1 Junie 2014 Patensie

Romeine 8:18-30

JESUS die hoop vir die wêreld

Hemelvaart was nie as ‘n aparte fees van altyd af in kerk gevier nie. Hemelvaart was  vroeër as deel van die vieringe van Paasfees gesien. Eers in die jaar 386 nC kry ons die eerste voorbeeld van ‘n hemelvaart erediens, ‘n preek van die kerkvader Chrysostomus. Hy het bepleit dat die gebruik gevolg word soos wat Lukas verduidelik dat 40 dae na Paasfees vier ons hemelvaart. In die 5e eeu word hemelvaart vieringe algemene gebruik in die kerk. Die klem in die prediking toe op hemelvaart het baie gesinspeel op die simboliek van die getal 40, die aantal dae vanaf Paasfees tot hemelvaart, maar ook die aantal dae wat die lydingstyd voor Paasfees geduur het. Sommige het gevoel dat daar ook die 40 dae voor hemelvaart ‘n tyd van vas moet wees soos voor Paasfees. In die 11e eeu het die kerk ‘n hele week lange fees vir hemelvaart gevier.

Dinge het so oor die eeue ontwikkel dat ons vandag hoogstens ‘n erediens op hemelvaart vier sonder dat dit ‘n godsdienstige vakansiedag meer is.  Die hemelvaart van Jesus word verbind met die Uitstorting van die Heilige Gees op Pinkstersondag asook met die opdrag aan die kerk om sending te doen (Matt 28). Ek lees, dat in sommige plekke in die vroeëe kerk het die vieringe van hemelvaart gepaard gegaan met die uitdeel van brood aan armes op straat om iets van die opstandingsliggaam van Jesus te simboliseer wat vir die wêreld opgevaar het. Deur eenvoudig vir wildvreemde mense brood te gee, wou die eerste Christene iets uitbeeld van die hoop wat die hemelvaart van Jesus vir mense bring.

  Ek hoef jou nie vanoggend op hoogte te bring van die ellende wat op aarde heers nie. Ons is almal bewus van hoe swaar ons almal gebuk gaan onder: Korrupsie Geweld – moord en diefstal . Vervolging van mense wat wil glo, leef en in vrede ‘n bestaan wil maak. Ongeregtigheid van bevooroordeeldheid, diskriminasie, magsmisbruik . Aarde verniel en vergaan onder besoedeling en uitbuiting . Swak beeld wat die kerk in die wêreld het agv interne struwelinge en stryery. Hierdie dinge kan ons maklik moedeloos maak. Dalk help dit om te weet dat dit nog nooit in die mens se geskiedenis anders gegaan het as nou nie. Die toestand waarin die wêreld nou is, was nog altyd hoe dinge in die verlede was en die kanse is goed dit gaan vir lank nog so gaan wees.

Die dilemmas wat ons vandag beleef is die gevolg van sonde. Nie iemand spesifiek se sonde nie. Maar die sonde van die mensdom. Sonde breek ons verbintenis met God, breek ons verbintenis met mekaar en met die skepping. Sonde maak van ons selfsugtige, liefdelose mense. En die hele skepping gaan onder die gevolge van die sonde gebuk. Die ganse skepping sug (Rom 8:22). Almal sien uit na ‘n tyd wanneer dinge sal beter gaan (Rom 8:21). ‘n Tyd waarin ons ‘n sug van verligting kan gee en weet nou loop dinge reg. Nou leef ons in die heerlikheid wat God vir sy skepping bedoel (Rom 8:21). Nou het die paradys op aarde aangebreek: geen swaarkry, geen haat, geen woede, geen korrupsie, moord en doodslag meer. Ons almal sien uit na daardie tyd wat sal aanbring.

 Paulus verwoord hierdie versugting en uitsien na ‘n tyd van beterskap (Rom 7:24) “Ek ellendige mens. Wie sal ons van hierdie doodsbestaan verlos?” Wat die wêreld kort, is hoop. Ons het min hoop deesdae. Almal kan doen met ‘n tikkie hoop dat dinge weer eendag sal beter gaan. Dit is presies wat gebeur met Jesus Christus se koms na die aarde. Met Jesus se koms, kom daar hoop vir die ganse skepping. Jesus se koms, Sy lewe, Sy sterwe, Sy opstanding, Sy hemelvaart, dit alles bring weer hoop aan ’n wêreld wat arm is aan hoop. Met Jesus se koms, hoor ons die boodskap van:  ‘n God wat nie opgee met mense nie ‘n God wat verlossing en vergifnis van sonde bring ‘n God wat die sonde verslaan ‘n God wat die dood oorwin ‘n God wat die belofte van die ewige lewe bring ’n God wat ware hoop bring.

Vir sommige mense voel die hemelvaart van Jesus soos die anti-klimaks van God se sending van sy Seun na die aarde: Hier kom Jesus – verlos, red en vergewe. Hy sterf en deur Sy dood en opstanding kom daar redding. Maar dan vertrek Hy weer terug na die hemel kort na Sy opstanding uit die dood. Wat beteken die hemelvaart dan? Beteken dit God wil nie meer hier by ons wees nie? Beteken dit God kon dit nie meer op aarde uithou tussen hierdie spul ellendige, selfsugtige sondaars nie? Beteken hemelvaart God onttrek Hom nou soos ‘n goedhartige weldoener wat net nie meer kans sien om hulp aan ondankbare wesens te skenk nie?

Jesus se hemelvaart is nie God se onttrekking van die skepping af nie. Die hemelvaart is nie God se afskeid neem van die mens nie. Inteendeel, die hemelvaart is net nog ‘n teken van God se liefde vir Sy skepping. Wanneer Jesus opvaar na die hemel, gaan Hy om Sy regmatige plek op die hemeltroon in te neem. Hy gaan om van daar in Sy almag oor Sy ganse skepping en koninkryk te regeer. Jesus bestyg die hemeltroon as Oorwinnaar; Oorwinnaar oor die sonde, die dood en alles wat onrein en onheilig is. Hy is die Regeerder, die Heerser. Hy hou alles in Sy handpalm vas. Waarom sal ons op aarde bevrees of moedeloos wil wees?

 In Jesus se opstanding en hemelvaart hoor ons waar ons hoop lê om van hierdie ontaarde wêreld verlos te word. Jesus is die Regeerder oor alles. Oor ruimte en tyd, die verlede, hede en toekoms. Hy gaan die hemel in om vir ons ‘n beter toekoms voor te berei. Jesus vaar op na die hemel met die belofte om eendag weer te kom om ons dan saam met Hom te neem sy hemelse woonplek in.

Intussentyd belowe Hy om oor ons te regeer vanuit die hemel. Hy sien ons ellende en swaarkry raak, en ons trane raak Hom aan. Hy sien en weet van ons sug en trane en hulpkrete. Tot die dag aanbreek wanneer Hy weer kom, belowe Hy om Sy Gees te gee om by ons te wees. Om ons by te staan en te vertroos. Om ons hoop te gee, totdat Hy weer kom.

 Sy hemelvaart skep hoop. God gee hoop (Rom 8:20). Al is die ganse skepping nou in duisternis gehul as gevolg van die sonde van die mens. Al is daar nou ellende en swaarkry en ongeregtigheid. Al is moord en diefstal volop. Al lyk dit of dinge nou net swart, depressief, ellendig en verlore is. God gee hoop. Al kry ons hoe swaar, alles is nie verlore nie. Al sien ons dan nie nou hoe die oplossings en uitkomste gaan wees nie, ons het nie al die antwoorde vir die vrae en probleme van ons tyd nie. Maar ons het hoop. God gee aan ons hoop om aan te hou lewe. Die feit dat Jesus uit die dood opstaan en opvaar na die hemel, bring hoop. Sy hemelvaart is ‘n teken van God se ewige sorg vir ons. Nie net eenmaal lank terug was God geinteresseerd in die welwese van die mens nie. Tot in ewigheid is God gerig op die bestaan van die mens. God se liefde vir sy kinders maak dat God tot in alle ewigheid na ons wil omsien.

Die hemelvaart van Jesus wys dat God vanuit die hemel oor Sy koninkryk bly regeer. Om ons tot troos te wees, stuur God sy Gees om vir ewig by ons te wees. Ons kan nie die hemelvaart sonder die gebeure van Pinkster verstaan nie. Die volgende teken van God se liefde en versorging na die hemelvaart is wanneer God Sy Gees stuur om by ons te wees. Ons is nie alleen in ons aardse stryd om oorlewing nie. Al moet ons nou swaarkry, gebuk gaan onder bekommernisse en vrese en twyfel, ons is nie alleen nie. God is deur sy Gees by ons, met ons, in ons. Dit bring hoop. God bring hoop.

  Die kerk het die verantwoordelikheid om hierdie boodskap van hoop met die wêreld te deel. Hemelvaart en Pinkster kan nie sonder die opdrag aan die kerk om te getuig van God se liefde, verstaan word nie. Die kerk, ons, is geroep om te getuig van hierdie hoop wat God gee. Die kerk het die voortdurende taak om die wêreld te bly vertel dat Jesus die ware antwoord op die eintlike vrae van die mensdom is. Jesus bring uitkoms, gee vergifnis, herstel liefde, skep geloof en laat ons met hoop. Hierdie getuienis van die kerk in die wêreld vind plaas onder die leiding van die Gees. God lei ons om vrymoedig te bly getuig van die hoop wat in ons lewe (1 Petr 3:15).

 Hoe doen die kerk dit? Al moet dit beteken dat ons brood uitdeel aan ‘n honger wêreld. Al moet ons dan soos die eerste Christene eenvoudig kos vir armes gee. Hoop moet ons bly gee. Oplossings en antwoorde het ons dalk nie, maar hoop, daarvan het God ons ‘n oorvloedige voorraad gegee.  Natuurlik is Jesus die finale antwoord op ons eintlike vrae. Hoe daardie antwoord in my en jou lewe gestalte vind, dit is die antwoord wat die wêreld raaksien. Hoe Jesus my en jou lewe verander en maak dat ons die wêreld om ons wil verander, dit is die hoop wat die wêreld soek.

 Al moet ons dan nou nog sug, swaarkry, bewe en huil, God bly ons hoop. Die feit dat Jesus in die hemel sit en oor Sy koninkryk regeer, dit gee hoop van nou af totdat Hy eendag weer kom.

18 Mei 2014 Patensie

                                                                        Johannes 21: 1-19
In hierdie gedeelte sien ons hoe Jesus vir die derde keer na sy opstanding aan die dissipels verskyn. En ook hoe Hy dan vir die 2de keer Petrus se lewe verander. Dit speel af langs die see van Galilea – dieselfde plek waar Jesus jare tevore die dissipels geroep het om saam met hom te kom en vissers van mense te word. Maar kom ek gaan haal die storie by die begin sodat ons die volle prentjie sal verstaan.

Voor Jesus se kruisiging, toe Hy die dissipels begin voorberei het daarop dat hy gekruisig gaan word, was die dissipels mos baie dapper. Dit was veral Petrus wat met arrogansie en vol selfvertroue gesê het dat hy nooit vir Jesus in die steek sou laat nie. En dit was Petrus wat in die tuin van Getsemande bereid was om 600 soldate man alleen aan te vat, toe hulle gekom het om vir Jesus gevange te neem.

Maar dit was dieselfde Petrus wat by die hoëpriester se huis, langs ‘n koolvuur voor ‘n diensmeisie en ‘n groep slawe vir Jesus verloën het. Drie keer het hulle vir hom gevra: “is jy dan nie een van Jesus se dissipels nie?” En 3 keer het Petrus geantwoord: “Nee, ek ken nie die man nie”.

Hierdie besef dat hy vir Jesus verraai het, het vir Petrus diep geknou. Hy was net nie meer dieselfde voortvarende mens wat hy voorheen was nie. In die proses het hy ook opgegee op sy roeping as ‘n visser van mense. Nie eers Jesus se eerste 2 verskynings ná die opstanding kon hom oortuig om weer ‘n visser van mense te word nie. Daarom het hy maar besluit om na sy ou lewe terug te keer. Hy het maar weer gaan visvang, want dis al wat hy geken het. In die proses het hy ook 6 van die ander dissipels met hom saamgevat. Hulle was waarskynlik ook skaam omdat hulle vir Jesus in die steek gelaat het, toe Hy hulle nodig gehad het.

Maar die visvangery het ook nie te goed gegaan nie. Op die spesifieke nag het hulle die hele nag lank niks gevang nie. Nie ‘n enkele vis nie. En hulle was mismoedig daaroor.

Maar die volgende oggend, met eerste lig het alles verander. Terwyl hulle so mismoedig op hulle boot sit, besig om terug te vaar strand toe, sien hulle ‘n man op die strand staan. En hy roep hulle en vra: “het julle nie iets gevang om te eet nie?”

“Nee”, antwoord hulle hom.

En toe doen hy ‘n snaakse ding: “hy skree vir hulle, gooi die net aan die regterkant van die boot uit, dan sal julle iets vang.”

Hulle besluit toe, wel, ons het niks om te verloor nie en hulle gooi die net uit – en wonder bo wonder vang hulle 153 vissie, sonder dat hulle net skeur.

Toe hulle dit sien, toe onthou hulle ‘n ander geleentheid, 3 jaar gelede toe hulle ook op grond van ‘n man se advies die nette weer ingegooi en ‘n klomp vis gevang het. En in daai oomblik toe besef hulle dat dit Jesus is wat weer met hulle praat.

Toe Petrus dit besef, toe spring hy van opgewondenheid in die water en hy swem na Jesus toe. En op die strand toe kry hy vir Jesus waar Hy besig is met ‘n vreemde ding. Jesus is besig om ontbyt te maak op ‘n vuur. In die oorspronklike Grieks staan daar, dit was ‘n koolvuur wat Jesus gemaak het. In die Bybel is daar net 2 plekke waar ons lees van ‘n koolvuur. Die toneel hier op die strand en die aand by die hoëpriester se huis toe Petrus vir Jesus verloën het. Dis asof Jesus doelbewus vir Petrus wou herinner aan daardie aand voor sy kruisiging. En so kry Petrus ‘n 2de kans om aan Jesus getrou te wees.

Nadat hulle die ontbyt daar op die strand geëet het, nooi Jesus vir Petrus om saam met hom langs die see te gaan stap. En terwyl hulle so stap, vra Jesus die vrae wat Petrus waarskynlik nie wou gehoor het nie. Net soos die vorige keer toe Petrus vir Jesus na 3 vrae verloën het, vra Jesus vir hom ook 3 vrae:

“Petrus, het jy my lief? Petrus het jy my lief? Petrus het jy my lief?”

En al wat Petrus elke keer kan antwoord is:

“U weet dat ek u liefhet. U weet dat ek u liefhet, U weet dat ek u liefhet.”

En na elke antwoord gee Jesus vir hom ‘n opdrag: ‘n Opdrag om vir ander mense te gaan sorg.

Na sy derde antwoord toe praat Jesus oor Petrus se dood – hy profeteer dat Petrus geweldadig sou sterf.

En ten slotte herhaal Jesus die roeping wat Hy 3 jaar tevore, langs dieselfde see aan Petrus gerig het. “Volg My” sê Hy vir hom. En so word Petrus, die dissipel wat vir Jesus verloën het, vergewe en weer herstel as ‘n apostel. Die rots op wie die kerk gebou sal word.

Winston Churchill, die Britse eerste minister in die tyd van die 2de wêreldoorlog, was bekend as iemand wat vinnig kon dink en met kwinkslae vorendag kon kom waarmee hy mense gereeld op hulle plek kon sit. So, gebeur toe eendag dat iemand baie verbaas was om te hoor dat hy in die laerskool ‘n graad gedruip het. Winston Churchill se reaksie hierop was: “I never failed anything in my life. I was given a second opportunity to get it right.”

Dis wat Jesus met Petrus ook doen na die ontbyt daar op die strand. Petrus was gereed om geoordeel te word, maar Jesus gee vir hom nog ‘n kans. En Hy doen dit vandag nog met elkeen van ons. Hy kyk nie na ons mislukkings nie, hy kyk na ons en sien mense wat ‘n tweede kans verdien.

Watchman Nee, ’n wonderlike Chinese gelowige van die twintigste eeu, vertel van ’n nuwe Christen wat hoogs ontsteld na hom gekom het. “Maak nie saak hoe hard ek bid nie, maak nie saak hoe hard ek probeer nie, maar ek kan net nie getrou bly aan Jesus nie. Ek dink dis verby met my!”

Watchman Nee het vir hom rustig gesê: “Sien jy hierdie hond van my? Hy mors nooit in die huis nie, hy is gehoorsaam aan my en hy is een groot vreugde!

Maar binne in die kombuis het ek ’n babaseun. Hy maak ’n gemors, gooi sy kos rond, maak sy klere vuil. Maar wie is my erfgenaam? Nie my hond nie, maar my seun! Jy is Jesus se erfgenaam, omdat Hy vir jou gesterf het. Hy is lief vir jou.”

Dis wat Jesus vir Petrus en vir ons ook wil leer. Ons is God se erfgename, nie omdat ons volmaak is en alles reg doen nie, maar omdat Hy onvoorwaardelik lief is vir ons.

 Dis wat Jesus vir Petrus ook sê: My genade vir jou is genoeg, al is jy nie volmaak nie. Trouens, dit vier ons onvolmaaktheid.

Daardie dag langs die meer sê Jesus vir Petrus: “Dit wat jy gedoen het daar langs die koolvuur by die hoëpriester se huis, dis in die verlede. Fokus liewer van nou af op My liefde en gaan vertel dit vir ander mense.”

So Jesus vergewe hom nie net nie, hy vertrou hom ook met ‘n opdrag. Eintlik bevestig hy maar net die opdrag wat Hy 3 jaar vantevore reeds vir Petrus gegee het. En die opdrag is, die liefde wat ek vir jou het, moet jy ook vir ander mense gaan wys, oral waar jy gaan.

Mag ons ook mense wees wat nie aanhou vaskyk in ons mislukkings nie.

Mag ons mense wees wat die verlede los waar dit hoort - in die verlede.

Mag ons mense wees wat besef dat God ons onvoorwaardelik liefhet.

Mag ons mense wees wat hierdie liefde ook gaan uitleef teenoor ander.

11 Mei 2014 Patensie

Lukas 24:36-49

Jesus kom na hulle wat twyfel...

Hierdie klompie Sondae, voor hemelvaart, staan ons bietjie stil rondom die mense aan wie Jesus verskyn het nadat Hy gekruisig is, en nadat Hy uit die dood uit opgestaan het.  Dis baie nodig omdat ons heelwat aflei van presies hoekom Jesus aan elkeen van heirdie mense verskyn het. En watter implikasies dit vir elkeen van ons inhou...

Ons wil hiermee ‘n hele klompie dinge bereik, eintlik baie soos wat God se doel met Jesus se verskyning aan die mense nie net een of twee doele of betekenisse gehad het nie, maar ‘n hele klompie dinge en doele, en betekenisse...

Laasweek het ons gekyk na die reaksie van die twee mense wat oppad was na Emmaus, en hoe hulle gereageer het nadat hulle oë oopgegaan het en hulle vir Jesus herken het. Dit was ‘n wonderlike belewenis wat ons laasweek juis hier rondom gehad het, en as jy die preek laasweek gemis het moet jy onthou om die preek te gaaan opsoek op die web... (waitsoft).

Die feit wat ek graag uit hierdie gedeelte wil uitlig is eerstens die algemene gevoel van versrkikking onder die dissipels.... hulle was versrkik toe hulle Jesus sien.

 Hier staaan nie presies hoekom hulle verskrik was nie, net dat Jesus dit opgemerk het en daarop kommentaar gelewer het. “Waarom is julle so verskrik....?” Mens wonder tog wat die rede sou wees vir hulle verskrikking? Was dit bloot dat hulle maar net nie Sy skielike teenwoordigheid in hulle midde verwag het nie? Dat hulle miskien gedink het dat Hy ‘n spook was omdat Hy so skielik verskyn het? En omdat ons nie lees dat Hy iewers ‘n deur oopgemaak het om in  te kom nie. Ons lees net dat Jesus hulle aangespreek het oor hulle manier van reaksie op Sy skielike verskyning tussen hulle.

Dit laat my nogal wonder oor hoe ons sou reageer as Jesus netso eweskielik in ons midde sou verskyn. Dink vir ‘n oomblik na daaroor, en maak dit vir jou vandag self duidelik oor presies hoe jy sou reageer op Jesus se skeilike besoek aan jóu en jóu vriende?

Dit laat sommige van ons dink oor waarmee ons onsself die afgelope tyd mee besig gou het (laasweek het ons mos gepraat oor dat ons nie iets moet mis wat God in ons lewens gedoen het nie). Einlik moet ons seker maar eerlik met mekaar wees en dit erken dat die dinge wat ons dalk onsself mee besig gehou het gister en eergister en vroëer eintlik alles ‘n invloed kon hê oor hoe ons sou reageer as Jesus in ons midde eweskielik sou verskyn.

Ongelukkig het baie van ons nie sulke mooi en eerbare dinge gehad wat in ons gedagtes en lewens gebeur het nie, en sou ons ook dus met alle sekerheid in vreeslik verksrikking in gegaan het as Jesus skeilik voor jou kom staan...dis seker ongelukkig baie van ons se waarheid vanoggend...

Die dissipels was besig om net voor Jesus se verskyning tussen hulle, te praat oor “al die dinge” (vers 36). Hieruit kan ons ook nie veel aflei nie, net dat ons vermoed dat hulle oor alles gepraat het wat die afgelope tyd gebeur het spesifiek ook die kruisiging van Jesus en dan ook Sy “verskynings” aan sekere van hulle.

Ons lees nie dat hulle in ‘n staat van opgewondenheid daaroor was en dat hulle besig was om God  te loof en te prys vir al Sy wonderdade nie, al wat ons lees is dat hulle daaroor gepraat het... Daarom kan ons dalk ook die afleiding maak dat hierdie wonderdade van Jesus nog nie regtig by hulle ingeskink het nie, en dat hulle tien teen een ook nog nie die wonderlike implikasies daarvan besef nie! Geen wonder dat hulle dan so versrkik was toe hulle Jesus sien nie, want hulle het nie besef hoe naby Jesus se oorwinning aan hulle self gekom het nie.

Die vraag is of jy dit dan nou vanoggend besef...veral na alles wat jy ook die afgelope tyd dalk ervaar het of gedoen of gesê het of dalk soos ons laasweek oor gepraat het ‘gemis’ het. Besef jy hoe vreeslik naby Jesus vanoggend aan jou is.... Die dissipels het Hom gesien soos wat Hy aan hulle verksyn het, in vlees en bloed... Hy het seker gemaak dat hulle Hom sien, en oplet hoe Hy met hulle praat en aan hulle raak en saam met en voor hulle oë geëet het. Hy wou seker maak hulle weet sonder om te twyfel dat Hy die dood oorwin het.

Daarom spreek Hy hulle aan dat hulle nie so versrkik moet wees nie, want Sy teenwoordigheid is een van vrede.... en liefde.... kyk maar net hoe het Hy hulle dan gegroet aan die begin van die geldeelte: “Vrede vir julle...”(vers 36).

 Besef jy dat Jesus ook vanoggend wel hier tussen ons is, eintlik baie meer as dit, besef jy dat Jesus IN jou vanoggend is...baie nader as net bloot voor jou besig om voor jou oë ‘n stukkie brood te eet, maar IN jou! Wat ‘n wonderlike gedagte, wat ‘n wonderlike versekering en troos is dit nie veronderstel om vir jou te wees nie. Hoor jy hoe kom sê Jesus ook vanoggend vir jou.... vrede vir jou. Hoor jy hoe Hy ook vir jou kom sê, moenie so versrkik wees nie, Ek het jou sondes vir jou vergewe, Ek het daarvoor gesterf aan die kruis, en Ek het die dood vir jou onthalwe en redding ook oorwin.

 Jesus kom verseker ons verder dat ons nie aan Sy oorwinning verder moet twyfel nie. Maar dat alles nou vir ons ook IN Hom moontlik is. Ja alles is moontlik in Jesus. Veral as jy dalk bang is, en onseker is oor jou eie vermoëns en oor jou toekoms en jou kinders en familie se toekoms, veral as jy dalk wonder of ons ook deur hierdie of daardie uitdaging of krisis sal kan kom...amper soos die vrouens/ ma’s in die video.... 

Ja, Jesus wil vanoggend vir jou ook kom gerus stel en vir jou ook kom verseker van Sy wonderllike oorwinnende teenwoordigheid in jou lewe en jou huidige situasie.... 

4 Mei 2014 Patensie

Lukas 24:13-35

Alles is moontlik in Jesus

Ek wil hê dat ons vanoggend net so bietjie weer in ons gedagtes na dink oor presies wat ons as gemeente(s) die afgelope tyd deurgemaak en ook wat ons saam gevier het. Dis nodig sodat ons nie dalk iets sal mis wat met ons fisies en veral op geestelike vlak gebeur het nie. Dis nodig sodat ons nie dalk iets spesifiek sal mis wat God met ons gedoen het nie.

Ek dink dat dit maar te dikwels gebeur dat ons baie goed mis. Dis asof ons iets sien en hoor, en voel maar tog mis ons dit nogsteeds. Ek wil dit waag om te sê dat ons partykeer net eenvoudig te eenvoudig is in ons denke, asof ons partymaal bloot onverstandig en traag van hart is om te besef waarmee God besig is met ons en in ons lewens.

  Dit gebeur gelukkig ook egter dat ons partykeer kan terugdink en dan besef ons skielik: “Dit het so met my gebeur!” Of partykeer kan ons nadat tyd verloop het van waar God met ons besig was kan uiter : “Wow, ja nou verstaan ek hoekom dinge juis só met my/ons moes gebeur het!” En dis juis wat ek hier met julle wil bereik vanoggend in die kerk.... Ek wil saam met elkeen van julle op daai punt kom in ons denke en gedagtes waar ons elkeen regtig kan saamstem en sê: “Nou maak dinge vir my sin!”

In die teks wat ons gelees het word die Griekse woord epegnosan gebruik om te vertel van die twee se oë wat oopgegaan het toe hulle Jesus herken het...mag jy ook vanoggend ‘n epegnosan, ‘n Emmaus-oomblik beleef.

Dink net saam met my na oor ons gesamentlike Paasfees-vieringe. Wat presies het gebeur? Wat het ons nou eintlik gevier? Het ons tot ‘n dieper begrip en/of belwenis van Jesus en God gekom? Of het ons vanjaar alweer iets gemis? Waar was jy en wat het jy ervaar/ beleef/gevier?

Hier in die Kerk was ek baie gespanne gewees. Ek het Donderdagaand se program so mooi uitgewerk en ek wou graag dat dinge seepglad moes verloop, maar baie dinge wou maar net nie mooi verloop nie. Ek was byvoorbeeld geweldig bekommerd dat ons “leen projektor” nie reg sou werk nie en dat julle wat hier was nie mooi sou kon volg op die skerm nie, en die hele diens het eintlik gedraai om dit wat op die skerm gebeur het. Wonder bo wonder het alles mooi verloop...ons het saam nagmaaal gevier en na aanleiding van ‘n hele klomp gemeentelede se reaksies was die diens besonders spesiaal en roerend gewees... ons was getref deur die leiding wat Jesus vir elkeen van ons moes deurmaak... Ons het die kerk in stilte verlaat, en ons was saam besig om te besef dat ons sondes so groot en oorweldigend kan wees dat ons nie waardig voel van Jesus en God se liefde en genade nie.

Vrydag oggend het ons mos nie ‘n diens gehad nie, maar ek en ‘n paar van ons mannebybelstudie lede het ‘n baie besonderse belewenis gehad in die kerk. Ons het saam die kruisgebeure gelees uit die vier Evangelies uit en het gedagtes en gevoelens hier gesit en uitruil. Watter wonderlike afspraak was dit nie veral vir my gewees nie! En Sondag! Ons Heer het opgestaan! Die dood oorwin! Ons het vir klein Jani gedoop, en saam die wonderlike feit gevier dat Jesus, die dood en die hel vir ons oorwin het! Wat ‘n wonderlike vreugde, wat ‘n getuienis! Ons God het gewen!!

Intussen het Kwagga nog ‘n basaar gehad ook wat die Here netso wonderlik geseen het. Dis asof dit vir julle as gemeente net so ekstra boodskap ingehou het, asof God vir julle ook net wou kom wys en sê het: “Sien julle, dit is moontlik!” Fantasties....

Maar wat nou? Wat wil God nog verder vir ons kom sê? Kom ons besef en beleef net saam wat Hy in die gelese gedeelte vir ons wou  kom sê...

Ek dink as ek die pragtige gedeelte in een gedagte moet opsom dan is dit eenvoudig God wat aan die een kant baie duidelik kom bewys dat Hy leef! Hyt opgestaan, Hy verskyn aan die mense, Hy gesels met hulle, en Hy eet tot saam met hulle! God wil dus nie dat Sy kinders twyfel aan Sy oorwinning oor die dood nie. Hy wil nie hê ons moet weer iets mis wat Hy gedoen het nie. Daar kom “vertoon” Hy Homself so in die gebeure oppad Emmaus toe! Dis asof God Sy mag oor die wette van die natuur, oor die magte en kragte van hierdie wêreld wil kom vertoon, dit kom bewys. Sodat ons kan sien! Kan ervaar, kan beleef!

Maar kan dit al wees? Dit klink vir my so vermakerig? Dit klink vir my so asof God half met respek gesê wil spog met Sy oorwinning? Of hoe? Dit kan mos nie wees nie? Dit gaan oor baie meer as dit!! Ons God is mos nie ‘n eenvoudige skepsel nie. Nee inteendeel, Hy is die Gansandere, Die Koning van die konings, die Heerser oor hemel en aarde. Hy het nie nodig om te spog nie!

Wat wel gebeur, is dat God juis Sy oorwinning op so ‘n praktiese wyse met ons Sy kinders wil kom deel en Sy heerskappy so wil kom demonstreer, sodat ons as Sy erfgename kan deel in Sy oorwinning! Hy wil ons dus op ‘n baie besonderse en intieme manier kom deel maak van dit wat Hy reggekry het. Met hierdie dinge wil God dat elkeen van ons moet besef: Hy het dit alles klaar gedoen...dit is volbring. Hy het al hierdie dinge deurgemaak sodat, ons, wanneer ons ook hierdie selfde dinge deurmaak sal besef, en weet God is in beheer! Hy weet hoe dit voel! Hy was ook daar gewees.

So waneer die twee Emmausgangers met mekaar gesels op hulle reis na Emmaus, kom ons agter dat hulle eintlik moed verloor het...dat hulle eintlik verward was oor al die gebeure na Paasnaweek. Hulle is eintlik op ‘n baie slegte plek in hulle geestelike lewe... juis omdat hulle iets gemis het wat God gedoen en steeds nou met hulle gedoen het. Hulle mis so erg die punt, dat hulle nie eers in hulle moedeloosheid besef dat God hulle nie so wil los nie. Dat Hy vir hulle wil blootstel aan Sy oorwinning en heerlikheid!

So wanneer jy dalk ook op so ‘n slegte plek in jou geestelike lewe kom, wanneer jy dalk ook verward is en vra hoekom sekere goed dan nou met jou moes gebeur, al daai hoekom en waarom tipe vrae wil vra, wanneer jy dalk moed verloor het, wil Jesus juis ook saam met jou kom loop, en met jou praat en selfs met jou kom eet! Hy wil saggies in jou oor fluister en sê: “My kind, moenie moed verloor nie, moenie verward wees nie! Kyk Ek is by jou, Ek weet hoe jy voel...Ek verstaan.”

Jesus wil ten diepste vir ons vanoggend kom sê: “Alles is moontlik vir ons! Alles, omdat Hy dit alles klaar gedoen het!!!!”

13 April 2014 Patensie

Aan die kruis het Jesus omgegee en oorgegee

Johannes 19:17-27, Lukas 23:44-49

Op Goeie Vrydag, staan ons in die gees aan die voet van die kruis op Golgota. Dan dink ons in die eerste plek aan Jesus, ons Verlosser wat Sy lewe afgelê het om ons van sonde te verlos. In die gedeeltes wat ons gelees het, vind ons ook ‘n ander klem: Jesus as Seun. Terwyl Jesus aan die kruis hang en besig is om te sterf, praat Hy met Sy moeder en met Sy Vader.

Die kruisdood was ‘n verskriklikke dood, ‘n stadige dood wat voorafgegaan word deur baie pyn, en vreeslike lyding. Om aan jou hande en voete te hang totdat jy sterf, kan nie maklik wees nie. As Jesus aan die kruis hang en Sy kragte uit Hom uitvloei en Sy einde nader kom, dink Hy nie aan Homself nie. Hy is nie so vasgevang in Sy eie pyn en lyding dat Hy alles en almal vergeet nie. Hy sien Maria aan die voet van die kruis staan.

Vir Maria moes hierdie ure seker die verskriklikste ure van haar lewe gewees het. Haar lyding moes intens gewees het. Om ‘n kind te sien sterf, is al byna ondraaglik swaar. Om jou Seun só te sien sterf is nog baie erger. Vir Maria moes dit nog swaarder gewees het, want het die engel nie voor Sy geboorte aan haar gesê dat Hy die Seun van God is nie? Het sy nie nog altyd geglo dat Hy die volk sal verlos nie? En nou? Nou hang Hy aan die kruis. Is Hy besig om die dood van ‘n vervloekte te sterf? Buite die stad. Terwyl die mense Hom bespot. Hoe kan dit tog? Nee, dit kan nie moontlik wees nie. En tog gebeur dit. Haar pyn was anders as die fisiese doodspyn van Jesus... Maria was inderdaad ‘n stukkende, gebroke ma.

Jesus sien Sy ma. Hy merk haar smart en lyding op. Hy reik uit na haar, al is Sy krag min en Sy lyding groot. Hy sien om na haar. Selfs Sy sterwensuur het Jesus omgegee. Hy sê vir haar: “Vrou daar is u seun.” As Hy haar as “vrou” aanspreek, is dit ‘n vorm van eerbied en respek. In daardie tyd het vrouens nie hulle mans op die naam aangespreek nie, maar as “my heer” of “my man”. Jesus ag sy ma hoog. Hy spreek haar met eerbied en respek aan.

Jesus dra Maria aan die sorg van Johannes op. Hy sê ook vir Johannes dat hy na Maria moet omsien. Dit is mos die verantwoordelikheid van ‘n seun om sy ouers te sorg. Jesus kom Sy verantwoordelikheid na, selfs in Sy sterwensuur. Hy gee om. Ons weet dat Maria ook ander kinders gehad het, maar hyself dra sorg dat Sy ma versorg sal wees na Sy dood.

Hierdie uitreik van Jesus na Maria, is tekenend van Sy uitreik na ons. Hy het aan die kruis gesterf juis omdat Hy vir ons omgee. Hy sterf, sodat Hy kan sorg vir ons. Jesus stel hier vir ons ‘n besonderse voorbeel: om vir ons ouers te sorg. Oms selfs te midde van eie pyn en lyding uit te reik na ons ouers en sorg te dra dat dit met hulle goed gaan. Hoe tragies is nie dat baie bejaardes moet kla dat hulle kinders nie meer omgee nie. Hulle is te besig, te selfgerig. Hulle eie belange weeg te swaar. Hulle sit te gefokus op hulself. Ons behoort die voorbeeld van Jesus in so ‘n mate te volg en om te gee vir ons ouers, ongeag die omstandighede waaronder ons verkeer. Deur dit te doen, sal ons wys dat die gesindheid van Jesus ook in ons is.

Aan die kruis rig Jesus Hom ook tot Sy Vader. Die intieme en nou verhouding tussen Jesus en Sy Vader, kom veral in die tyd pas voor die kruisiging en aan die kruis na vore. Eers lees ons in Johannes 17 hoe Jesus inig en lank bid. Hy tree in ‘n ernstige gesprek met Sy Vader. In hierdie gebed bid Hy veral vir Sy navolgers. Daarna lees ons in Matteus 26:36-46 van Jesus se ernstige gebede in Getsemane. Daar bid Hy nie vir ander nie, maar dat die beker by Hom verby moet gaan as dit die wil van God is. Hy is doodsbenoud, en Hy pleit by Sy Vader: “Laat hierdie beker by my verbygaan. Aan die kruis roep Hy tweemaal na Sy Vader. Die eerste keer roep Hy: “Eli, Eli, lama sabagtani – My God My God waarom het U my verlaat. Dis ‘n byna desperate en verwytende roep. Aan die kruis is Hy  die volkome verlatene, Hy is van God en mens verlate. Hy hang aan die kruis – tussen hemel en aarde. Volkome alleen. So gaan Hy sterf.

Jesus se laaste woorde is volgens Lukas 23:46 aan Sy Vader gerig. “...en Jesus het met ‘n groot stem uitgeroep en gesê: Vader, in U hande gee Ek My Gees oor! En toe Hy dit gesê het, blaas Hy die laaste asem uit.” Jesus gee Homself  volkome oor aan Sy Vader. Sy laaste woorde getuig van vertroue, berusting, volkome afhankilkheid en prysgawe. Sy stryd het Hy gestry. Sy werk is afgehandel, en nou gee Hy Homself oor aan Sy Vader. Dan blaas Hy Sy laaste asem uit. Met Sy Gees toevertrou aan Sy Vader, sterf Hy. Jesus wys ook hierin vir ons die pad aan. Staan ons ook in so ‘n noue en intieme verhouding met ons Hemelse vader? Volg ons die voorbeeld van Jesus na om vir ander in te tree in gebed, soos Jesus in Johannes 17 gedoen het?

Ons kan ook, soos Jesus met ons Vader worstel as dinge moeilik raak. Ons mag maar bid dat die beker by ons verbygaan. In benoudheid mag ons ook pleit dat ons Vader dinge moet laat anders verloop. Maar dan moet ons altyd netsoos Jesus byvoeg: As dit U wil is . As dinge werklik erg word, kan ons ook uitroep: “My God, my God waarom het U my verlaat? Waarom Here? Waarom laat U toe dat hierdie dinge met my moet gebeur?” Waarom gryp U nie in nie? Soos Habakuk lank gelede en soos Jeremia kan ons met ons vrae na ons Vader gaan. Soos klein kindertjies soms op die bors van hulle pa’s slaan, kan ons ook maar.

Maar bo-al moet ons ook soos Jesus ons volkome oorgee aan ons Vader. Jesus het juis aan die kruis gesterf sodat ons kan oorgee aan ons Vader. Dit is die kernvraag waarmee ons gekonfronteer word: Het ons al volkome oorgegee aan ons Vader? As dit nie die geval is nie, is ons lewe nog ‘n soeke in die donker, ‘n sinlose bestaan wat op niks uitlloop; ‘n lewe op na nêrens... Dis juis as ons oorgee aan ons Vader dat ons met Hom kan praat en by Hom kan pleit vir ander; met Hom kan worstel en na Hom kan roep in tye van nood en pyn en lyding.

Jesus het aan die kruis omgegee, en Homself oorgegee....

6 April 2014 Patensie

As God jou verlaat....

Psalm 22

Van God en mens verlate! Wat ‘n verskriklikke lot is dit nie! Ons voel ietwat verleë as ons die eerste woorde van die Psalm lees: “My God, my God, waarom het U my verlaat en bly U ver as ek roep? Dit klink mos na ‘n verwyt aan God. Kan ‘n mens so voel en so praat? Die digter het. Jesus het. So baie het al sedertdien, en vandag is daar ook soveel gelowiges wat nog so roep. Ons mag maar vir God sê hoe ons voel. Ons hoef nie te probeer om voor te gee dat dit goed gaan as dit nie die geval is nie. Juis die gelowige wat in ‘n lewende verhouding met die lewende Here leef, het die vrymoedigheid om vir God te sê wat diep in ons omgaan.

Die Psalmdigter het in nood verkeer. Hy sê dat die nood en krisis naby is, en dat ‘n wreedaardige klomp mense hom omsingel het. Soos verskeurende, brullende leeus storm hulle met oop bekke op hom af. Soos honde omsingel hulle hom. ‘n Bende misdadigers het op hom toegesak, sy hande en voete vasgebind en hom beroof. Hulle het selfs sy klere uitgetrek en terwyl hy kaal gelê het, het hulle spottend en arrogant sy klere verdeel en lootjies getrek oor sy mantel. Hy was die prooi van ‘n geweldige rooftog. Terwyl dit met hom gebeur, steur niemand hulle aan hom nie. Niemand kom hom tot hulp nie. Niemand wil betrokke raak nie.

Is dit nie wat so baie nog beleef nie? In ons tyd word so baie beroof. Mense word wreed aangeval, vroue word verkrag, boere word vermoor, bejaardes word die prooi van ongekende wreedheid, roof en diefstal word algemeen, ons rig al hoe hoër veiligheidsheinings op en sluit onsself al hoe meer toe; mense wil nie meer uitgaan nie. Die tragiese is dat ons onbetrokke word.

Mense sien nie meer die nood van ander raak nie, ons kies om nie betrokke te wil raak nie. Ons loop gerieflikheidshalwe die ander kant verby of kyk weg as ons dit sien. Ons wil nie betrokke raak nie, en daar word dikwels baie redes hiervoor aangevoer wat met die eerste oogopslag nogal logies klink... maar die vraag is eintlik of ons iemand in nood alleen kan los? Vandag is daar baie van ons wat kan identifiseer met die klag van die psalmdigter omdat ons ook al deur die meul is. Die ergste is nie dat sy mede geloofsgenote en bure en familie nie betrokke wil raak nie. Hulle is tog inderdaad op negatiewe wyse aktief betrokke. Hulle reik nie ‘n helpende hand uit nie, maar bespot hom. Hulle verag hom, en almal wat hom sien spot met hom. Hulle steek vir hom tong uit. Hulle maak allerlei sarkastiese opmerkings. In plaas van om self betrokke te raak sê hulle : “Laat dit aan die Here oor. Laat Hom red, laat Hom bevry as Hy dan so baie van Hom hou.” Mens wonder wat die ergste is: die aanval van die wrede misdadigers of die verwerping deur die mense wat eintlik so na aan hom was. Voel jy ook dalk so? Hoe baie kan nie anders as om met die Psalmdigter saam te stem nie. Dit maak nog seerder as die aanval en rooftog en nood waardeur jy is. Lank na die tyd sien jy nog die gesigte wat jou verwerp en gespot het. Hoor jy nog die skinderstories weerklink. Ervaar jy nog die smart, my eie mense, my mede kerklidmate het in die uur van nood die rug op my gedraai en my lyding verdiep deur hulle woorde en dade.

Geen wonder dat die digter ‘n ernstige selfbeeld probleem gehad het nie. Hy sê hy is ‘n wurm. Iets wat mens met minagting behandel en so maklik doodmaak. Hy is ‘n potskerf. ‘n Nuttelose voorwerp wat net goed is om jouself mee te krap. Potskerwe wat ‘n irritasie is en weggegooi word. Mens kan dit begryp. As jy verneder en verwerp is, is dit bitter moeilik om nie aan jouself te twyfel nie. Dit raak so maklik om te dink dat jy niks werd is nie. Almal wat al die paadjie geloop het, sal dit beaam. Hoe baie voel nie vandag so nie? As gevolg van die krisis en verwerping en in die rug steek is daar vandag talle wat diep seergekry het en worstel met ‘n negatiewe selfbeeld, wat nog verder versleg namate die persone hulleself onttrek.

Die dieptepunt van die lyding vind ons egter in die openingswoorde: “my God, my God waarom het U my verlaat en bly U ver as ek om hulp roep?” Die dieptepunt van lyding is die ervaring dat God afwesig is. Dat Hy nie hoor as ons roep en dat Hy ons verlaat. Dit is miskien juis so omdat dit indruis teen alles wat ons van God glo. Is Hy dan nie die Alomteenwoordige Here nie? Is Hy nie die Een wat beloof het dat Hy ons nooit in die steek sal laat nie? Het Hy nie beloof dat Hy by ons sal wees as ons deur die diep waters moet gaan nie? Het Hy nie belowe om te hoor as ons in nood tot Hom roep nie? Is God dan nie ‘n God van liefde nie? Hoe kan Hy ons dan so in die steek laat?

 Die digter vra dit en sê dat hy  dag en na nag na die Here roep, maar die Here hoor niks nie! God is weg. Dit moet sekere die dieptepunt van lyding wees. Mens kan dit nog probeer verwerk dat ander jou ellende aandoen en laat ly. Mens kan dalk nog probeer verstaan hoekom mense wat eintlik na aan jou behoort te wees jou in die steek laat en teen jou draai. Maar kan mens dit verwerk as God jou verlaat?  Het die lewe dan nog hoegenaamd nog enige sin? Nee, dan word alles donker.

So het Jesus ook aan die kruis uitgeroep: “My God my God, waarom het U my verlaat?” Dit kan ons nie net verstaan nie. God van God verlate. Die Vader verlaat die Seun in sy sterwensuur. Ek kan dit nie begryp nie. Tog is dit so. Waar die Psalmdigter en ons dit so ervaar, was dit in Jesus se geval werklik so. Hoe diep was Sy lyding nie. Die vyand het Hom omsingel soos leeus, soos honde het hulle op Hom toegesak. Hulle het Hom mishandel...Hy is deur almal  verlaat, selfs Sy dissipels het gevlog. Hy is bespot, en deur God verlaat. Hy weet dus wat ons deurmaak, want dis ook die pad wat Hy geloop het, net veel dieper en erger as ons. Hy  het die pad uit eie keuse geloop terwille van ons. En dit is dan mos die boodkskap van Paasfees...en die hele Nuwe Testament!

Ten spyte van die lyding en die feit dat die digter meen dat God hom verlaat het, roep hy nogsteeds na God. Pleit hy steeds dat God moet hoor en help. Noem hy nogsteeds vir God: my God en Bron van my krag. Hy sê te midde van alles dat hy in die sorg van die Here is sedert sy geboorte. Hy is nog die gelowige wat aan God wil vashou en smeek dat God hom sal vashou. Hierin stel die digter vir ons die voorbeeld: ons moet ten spyte van alles, ja al lyk dit asof God ons verlaat het, aan Hom bly vashou en bly smeek: Here wees my genadig, bly by my; help my!

Die geloof van die Psamldigter was nie tevergeefs nie. In verse 22 en 23 lees ons mos: “U het my gebed verhoor!” God hoor en doen. Hy is immers die lewende Here. Op Sy tyd verander Hy die lot. Dan sing die Psalmdigter en roep hy ander op om tot eer van die Here te sing. Let op dat hy nie die ander verwyt vir die feit dat hulle hom in die steek gelaat het en bespot het nie. Hy kyk nie meer terug nie. Hy juig en vra dat almal in sy vreugde moet deel. Netso moet ons ook vanoggend juig en bly wees, prys die Here en aanbid Hom omdat Hy getrou bly, die God van liefde is en op Sy tyd vir ons elkeen uitkoms sal gee. Hieraan kan ons vashou. Al voel ons nog dat dit nag is en voel ons verlate, kan ons weet: Jesus was van God verlate sodat ons nooit deur Hom verlaat sal word nie. Deur Sy Heilige Gees is Hy hier. Hy reik Sy Redderhand uit en sal ons beskerm. Daarom kan ons selfs in die donkerste nag sing tot Sy eer.