hier soos een kommentaar dit beskryf soos ‘n kinder-speletjie van “follow the leader” dat jy netsoos ‘n kind die leier sal volg en dus oral sal gaan waar Hy gegaan het sonder om te blik of te bloos of te aarsel.... want die leier was mos al daar, het dit gedoen en netso moet ek ook! Dat ek dus alles moet doen wat Jesus gedoen het!

Ja dit beteken veral ook dat ek my kruis gewillig sal moet opneem om Jesus te volg. En hiermee is daar geen verwysing na die gesegdes wat aan ons so bekend geword het soos ‘elke huis het sy kruis’ en waar ons dalk vir mekaar sal sê: ‘ ja jong, om met hom/haar getroud te wees is nie maklik nie en ek sal maar seker maar my kruis moet dra, of my kind is onhebbelik en het nie maniere nie en ek sal maar seker my kruis moet dra, nie. Dit is glad nie wat hierdie gedeelte wil sê nie, en dit het eintlik ‘n heel ander betekenis.

 Dit gaan hieroor dat jy sal afstand doen van jou eie (dikwels sondige begeertes), en jou eie behoeftes...dinge waaraan ons so baie aan krampagtig vaskleef, soos ons persoonlike gemak en gerief ens. Dat ons van hierdie ou lewe sal afstand doen, en ons kruis gewillig sal opneem ( die afsterwe van ons ou lewens sal aanmoedig), en in Jesus, ons leier,  se voetsproe sal volg.

 In Jesus se tyd is Hy veroordeel en het Hy nie as veroordeelde regtig ‘n keuse meer oorgehad toe Hy Sy kruis gedra het nie, aangesien Hy daarmee Homself volkome onderwerp het aan die Romeinse reg sodat Hy in ons elkeen se plek kon sterf. Maar nou kan ons elkeen absoluut vrywillig ons kruis opneem, en sterf aan ons ou sondige self en leef as volkome oorwinnaars in Hom!

Hoekom? Omdat Jesus dit van ons vereis.... sodat nie een van ons ons ooit weer kan roem op ons eie krag en ons eie insigte nie maar eerder onsself sal roem daarin dat ons besig is om vir Jesus te volg. Ons weet moes goed dat Jesus ons antwoord is en dat ons elkeen soos die verlamde man ook nodig het om by Jesus uit te kom. Daarom doen ons vrywilliglik afstand van ons eie lewens, en neem ‘n nuwe lewe aan wat in diens is van die Here.

Dis duidelik dat hierdie hele ding van ‘om Jesus te volg’ nie net ‘n eenmalige iets is wat maar net eenkeer gebeur, en dan is dit nou maar so tot in lengte van dae nie. Dis ‘n aanhoudende nimmereindige afsterwe van die oue en begin met die nuwe. Elke dag vir die res van ons lewens.

Alhoewel dit elkeen van ons se eie persoonlike keuse is om Jesus te volg, is dit ook nodig om te besef en te erken dat dit eintlik die leiding van die Heilige Gees is wat ons in hierdie besluitneming help en ons aanhou daartoe dring... Johannes 3:3 en 5 praat juis van die aanhoudende wedergeboorte. Ek het oor hierdie verhaal van Jesus en Nikodemus ook al in 2010 gepreek... kan iemand nog daardie preek onthou? As julle nie kan nie, is dit te verstane en daarom weereens versterk dit juis die punt: Ons eie insigte en selfs ook ons eie verstandelike vermoëns en –prosesse kan ons net tot op ‘n sekere en dikwels ook wankelrige punt bring, maar die Heilge Gees neem ons verder, neem ons tot by Jesus.... Ek en jy moet net luister, en volg!

Die uiteinde is dat ons dan ‘n wonderlike en ‘n doelgerigte lewe sal kan lei, wat sin maak, wat vreugde en vrede gee! As ons nie voluit hiervoor lewe nie, en ons daarvoor skaam of wegskram daarvoor moet ons ook weet dat die Here Jesus ook netso by Sy wederkoms vir ons sal skaam en vir ons sal wegskram (Markus 8:38).

Pak dus vanoggend saam met my jou ou lewe voor die Here uit... doen afstand van die dinge wat ‘n hindernis is tussen jou en die Here, en as dit dan nie moontlik is om hierdie dinge te vernietig nie, vermy dit dan eenvoudig soos wat die verlamde man se vriende die gedruis by die ingang na Jesus se huis vermy het, en sorg dat jy saam met my by Jesus uitkom en Hom vir die res van ons lewens sal volg, sal doen wat Hy van ons vra! En... sal gaan na waartoe Hy ons stuur!

10 Mei 2015 Patensie

Markus 2:1-12

Gód vergewe sondes; daarom vra ons dit van Hóm Heidelbergse Katagismus 51

Dit wat die Here Jesus ons in die “Onse Vader” leer vra, is alles dinge wat ons nie self kan doen of kan regkry nie. Dis dinge wat Gód doen. En al skakel Hy ons partykeer in by wat Hy doen, is dit ten diepste Hý wat dit doen  − dis Hý wat sorg dat Sy Naam geheilig word − dis Hý wat Sy koninkryk laat kom− dis Hý wat ons Sy wil laat doen − dis Hý wat sorg dat ons brood het om te eet − en natuurlik is dit net Hy wat ons ons skuld/sondes/oortredings kan vergewe – iets wat in ’n sekere sin die heel grootste is wat met enige mens kan gebeur: dat jou sondes vergewe word!

Dis waaroor hierdie preek gaan, oor die feit dat Gód sondes vergewe en ons dit dus van Hóm moet vra. Ons gaan kyk - wat vergewing van sondes is - wie dit gee - dat ons dit dus van Hom moet vra.

Sondes verwoes ’n mens se lewe - dit vat jou van God af weg - dit bring jou in die skuld by Hom - dit maak dat jy Sy straf verdien - dit sleep jou hel toe! Wat is vergewing van sondes dan? 

 Dis wanneer die verkeerde wat jy gedoen het en die goeie wat jy nagelaat het om te doen, nie meer teen jou gehou word nie. Dis wanneer jou skuld by God gekanselleer word. Dis wanneer jy die straf wat jy verdien, kwytgeskeld word. Dis wanneer jou sondes só van jou af weggevat word, dat dit tussen jou en God is asof jy nooit enige sonde gehad of gedoen het nie, en Hy jou dus as Sy kind behandel en jou vir ewig die rykdom van Sy liefde laat geniet. Dis seker die grootste wat met enige mens kan gebeur: dat jou sondes vergewe word.

Die ergste wat ooit met ’n mens kan gebeur, is dat jy die ewige straf van God in die hel sal moet dra. Dit wat jou dáárvan verlos, en jou in die plek daarvan die ewige heerlikheid gaan laat geniet – die vergewing van sondes – is dan die grootste wat met ’n mens kan gebeur.

Met dit wat Jesus vir hierdie verlamde man gedoen het, wýs Hy dit ook vir ons. Hierdie verlamde word na Jesus toe gebring, hy kom na Jesus toe, om liggaamlik gesond gemaak te word. Wat al klaar iets wonderliks sou wees: - om verlam te wees, ’n parapleeg of ’n kwadrupleeg – en gesond te word! - om iemand te wees wat permanent van ander se hulp en sorg afhanklik is – en skielik is jy fisies sterk en gesond en kan jy ’n normale lewe lei, dis iets onbeskryflik groot!

Maar wat doen Jesus? Voordat Hy enige iets aan hierdie man se fisiese gestremdheid doen, vergewe Hy hom sy sondes, gee Hy vir hom dit wat meer is en groter en belangriker as liggaamlike gesondheid: die vergewing van sondes, met alles wat daarmee saamgaan,  dat jou saak met God reggemaak is, dat jy Sy kind geword het, dat jy die ewige lewe kry. En deur dit eerste te doen, wys die Here Jesus dat vergewing van sondes groter en belangriker as liggaamlike gesondheid is. Dis die grootste weldaad denkbaar! En daarmee wys die Here Jesus sommer ook baie duidelik wie Hy is, want wie kan sondes vergewe…?

2.            WIE SONDES VERGEWE: Jesus wys hiermee dat Hy God is, want net God kan sondes vergewe. Hý’s die Een wie se wil en wet deur sondes oortree word en daarom is Hý die Een wat die reg het om te besluit wat van die skuld en die straf wat hierdie oortredings verdien, word.

Mense kan verkondig dat God sondes vergewe. Een mens kan byvoorbeeld vir ’n ander mens sê: As jy jou sondes bely, dan sal God jou vergewe, want God self het dit so gesê. Maar een mens kan nie vir ’n ander mens die sondes wat daardie een teen God gedoen het, vergewe nie. Net God kan dit doen. Daarom dat hierdie skrifgeleerdes, wat nie geglo het dat Jesus God ook is nie, gereken het dat Hy Godslasterlik praat toe Hy vir hierdie mens Sy sondes vergewe. In hulle oë was Hy maar net ’n mens, wat nou maak asof Hy God ook is! Maar dan wýs Jesus vir hulle dat Hy God ook is. En Hy doen dit deur iets te doen wat net God kan doen en wat hulle met hulle eie oë kon sien gebeur. Dis net God wat bloot met die krag van Sy woorde ’n verlamde mens onmiddelik gesond kan maak en dadelik só sterk dat hy self sy bed kan optel en daarmee huis toe loop.

Niemand kon hierna hieraan twyfel nie, want hulle het met hulle eie oë gesien hoe Jesus met Goddelike mag en gesag optree. Vergewing van sondes gebeur nie sigbaar nie, en daarom sou skeptiese mense kon sê: - as Jesus sê dat sy sondes vergewe is – hoe weet ons of dit regtig gebeur het? Maar daarom wys Jesus dan Sy goddelike mag deur iets wat getoets kan word: - as jy vir ’n verlamde man sê: Staan op, neem jou bed op en gaan na jou huis toe, dan gaan almal wat daar is, met hulle eie oë kan sien of dit gebeur of nie.

Hoe oortuig die Here Jesus mense dat Hy sondes kan vergewe? Deur vir hulle te wys dat Hy God is en dus sondes kan vergewe, want net God kan sondes vergewe. Die res van die Bybel bevestig dit dat Gód sondes vergewe. Dis God, in wie se hart daar liefde is, selfs vir mense wat teen Hom oortree het, en wat ’n verlossingsplan maak, en wat dit uitvoer – dink aan Christus aan die kruis, en wat ons hier binne oortuig dat dit vir ons ook bedoel is en met ons ook gebeur: dat ons sondes vergewe word – met álles wat dit inhou… Gód vergewe sondes.

3.            DAT ONS DIT DUS VAN HOM MOET VRA: Die Here Jesus leer ons nie om allerhande dinge te doen waarmee ons die skuld, wat ons met ons sondes gemaak het, self moet probeer betaal nie. Hy gee nie vir ons ’n program van aksie wat ons moet volg om die straf wat ons verdien, vry te spring en weer in God se goeie boekies te kom nie. Hy leer ons bid daarvoor. Hy leer ons om te glo dat God se liefde so groot is dat jy net kan gaan vra, en Hy vergewe – álles, ál jou sondes, volledig; daar bly níks oor waarvoor jy nog eendag op een of ander manier sal moet boet nie.

Die Here Jesus leer ons met die Onse Vader om gereeld – daagliks – vir die vergewing van ons sondes te vra, sodat ons elke dag bewus sal bly van hierdie genade wat aan ons bewys is en wat ons as mense wat elke dag sondig, glad nie verdien nie. Dis vir ons geestelike belewenis van die Here se liefde nodig dat ons elke dag die sondes wat ons doen, bely en vergewing daarvoor vra. Sal ons hierdie vergewing kry? Wel, dis belówe vir elke kind van God, vir elke gelowige. Dis wat ons vanoggend ook gelees het: … toe Jesus hulle geloof sien, sê Hy vir die verlamde: Seun, jou sondes is jou vergewe!

Is ons gelowiges – regtig gelowiges? As jy is, sal jou veranderde lewe wys dat dit so is. En een baie belangrike faset van ’n veranderde lewe is dat jy dit ook regkry om mense wat teen jóú oortree het, te vergewe.

As ons eerlik vir God, wat tot in ons diepste binneste kan kyk, kan sê: soos ons ook ons skuldenaars vergewe, dan ís ons veranderde mense, nuutgemaakte mense, egte gelowiges – mense vir wie die vergewing van sondes bedoel is en gegee is… 

19 April 2014 Patensie

Jesus verskyn aan hulle wat dit nie kan glo nie

Lukas 24:36-49

Dit is interressant dat Jesus, volgens die evangelie van Lukas, laastens aan die ‘kerkleiers’ verskyn het. Vroue was die eerste getuies van Sy opstanding. Daarna het Hy aan die Emmausgangers verskyn (as die Here wil gaan ons volgedne week bietjie hierna in diepte kyk) en toe eers aan die dissipels. Dit lyk my of dit die belangstelling van Lukas weerspieël en veral sy beklemtoning van die posisie van die wat in sy tyd as minder belangrik geag is: die vroue en die onbekendes. Die bekendes en leiers staan ietwat terug. Tog is dit belangrik dat hier ter sprake is van drie groepe waarmee die volheid aangedui word: Jesus verskyn aan al Sy volgelinge.

Hierdie verskyning neem ‘n besondere vorm aan. As ons let op die wyse waarop dit beskryf word, dan blyk dit dat on shier ‘n ‘teofanie’ of Godsverskyning het. Soos wat die Here in die Ou-Testament verskyn het, verskyn Jesus hier aan Sy dissipels.

In die vorm van die ‘teofanie’ vind ons telkens die volgende elemente:

Groet: Vrede vir julle

Reaksie: Vrees

Gerusstelling: Moenie vrees nie

Selfbekendstellingvan die Here

Reaksie: Verwondering. Stil word

Die woorde van die Here

Groet: Gaan in vrede

Jesus staan meteens tussen hulle en sê vir hulle: “Vrede vir julle”. Dit is die tipies tradisionele groet van daardie tyd. Tog is dit opvallend dat ons elke keer in die Ou-Testament as aan God aan mense verskyn, presies hierdie woorde as groet aantref.

Dan lees ons dat die dissipels geweldig geskrik het en bang geword het. So lees ons ook dat Moses en ander bang geword het as die Here aan hulle verskyn het. Vrees is telkens die eers reaksie as die mens besef dat die Here teenwoordig is.

Jesus troos hulle deur hulle daarom te wys dat hulle geen rede tot vrees het nie, omdat dit Hy is. Dit bevestig Hy deur hulle uit te noooi om na Hom te kyk en die merke aan Sy hande en sye te sien. Hy nooi hulle self suit om Hom aan te raak en hulleself te vergewis dat dit Hy is. So stel Hy Homself bekend. Oor Wie voor hulle gestaan het, kon en moes daar geen twyfel bestaan nie.

Dan maak hulle vrees plek vir blydskap en verwonddering. Hulle blydkspa was so groot dat dit hulle woordeloos gelaat was.

Jesus vra dan vir hulle iets om tee et. Daarmee word alle twyfel dat Hy werklik opgestaan het en leef uit die weg geruim.

Jesus gaan voort deur die Skrif vir hulle uit te lê. Hy sê vir hulle wat die betekenis is van Sy gesprekke met hulle voor die kruisiging en wys hulle daarop dat hulle die getuies is van die vervulling van Sy woorde en van die Skrif. Daarna beloof Hy die gawe van God aan hulle en gee Hy aan hulle die opdrag om in die stad te wag totdat hulle met krag uit die hoogte toegerus is.

Dit is opvallend dat Lukas die vorm van die teofanie kies om die verskyning van Jesus aan die dissipels te beskryf. Hiermee, so lyk dit vir my, word veral beklemtoon dat Jesus werklik God is. Soos die Here volgens die Ou-Testament aan die mense verskyn het, verskyn Jesus ook aan Sy dissipels. Daarmee word Jesus gelyk gestel aan God: Jesus is God!

Die gebeure word dan die basis van die Nuwe Testamentiese erediens, en dus het dit ook die basis gevorm van die Gereformeerde erediens, alhoewel daar ‘n paar ekstra elemente bygekom het. Miskien het dit tyd geword dat ons weer opnuut moet kyk na ons erediensinkleding as die teofanie of Godsverskyning. Wat hier gebeur, is niks anders as ‘n erediens nie! Soe moet ‘n erediens dan ook wees.

Die dissiepels beweeg hier van vrees tot verwondering; tot begri en aanvaarding; tot toerusting en aksie. Waar hulle aan die begin baie bang is, is hulle later vol verwondering. Weereens word dit beklemtoon dat blydskap en verwondering integrale deel van aanbidding is.

Lukas skryf hierdie woorde aan ‘n gemeente waar vrees en die verlamming wat dit meebring deel van die daaklikse bestaan uitgemaak het. Hier wil hy vir hulle sê dat die erediens deel is van die beklemtoning dat Jesus leef. Hy het opgestaan. Hy is nie ver nie. Hy is hier in die erediens teenwoordig. Lukas wild at die gemeente sal aargaan van vrees tot blydskap en verwondering. Die erediens is dan nie net die geleentheid waar die Skrif uitgelê en begryp word nie, maar waar die gemeente weer opnuut die belofte van die Here hoor en rustig wag op krag vir die uitvoering van hulle take.

Wat gebeur in ons eredienste? Is dit maar formele byeenkomste waar mense bymekaarkom en vanwaar mense weggaaan presies soos hulle daar aangekom het? Wat soek ons mense in die erediens? Met watter verwagting kom ons kerk toe? Is dit dalk om by ander mense te wees? Is dit om te voldoenaan die sosiale eise? Of gaan dit om ‘n ontmmoeting met die lewende Here? Is dit nie so dat die gemeente selfs in die erediens so op homself gerig is dat die gemeentelid nie veel ontvang nie?

Die erediens behoort niks anders as ‘n Godsverskyning te wees nie. Dit is die plek van ontmmoeting met die lewende Here. Dit is hier dat Hy aan die gemeente verskyn- soos Hy in die Ou-Testament verskyn het en soos Jesus hier na die opstanding aan Sy dissipels verskyn het. Maak ons genoeg hiervan? As ons nie in die erediens die teenwoordigheid van die opgestane Jesus beleef nie, sal ons nie kan begryp waaroor dit regtig gaan nie en sal ons nie toegrus kan word met die krag van bo nie. Daarom is dit nodig dat ons telkens weer erns moet maak met die wese  van die erediens as plek van ontmoeting met die lewende Here.