Hoe lank gaan geweld nog hoogty vier?
POSTED BY Steven Sass on 05:29 under

9 September 2012 Patensie
Hoe lank gaan geweld nog hooogty vier?
Eksodus 20:13
Geweld het deel van ons daaglikse lewe geword. Ons hoor elke dag van moord, verkragting, aanrandings, plaasmoorde, pad –en ander geweld en nog so baie ander verskriklike dinge wat rondom ons gebeur. Dit is nie meer dinge waarvan ons net hoor en wat ver van ons af gebeur nie...daar is byna nie meer ‘n gesin wat nie al self hierdeur geraak is nie.

Ons is almal al moeg net om te hoor van al die geweld. Ons hoop so dat dit net sal end kry. Hoe kan dit dan wees dat ons land, waarvan byna 80% Christene is, die hoogste geweldsmisdaadsyfer in die wêreld het? Erens rym iets nie. Is die klein groepie mense wat nie Christene is nie, verantwoordelik vir al die geweld en moord en doodslag? Of sluit diegene wat daaraan skuldig is, ook mense in wat volgens hulle eie aanduidings Christene is? Inderdaad is dit ongelukkig so.

Die tragiese werklikheid is dat dit eintlik van die begin van die mens se geskeidenis die geval was. Blaai ons deur die Bybel, dan lees ons ook so baie kere van geweld, moord en doodslag. Reeds op die eerste bladsye lees ons van Kain wat sy eie broer doodgeslaan het. Wat hierdie moord nog erger maak, is die feit dat dit net na ‘n erediens en sommer net buite die heiligdom, of in ons terme die kerk, gebeur het. Die moordenaar het hom tydens die erediens so bloedig vererg dat hy sy broer net daar en dan doodslaan! En dit is iets wat ons nie as so belangrik sou beskou nie. Hy was woedend omdat sy offer nie aangeneem is nie, terwyl sy broer se offer aangeneem is. Wat dit nog erger maak, is dat die Here al met Hom gepraat het oor sy humeur en sy jaloesie, maar dit het nie gehelp nie.

Iemand het al gesê dat hy nie baie graag die Ou-Testament lees nie, omdat daar soveel geweld daarin vermeld word en dat dit so baie wette bevat, dat dit hom moedeloos en depressief maak. Miskien is daar iets van die waarheid in die stelling.

Hoe tragies dat die volk van God in so baie geweld vasgevang was, dat daar so baie oorlog gemaak is, dat die geliefde en groot koning Dawid se seun sy suster verkrag het en sy broer hom doodgemaak het. Dat so baie konings in staatsgrepe dood is. Dat Jehu onder die dekmantel van geloof so baie mense om die lewe gebring het. Dat dit selfs die gebruik was om op ‘n sekere tyd van die jaar oorlog te maak sodat daar selfs ‘n uitdrukking is wat met die oorlogseisoen weergegee kan word, amper soos ons wat praat van die rugbyseisoen. Dit is tragies dat al die oorloë nie almal net toegeskryf kan word aan ander volke en konings nie, maar selfs aan vroom en godsdienstige konings soos Dawid. Dit is ‘n tragiese werklikheid dat geweld, moord verkragting en ander geweldsmisdade nog altyd voorgekom het. Dit was nog altyd deel van ons geskiedenis.

Ja, dit kom ook dwarsdeur die kerkgeskiedenis voor. Iemand uit die Ooste het eenmaal ‘n Nuwe Testament gekry en gelees. Hy was diep beindruk deur wat hy gelees het en het vir ‘n bekende teoloog geskryf en gevra vir ‘n boek oor die Christendom. Nadat hy die boek wat aanbeveel is en wat een van die beste kerkgeskiedenishandboeke is gelees het, het hy weer geskryf en gesê dat daar êrens ‘n misverstand moes wees, want in die boek het hy niks gelees van dit waarvoor Jesus gestaan het nie, niks van die liefde en uitreik na ander en die dra van ander se laste en die plasing van ander voorop nie, maar net van haat en geweld. Die teoloog moes met skaamte antwoord dat dit helaas ‘n getroue weergawe van die geskiedenis van die Christendom is.

Nou mag ons nie dink dat omdat dit nog altyd die geval was, ons maar so kan aangaan nie. Dink net aan al ie pyn wat dit deur die eeue vir die Here besorg het. Van die begin af het Hy mos in geen onduidleike taal gesê dat dit nie mag gebeur nie, duidelik stel Hy dit dat geen menselewe geneem mag word nie. Mense mag mekaar nie doodmaak, aanrand of met geweld teen mekaar optree nie. Hy gee aan elke mens die lewe en niemand mag dit wegneem nie. Lewe is ‘n gawe van God wat niemand anders mag ontneem nie. Dit het die Here oor en oor gesê. Vir eeue het Hy dit gesê.

In die Tien Gebooie maak Hy dit ook baie duidelik. Die Here sê dat Hy ons God is wat ons verlos het. As Sy verloste kinders mag ons nie doodslaan nie, as ons die hand teen iemand anders oplig, dan gee ons daarmee te kenne dat ons nie Sy kinders is nie. Geweld trek ‘n streep deur Sy verlossingswerk.

Maar die Here het dit nie alleen baie duidelik gesê nie, dit was asof toe mense na baie eeue dit nie hoor nie, Hy Sy Seun gestuur het om vir ons te kom wys dat dit nie mag gebeur nie.

Jesus het vir ons kom wys wat God van ons verwag en hoe ons moet leef. Jesus het nie alleen die woorde van die Here bevestig nie, Hy het ook herhaal niemand iemand anders mag doodslaan nie. Maar Hy gaan verder en wys daarop dat ons ook nie ander met ons woorde mag aanrand of benadeel nie.

Bo-al het Jesus aan ons gesê dat daar ‘n alternatief is : die liefde. Positief het Hy ons kom leer hoe ons moet leef. Met Sy lewe het Hy Sy woorde geilustreer. Nooit lees ons dat Hy met woord of daad iemand anders benadeel het nie. Inteendeel, selfs toe die Jode ‘n vrou wat saam met ‘n ander man in die bed betrap is, na Hom gebring het en haar wou stenig, het Hy deur Sy optrede haar lewe gered.

Hy het nie gekom om te veroordeel en te vernietig nie. In liefde het Hy opgetree. Hy het uitgereik na almal in nood, na siekes en mense in nood het Hy ‘n helpende hand uitgesteek. Tot so ‘n mate was Hy besig om ander te help dat die dissipels by meer as een geleentheid Hom wou beskerm en mense van Hom wou weghou en Hom alleen eenkant toe neem sodat Hy ook bietjie kon rus.

Hy het Homself voluit gewy aan die nood van ander. Hy het dan self gesê dat Hy nie gekom het om gedien te word nie, maar om te dien en Sy lewe te gee vir ander. Selfs toe Hy op so ‘n verradelike wyse gevange geneem is, toe Hy op so ‘n onregverdige wyse verhoor is en toe Hy soos ‘n misdadiger moes sterf, het Hy nie geweld gebruik om sy situasie te verander nie. Hy kon... Hy het mos vir Petrus gesê dat Hy net kon vra en die Vader sou ‘n leërmag van engele stuur om die wat teen Hom was, uit te delg. Maar Hy het nie. Soos ‘n lam ter slagting is Hy gevang, verhoor en gekruisig.

Nou kan niemand dit eers oorweeg om te dink dat Jesus slap was in Sy optrede nie. Hy was geen bangbroek wat nie kon standpunt inneem nie. Geen lafaard wat nie kon of wou optree nie. Inteendeel! Hy het juis kom wys dat krag en geweld nie identies is nie. Geweld word nie met wedergeweld geantwoord nie. ‘n Sagte antwoord keer die grimmigheid af.

Jesus het juis gesê dat alle mag in die hemel en op aarde aan Hom gegee is. Hy is die Almagtige. Hy het vermag wat geen ander ooit kon of sal nie. Hy het ons gewys wat ware mag en krag en sterkte is. En Hy vra van ons om Sy navolgers te wees. As kinders van God moet ons na Sy voorbeeld leef.

Wat betekn dit vir ons in ons geweldadige wêreld? Die Woord van God roep ons op om in liefde te leef. Geweld moet ver van ons af wees, geweld in watter vorm ookal. Niemand kan homself ‘n Christen noem en deel hê aan geweld nie. In die skerpste taal moes geweld veroordeel word. God het een en elke mens sy lewe gegee, en niemand mag daardie lewe wegneem nie. Ons moet weet dat elke lewe heilig is. Dit is ‘n gawe van God. Ons moet ander respekteer en op geen manier ‘n ander se lewe verongeluk nie. Alle vorme van geweld en moord moet ten sterkste afgekeur word, ons moet te alle tye so optree dat ons nie eers die lewe van iemand anders in gevaar stel nie.

Ons moet ‘n ruimte van liefde om ons skep. In ons huise, ons werkplekke ons omgewing en samelewing. Dit sal in die klein dinge moet begin en deursuur. Dit sal nie oornag gebeur nie. Maar hieraan sal ons met alles waaroor ons beksik moet werk. Ons sal so met mekaar moet praat, so teenoor mekaar moet optree dat ons nie iemand se gramskap ontketen nie. Ons sal soos Jesus in liefde moet leef. Ons is nie hier om gedien te word nie, maar om te dien en ons lewe te wy aan ander en bo-al aan God. Dan kan ons sê dat ons gehoorsaam is aan hierdie gebod.

Hoop, veiligheid, vreugde en liefde deur die opstanding van Jesus!
POSTED BY Steven Sass on 20:20 under


26 Augustus 2012 Patensie
Hoop, veiligheid, vreugde en liefde deur die opstanding van Jesus
1 Petrus 1:3-9
Hierdie brief is waarskynlik rondom 65nC geskryf. Dit was ‘n moeilike en ontstuimige tyd. Nero was toe keiser van die Romeinse Ryk, en dit was juis in daardie jare dat hy die Christene met alle mag en geweld vervolg het.

Die donker wolke van hierdie onderdrukking het nog swaar gehang en die vraag was wat die toekoms tog sal inhou. Soos te wagte, was daar nie baie optimisme oor die die toekoms nie.

Hierdie brief word gerig aan gelowiges in Wes-Asië en dis na hulle na wie daar in 1:1 verwys word as die vreemdelinge. Dit verwys na vreemdelingskap op twee vlakke. Op politieke vlak was hulle nie  burgers van die Romeinse Ryk nie en was dus tweedeklas burgers, mense sonder politieke mag en seggenskap. Hulle was ook op geestelike vlak vreemdelinge gewees. Hulle was as Christene nie meer deel van die kringe waaruit hulle gekom het nie, nie meer Jode of aanhangers van ander godsdienste nie. Hulle het baie swaar gekry omdat hulle vervolging van drie kante in die gesig gestaar het.

Die Romeinse owerheid was die Christene nie goedgesind nie en het hulle selfs vervolg. Godsdienstig is hulle uitgeskakel deur hulle vorige vriende en geloofsgenote. Die Jode het veral nou begin om teen die Christene op te tree. Hulle het ook baie swaar gekry in sosiale kringe want as die hoof van die huishouding nie tot bekering gekom het nie, kon hulle uit die familiekring uitgeskakel word. In daardie stadium sou so ‘n stap tot die uiterste ellende gelei het.

Die mense aan wie hierdie brief gerig is, het dit juis baie moeilik gehad. Dit was asof alles in die lewe teen hulle was. Sou ons hulle kon verkwalik as hulle moedeloos sou word? Sou ons hulle kon kwalik neem as hulle gewonder het of dit alles die moeite werd was. Ons kla so maklik. Ja, dit gaan vandag nie maklik nie. Baie van ons kry ook maar swaar. Die politieke en sosiale en ekonomiese omstandighede waarin ons onsself bevind is nie maklik nie, maar is dit so erg soos die omstandighede van hierdie mense? Ons word darem nog nie vervolg en uitgeskel vanweë ons geloof nie.

Maar kom ons gee toe: daar is baie druk op gelowiges en in die gemeenskap kan ons ook al as vreemdelinge bestempel word, mense teen wie daar gediskrimineer word. Miskien is dit daarom goed dat ons nou opnuut sal luister na hierdie brief en sy boodskap.

Die brief begin met die besinging van die lof van God! Aan God, die Vader van ons Here Jesus Christus, kom al die lof toe! Geen simpatie, geen klag, geen selfbejammering nie. Ten spyte van die omstandighede begin die brief met ‘n lofsang. Die lof van die Here word besing. Hoekom? In Sy groot ontferming het Hy aan ons die nuwe lewe geskenk deur die opstanding van Jesus uit die dood(1:3).

Op grond van die opstanding kan die lof van God besing word. Voor Sy opstanding het alles in die skadu van die dood gestaan. Toe was die graf die eindpunt en die dood die finale. Met die opstanding van Jesus is die orde omgedraai. ‘n Geheel nuwe bedeling het aangebreek. Nou is die dood nie meer absoluut finaal nie. Met Sy opstanding het die lewe getriomfeer oor die dood.

Omdat Jesus in ons plek gesterf het, beteken Sy opstanding nie net dat Hy self nou leef nie, maar ook dat Hy die lewe skenk aan almal wat in Hom glo. God het aan ons die nuwe lewe geskenk deur die opstanding van Jesus. Dit kan niemand en niks ooit van ons af wegneem nie. So seker as wat die skepping daar is, so seker is die lewe wat God aan ons gegee het. Hier word gepraat van ‘n nuwe lewe. Die ou dinge het verby gegaan.

Die nuwe lewe is anders, dit is nie tydelik of kortstondig nie, dis die hemelse ewige lewe. Dit is ‘n sinvolle, doelgerigte, vreugdevolle en God verheerlikende lewe wat geen einde ken nie!

Die opstanding van Jesus bring vir ons nuwe lewe. Daarom kan die gelowige wat in hierdie nuwe lewe staan, God loof en prys, selfs al gaan dit met jou swaar. Al blaak die hel van woede, al loop alles skeef, en al is almal teen ons, al gebeur wat ook al.

In die volgende verse word die kenmerke van die nuwe lewe belig. Hoe lyk die nuwe lewe? Waaraan word die gelowige wat die nuwe lewe deur die opstanding van Jesus as geskenk van God ontvang het, geken?

Die eerste wat genoem word, is dat die nuwe lewe ‘n lewe van hoop is. “Nou het ons ‘n lewende hoop op die onverganklike, onverderflike erfenis wat in die hemel ook vir julle in bewaring gehou word. (1:3-4)”. Die lewe van die aan wie God uit Sy groot ontferming die nuwe lewe deur die opstanding van Jesus Christus gee, word gekenmerk deur hoop. Dit staan teenoor die gebrek aan hoop en wanhoop wat die wêreld kenmerk. Luister ons na so baie , dan hoor ons die gebrek aan hoop. Wat hou die toekoms tog in? Waar gaan alles heen? Mense is moedeloos, en ploeter maar voort, sukkel van dag tot dag en wonder of dinge tog ooit beter sal word.

Hoe tragies dat die gebrek aan hoop selfs tot in die kerk en onder gelowiges so sterk uitstaan. Hoor wat sê Petrus: Nou het ons ‘n lewende hoop! Ons het ‘n nuwe lewe. “n Lewe van hoop. Ons kyk nie vas teen die omstandighede nie. Ons kan die oog gevestig hou op Jesus, die Leidsman en Voleinder van ons geloof. Ons kan verby die aardse kyk. Ten spyte van alles wat skeef loop en al die verwerping en onderdrukking en uitskakeling en diskriminasie kan ons hoop. Deur die opstanding van Jesus is Christene hoopvolle mense.

Tweedens lees ond hier dat die nuwe lewe ‘n bewaarde lewe is. “En omdat julle glo, word julle deur die krag van God veilig bewaar vir die saligheid wat reeds gereed is om aan die einde van die tyd geopenbaar te word (1:5).”

Ons is veilig in God se hande. Hy bewaar en beskerm ons. Niks kan on suit Sy hand ruk nie. Paulus roep by geleentheid uit: “Ek is verseker dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenswoordige of toekomstige dinge of hoogte of diepte of enige ander skepsel ons kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus ons Here is nie(Rom. 8: 38-39).”

Ons is veilig. God beskerm en bewaar ons. Hoe baie keer het die Here dit nie al in die Bybel beloof nie. Hy beloof nie dat dit altyd goed sal gaan met Sy kinders nie. Wat Hy wel beloof is dat Hy altyd by ons sal wees en ons sal beskerm. “As jy deur die water gaan, is Ek by jou en die vuur sal jou nie brand nie.” Vir Josua het Hy dit netso beloof. En in Daniël lees ons telkens hiervan.

Dwarsdeur die Bybel kom die boodskap: Moenie vrees nie, want God beskerm jou. Jy is veilig. Dit staan in kontras met die vrees wat so kenmerkend van ons tyd geword het. Ons mense is so bang. Kyk net hoe leef ons. Ja, die veiligheidsituasie laat veel te wense oor. Natuurlik moet ons versigtig wees. Maar angsbevange en byna neuroties van vrees, nee nooit! Dit pas die kind van God nie.

Onder alle omstandighede kan ons weet: ons word veilig bewaar deur die krag van God.

Die nuwe lewe is ‘n lewe van vreugde. Dit kom hier baie sterk na vore. “Verheug julle hieroor, selfs al is dit nodig dat julle vir ‘n kort tydjie bedroef gemaak word deur allerhande beproewings sodat die egtheid van jullle geloof getoets akn word (1:6).

Vreugde en blydskap is kenmerke waaraan die lewe van elkeen wat deur die ontferming van God deur die opstanding van Jesus Christus die nuwe lewe ontvang het. Straal dit daagliks uit ons lewe? Wat sien ons elke dag rondom ons? Mense loop met lang gesigte rond. Hulle is beswaard en bekommerd. Die laste van die lewe druk soms so swaar dat ons daaronder knak. Depressie word algemeen. Ons is tog so swartgallig en swaarmoedig. Dit pas die kind van God nie.

Let op, Petrus het geen illusies nie. Hy sê nie dat die gelowiges vreugdevol moet leef omdat dit so goed gaan nie. Hy sê dat ons juis te midde van swaarkry blymoedig moet wees. Daar is en sal allerlei beproewings wees. Soos die suiwerheid van goud deur vuur getoets moet word, sal die suiwerheid van ons geloof ook getoets word.

Sien die krisisse as uitdagings. Sien die teenspoed as geleenthede. Sien die haglike omstandighede as die ruimte vir die verheerliking van die Here deur selfs die donkerste nag met blydskap in te gaan.

Die vreugde wat die nuwe lewe deur die opstanding van Jesus kenmerk, vloei nie voort uit idilliese toestande nie, maar uit die gebondenheid aan God en gerigtheid op Hom.

Laastens lees ons hier dat die nuwe opstandingslewe van die gelowige gemeknmerk word deur die liefde. Die liefde vir God. “Hom het julle lief, al het julle Hom nie gesien nie(1:8).”

Deur Sy groot ontferming, Sy oneindige liefde, het God aan ons die nuwe lewe geskenk deur die opstanding van Jesus Christus. Hom het ons lief, omdat Hy ons eerste liefgehad het. Hom het ons lief, omdat Hy ons lewe met liefde vul. Hierdie liefde oordek ons hele lewe. Dit moet in elke woord  en daad tot uiting kom. Dit moet  uit ons hele lewe straal. Kan ander hierdie liefde in ons sien?

Deur die opstanding van Jesus het God uit liefde vir ons ‘n nuwe lewe geskenk. “n Lewe wat genkenmerk word deur hoop, veiligheid, vreugde en liefde. Is hierdie nuwe opstandingslewe elke dag in ons daaglikse lewe, onder al die moeilike omstandighede waarin on sons bevind, sigbaar?

Kinderplesier en uitdagings
POSTED BY Steven Sass on 21:04 under

19 Augsutus 2012 Patensie
Kinderplesier en uitdagings
Psalm 127

 Psalm 127 is seker een van die mooiste Psalms. ‘n Psalm wat ons baie goed ken. In hierdie Psalm val die klem op die noodsaaklikheid van die teenwoordigheid en betrokkenheid van die Here by die lewe van die gelowige, met die klem op die betrokkenheid van die Here by die gesinslewe van die gelowige.

 Die Psalm val in twee hoofdele uiteen. Maar dis eintlik twee kante van dieselfde muntstuk. In die skadukant word die saak op negatiewe wyse belig en aan die ligkant word dit op positiewe wyse belig. Dit is in ooreenstemming met ‘n ou Hebreeuse gebruik, naamlik om eers iets negatief te stel ten einde die positiewe sterk te belig.

 Lees mens die eerste vers, dan wonder jy of die Psalmis sê dat alles tevergeefs is. Dit is nie die geval nie, Nee, hy sê dat alles sonder God tevergeefs is. Sonder God kan ons nie ‘n huis bou of ‘n stad beskerm nie, en is dit tevergeefs dat ons van vroeg tot laat hard werk. Sonder God is die lewe sinloos. Hy sê dat ons hele lewe en elke aspek van ons lewe sinloos is as God nie betrokke is by elke ding wat ons doen en by ons hele lewe nie.

 Dit beteken dat as ons kla dat alles wat ons doen tevergeefs is, dan beteken dit dat God nie met ons is nie. Dit ruk ons tot nadenke oor ons lewe en veral oor ons klagtes en siening van ons situasie.

 “As die Here die huis nie bou nie, swoeg die wat daaraan werk tevergeefs”. Hier gaan dit om die letterlike bou van die huis, maar ook om die figuurlike bou van ‘n huis. Letterlik is die werk van die bouers wat saam met die Here werk en in verhouding tot en vertroue op God bou nie, tevergeefs.

 Maar dit gaan ook oor die figuurlike bou van die huis. Dit gaan oor persone wat in die huwelik tree en die paartjie wat ‘n gesin begin en so bou aan ‘n huisgesin. As ons nie ons huwelik ingaan saam met die Here nie en as die Here nie elke dag saam met ons in die huis is en die Hoof van ons huis is nie, dan is alles tevergeefs.

 Tevergeefs sal ons met allerlei slim en goeie maniere probeer om ‘n gelukkige en gesonde huislike lewe te bou as ons nie die Here innooi en saam met Hom bou aan ons huislike lewe nie. Kyk ons na die verval in ons gesinslewens en hoor ons hoe huise uitmekaar spat, dan kom die vraag al sterker: het ons nog nie geluister na Psalm 127 nie? Sal ons dan nie juis nou erns maak met hierdie teks en die Here vra om te help bou aan ons huis nie?

 As die Here die stad nie beskerm nie, waak die wat beskerm tevergeefs. Nie net by die opbou van iets het ons die hulp van die Here nodig nie, maar ook by die beskerming daarvan. Hier word die beeld van ‘n stad en die beskerming daarvan gebruik.

 Weereens dui die stad nie net op die gebou nie. Hoeveel ryke het nie al geval vanweë morele verval en interne spanning en struwelinge nie? As die Here ons nie beskerm nie, dan is al ons pogings tevergeefs. Ons mag nie op al ons sekuriteitmaatreëls staatmaak en die Here vergeet nie. Dit beteken nie dat die stad nie beskerm moet word en dat ons nie sekuriteitmaatreëls moet tref nie. Net dat ons die Here nie moet uitlaat nie. Hy is immers die Here wat alles beheer en wat ons beskerm. Sonder Sy beskerming is daar vir ons geen hoop of toekoms nie.

 Die Psalmis gaan voort en sê dat al ons harde werk tevergeefs is sonder die Here. Dis verniet dat ons vroeg opstaan en tot laat werk as ons dit sonder God doen. Dan sal ons nie vrug op ons arbeid pluk nie. Nou kan ons dink dat dit nie waar is nie, want daar is mos baie ryk mense wat glad nie in die Here glo nie. Maar is al hulle werk en bymekaarmaak van skate nie tevergeefs nie, want wat sal al hulle skate hulle baat as hulle die dag tot sterwe kom? Sonder God kan daar geen sprake van ware sin in die harde werk wees nie.

 Om dit te beklemtoon, sê die digter: “Vir die wat Hy liefhet, gee die Here dit in hulle slaap.” Dit is nogal moeilik om die vers te vertaal en te verklaar. Dit kan weergegee word met: Vir die wat Hy liefhet, gee die Here slaap. Om rustig te kan slap, is dan ‘n gawe van God. Die gelowige wat nie bekommerd is oor sy lewe en die lewe nie, kan rustig slaap.

 Maar dit kan ook beteken dat die Here in die rustige slaap van die gelowige vir hom aantoon wat van hom verwag word en wat hy/sy moet doen. Staan ons nie soms op met die duidelike wete van wat ons moet doen nie? Ons moet net nie dink hierdie teks sê dat die gelowige maar net moet slaap en niks hoef te doen nie, want omdat die Here ons liefhet, sal Hy alles vir ons gee, selfs allerlei luukse en onnodige dinge nie. Dis beslis nie wat hier staan nie en rym nie met wat die Bybel vir ons leer nie.

 Dit lyk my die mees waarskynlike is dat die teks op hierdie treffende manier net vir ons sê dat die Here onverdiend vir Sy kinders gee wat hulle nodig het. As jy slaap, doen jy mos niks en kan jy dus ook niks verwag nie. So gee die Here onverdiend aan ons uit Sy grote liefde.

 Dit lyk asf die digter dan vanaf vers 3 met ‘n heel nuwe gedagte na vore kom. Sommige het al gesê dat ons hier twee Psalms het wat saamgevoeg is. Maar dis nie so nie. Die Psalm vorm ‘n eenheid met woorde wat dwarsdeur gebruik word. Eintlik word die boodskap van die eerste verse hier net op ‘n ander manier beklemtoon. Die Hebreeuse woorde vir bou (bana) en seuns (baniem) lyk en klink nogal baie na mekaar. Ons het dan hier ‘n uitbouing van die eerste gedagte, naamlik die bou van ‘n huis.

 Dit word gedoen by wyse van ‘n seënbede. Seuns is geskenke van die Here; kinders word deur Hom gegee. In die Ou-Testamentiese tyd is dit absoluut geglo. Dis dan geen wonder dat die Here in Jesaja 7:14 vir Agas sê dat sy vrou ‘n seun sal hê en dat die seuntjie die teken van God se teenwoordigheid is nie. Kinders is nie net geskenke van God nie, maar moet ons elke dag ook herhinder aan die teenwoordigheid van die Here. Hulle herhinder ons aan die Here wat hulle aan ons gegee het.

 Elke gelowige glo mos dat ons kinders geskenke van God is. Nou is dit so dat kinders vanaf geboorte  nie net ‘n besonderse plek in mens se hart inneem nie, maar dat ouers se lewens vandag nog tot ‘n groot mate sentreer om hulle kinders. En dis reg. Geniet julle kinders! Hulle is geskenke wat wardeer en geniet moet word. Die skatlike babatjie. Die sprankelende ogies. Elke treetjie wat op die ontwikkelingspad gegee word. Die babageluide, die eerste woordjies...

 Dis nie net in hulle kinderjare dat hulle ‘n geskenk van God is nie. Ook in die tienerjare bly hulle gekskenke van God. Al gaan hulle deur moeilike fases en is daar tye wanneer ouers sê dat hulle nie van die kinders hou nie, al het hulle hulle lief. Al is daar pa’s wat tienerseuns wil offer soos Abrahm Isak wou offer. Tog is hulle dan ook geskenke van die Here.

 As ons mooi daaroor dink, is daar selfs dan baie kosbare tye. Hulle kan so kostelik wees met hulle redenasies. Dis so lekker om hulle te sien grootword en meer verantwoordelikheid neem en meer selfstandig word. Ja, ook in hulle studentejare en jongmensjare en nog heel later bly kinders ‘n wonderlike en groot geskenk van die Here.

 Miskien moet ons dit baie meer beklemtoon. Dit sal ons verhouding tot ons kinders bepaal. As ouers moet ons ons kinders wardeer as geskenke van God. Hulle is daarom kosbaar en moet met liefde behandel word. Met liefde versorg en beskerm word. Met liefde en wardering moet ons die pad saam met hulle loop. Hoe eensaam kan ‘n pad sonder kinders nie wees nie.

 Maar voordat ons kinders dink dis net vir die ouers. Hier lees ons dat seuns soos pyle in die hand  van die krygsman is en dat die man wat seuns het, met vrymoedigheid in die stadspoort met die vyand onderhandel. Hier word twee dinge gesê: seuns maak hulle ouers sterk en seuns beskerm of sien om na hulle ouers.

 Ouers kan kragtig optree, want hulle kinders ondersteun hulle. Kinders maak ouers sterk en kragtig. Krag kom nie altyd van binne af nie. Soms voel mens kragteloos en dan kyk jy weg van jouself en kry jy skielik krag. Die pa wat sy kinders sien, word sommer sterk. As hy moedeloos word en wil tou opgooi, dan is die kinders daar en weet hy dat hy sterk moet wees vir hulle. Hy moet aangaan want hulle maak staat op hom.

 Kindes wat positief is, beur hulle ouers op en maak dat hulle ouers sommer kans sien vir baie. Die teenoorgestelde is ongelukkig ook waar. Kinders kan ouers afbreek en tot die dood toe moeg maak. Elke kind het dan die verantwoordelikheid om sy ouers sterk te maak en aan te moedig en om vir hulle iets te gee om na uit te sien en voor te leef.

 Die digter van Psalm 127 sê hy tree kragitg en sterk op omdat sy seuns rondom hom staan om hom te beskerm. Kinders het dus die taak om hulle ouers te beskerm! Om na hulle ouers om te sien. Is dit nie iets waaraan elkeen van ons wat die voorreg het om ouers te hê ernstig moet aandag skenk en dit prakties moet uitleef nie?

 Psalm 127 sê dat as die Here saam met ons aan ons huise bou, dan sal ouers kinders behandel as geskenke van God en sal kinders die belange van hulle ouers voorop stel. Dan word daar nie tevergeefs gebou nie.

 Psalm 127 vra dat die hoorder sy eie lewe onder die soeklig plaas. Hoe bou ek aan my huis? Hoe beskerm ek wat aan my behoort? Hoe werk ek? Sonder God is alles tevergeefs en sinloos. As die Here met ons is, kry alles nuwe betekenis en het alles sin. Dan word die lewe ‘n fees. Dan is my gesninslewe ‘n fees en is ons kinders ‘n plesier....

Seen ons kindertjies
POSTED BY Steven Sass on 06:06 under

12 Augustus 2012 Patensie
Seën ons kindertjies
Matteus 19:13-15
Jesus was baie lief vir kindertjies. Hieroor kan daar nie twyfel wees nie. Dit was ook geen geheim nie. Die mense het dit almal geweet. Ons lees op verskillende plekke hiervan. Sy optrede teenoor kindertjies staan nog meer uit as mens dit sien teen die agtergrond van die tyd waarin Jesus geleef het.

Dit is so dat kinders in Bybelse tye gesien is as ‘n besonderse seen van die Here. Dit is die Here wat aan die ouers kinders skenk. Kinders is Sy genadegawe aan die ouers. Tog het kinders nie juis ‘n belangrike plek in die sosiale lewe beklee nie. Hulle het ‘n ondergeskikte plek in die sosiale rangorde beklee, darem net bokant die slawe van destyds.

Kinders het destyds nie in die middelpunt gestaan soos vandag, en al die aandag gekry nie. Hulle was nie die spil waarom ‘n geselskap of die gesinslewe gedraai het nie. Kinders was maar eintlik op die agtergrond, hulle moes gesien maar nie gehoor word nie. Hulle mag nie inbreuk gemaak het op die werk en sosiale lewe van die ouers en veral die pa nie.

Nou lees ons hier dat die mense hulle kindertjies na Jesus gebring het sodat Hy hulle die hande moes oplê en vir hulle moes bid. Dit sluit aan by ‘n baie ou gebruik. Dit was die gebruik dat ‘n rabbi sy hande op die kindertjies gelê het en op hulle die seën van die Here afgebid het. Die gebruik sluit weer aan by die gebruik van die bejaarde en sterwende pa om sy hande op sy kinders te lê en hulle te seen. Hiervan het ons talle voorbeelde in die Bybel, soos Isak en Jakob wat hulle seuns geseën het voor hulle dood.

Die oplê van die hande het destyds veral daarop gedui dat iets van die een persoon na die ander gevloei het. So het die krag of aansien of eer van die pa deur die handoplegging oorgegaan na die kind. Dit kom byvoorbeeld baie duidelik na vore as die vrou wat aan bloedvloeiing gely het, aan Jesus geraak het of die talle kere dat Jesus siekes aangeraak en hulle gesond geword het. Sy genesende krag het van Hom na hulle toe gevloei en ‘n verandering in hulle lewens tot gevolg gehad. As die ouers dan hulle kindertjies na Jesus bring en vra dat Hy hulle aanraak, dan vra hulle daarmee dat iets van Jesus se krag en liefde; ja iets van Homself moet oorvloei in hulle kindertjies in.

Ons het nie vandag meer ‘n soortgelyke gebruik nie. Dis jammer, want ons mis iets van die simboliek van hierdie handeling. Veral omdat ons vandag nogal telkens kennis neem van studies wat aantoon hoe belangrik aanraking in en vir die ontwikkeling van kindertjies is. Babas wat baie  en met liefde aangeraak word, ontwikkel vinniger en is rustiger en meer tevrede babas was die wat min aangeraak word. Om aan te raak, is teken van liefde. Dit maak die kindertjies geborge en laat hulle veilig voel.

Miskien moet ons meer hiervan maak- ook in ons huise. Ons moet ons kindertjies aanraak en hulle ook veilig laat voel. Ons moet hulle leer dat Jesus hulle deur ons aanraak en dat Sy liefde deur ons na hulle vloei sodat hulle kan weet dat hulle veilig is in Sy hande.

Die ouers het hulle kindertjies na Jesus toe gebring met die versoek dat Hy vir hulle moet bid. Hiermee het die ouers Jesus as Rabbi of leermeester of godsdienstige leier erken. Hulle vra dat Hy die seen  van die Here op hulle kindertjies sal afbid.

Dit wil voorkom dat ons hieruit kan leer dat ons ons kindertjies ook moet bring sodat die seën van die Here oor hulle ook afgebid kan word. Dit behoort een van die primêre take van ‘n godsdienstige leier, hetsy dominee, ouderling of wie ook al, te wees om die seen van die Here af te bid op die kindertjies. Dit behoort natuurlik juis ook die roeping van elke ouer te wees om die seen van God aft e bid op jou eie kinders. Want sonder die seen van God is daar nie lewe nie, soos ons, is hulle volkome afhanklik van die seen van God om sinvol te kan leef.

Die vraag is, of ons genoeg bid vir ons kinders? Bid jy daagliks die seen van God af op jou kinders? Bring ons hulle elke dag in gebed na Jesus en vra dat Hy die seen van die Vader op hulle sal afbid en laat kom?

IN die volgende vers lees ons dat die dissipels met die ouers geraas het. Hoe kan julle Jesus hiermee lasting val? Julle kan mos sien dat Hy besig is. Die mense put Hom uit, moet Hom nie nou nog met kindertjies belas nie. Die kindertjies is tog nie so belangrik nie. Hulle is nie belangrik genoeg om aanspraak te maak op die tyd van Jesus nie. Dis baie tragies. Maar gebeur dit nie vandag nog ook dikwels nie? Ons eredienste is gerig op die volwassenes met so af en toe ‘n kinderdiens of so ‘n klein tydjie wat darem aan die kinders afgestaan word. Ons dink die kindertjies sal dit tog in elk geval nie verstaan nie. Daar is mos nog baie tyd vir hulle. As hulle groot is, kan hulle ook hierin deel.

Die dissipels raas met die ouers, maar Jesus raas met hulle. “Laat staan die kindertjies en moet hulle nie verhinder om na My toe te kom nie, want die koninkryk van die hemel is juis vir mense soos hulle.” In die Markusevangelie word hier bygevoeg: “Dit verseker Ek julle: Wie die koninkryk van die God nie soos ‘n kindjie ontvang nie, sal daar nooit ingaan nie”(Markus 10:15).

By ‘n nader geleentheid het Jesus ‘n kindjie geneem en vir die dissipels gesê dat kindertjies die grootste in die koninkryk van God is. Wat bedoel Jesus hiermee? Is die koninkryk van God dan net vir kinders? Word volwassenes dan uit die koninkryk van God uitgesluit? Nee, wat Jesus hier beklemtoon, is die kinderlike geloof. ‘n Kind glo onvoorwaardelik. ‘n Kind glo met oorgawe. ‘n Kind glo opreg. Nie soos volwassenes wat dikwels voorwaardelik glo nie. As die Here dit doen, dan sal ek glo. As dit of dat gebeur of bewys of beantwoord kan word, dan sal ek glo. As.... dan.... Dis nie geloof nie. Teenoor die kinderlike geloof met oorgawe, vind ons mos die geloof sonder passie en oorgawe. Die louwarm geloof van so baie volwassenes. Die geloof wat net vir die noodgeval daar is, maar nie my lewe bepaal en beinvloed nie. Teenoor die opregte kinderlike geloof, staan die onegte geloof. Die geloof wat niks anders is as ‘n assuransiepolis is nie. Dit is daar vir die ongeluksdag of as ek self nie kan nie, maar andersins laat ons dit gerieflikheidshalwe tuis.

Ek het so ‘n idee dat ons weer ‘n slag ernstig moet kyk hoe kinders glo en hoe hulle die Here dien. Dan sal ons weer besef wat Jesus van ons vra. Al klink dit baie vreemd, is dit nodig dat volwassenes en ouers by kindertjies moet leer hoe om te glo, en die Here te dien.

Die ouers het hulle kindertjies na Jesus gebring sodat Hy hulle die hande kon oplê en vir hulle kon bid. Nou ontvang hulle ook baie. Hulle leer hoe om Jesus te dien en te volg. Hulle leer nou wie die belangrikste in die koninkryk van God is. Hulle leer wat die prioriteite in die koninkryk van God is. Dis iets wat elke gelowige ouer ook mos telkens ervaar. As ons kinders na Jesus bring, dan ontvang ons ook baie. Ons deel in die seen van die Here wat ons afbid oor ons kinders.

Jesus het Sy hande op die kindertjies gelê en hulle geseën. Hy laat hulle vol en ryk van Hom af weggaan. Jesus stuur kinders nooit met leë hande en harte weg nie!

Is eer nog die basis van ons gemeenskap?
POSTED BY Steven Sass on 05:44 under


29 Julie 2012 Patensie

Eksodus 20:12
Teen hierdie tyd weet ons hopelik almal dat die Tien Gebooie alleen te verstaan is in die lig van die opskrif of inleiding van die Tien Gebooie: “Ek is die Here jou God wat jou verlos het.” Ook hierdie gebod wat handel oor die eer van die ouers, moet in die lig van hierdie selfbekendstelling van die Here verstaan word.

Die verlossing raak nie alleen deel van ons lewe nie, maar ons hele lewe. God doen nie halwe werk nie. Hy verlos nie net die siel van die mens nie, maar die mens in die totaliteit van ons menswees. Die verloste kind van God staan daarom nie net in ‘n nuwe verhouding tot God nie, die kind van God staan ook in ‘n nuwe verhouding tot sy/haar familie, gemeenskap en staat. Alles het nuut geword.

As die Here ons verlos het, dan word alles nuut en moet die nuwe lewe sigbaar word op alle terreine.

In die Tien Gebooie word die nuwe verhouding tot God eerstens uitgespel in die eerste vier gebooie. Dit moet egter ook op alle ander terreine sigbaar word.

 Die tweede tafel van die tien Gebooie, wat handel oor ons verhouding tot ander mense, begin by ons verhoudings in die huisgesin. Daar moet die verlossing eerste gesien word. Daar moet ons getuienis eerste uitgedra word.

Dit is jammer dat woorde soms hulle betekenis verloor. Ons gebruik soms woorde wat so mooi klink sonder dat ons dink aan die betekenis daarvan. Een so ‘n woord is eer. Wat beteken die woord eer? As ons dit moet omskryf, sukkel ons mos maar dikwels. In Hebreeus hang dit saam met respek en ontsag vir wat swaar of gewigtig is.

In die Ou-Testamentiese tyd het eer en skande ‘n verskriklik belangrike plek ingeneem. Dit kan met reg gesê word dat eer die basis van die samelewing gevorm het. Hierop is die hele samelewing gebou. Die eer van die familie het bo alles gestaan. Alle handelinge en woorde was daarop ingestel om die eer van die familie uit te bou en in stand te hou.

Ons kan maar deur die Ou Testament blaai en dit kom eintlik so baie keer voor dat alles daarop ingestel was om die eer van die familie uit te bou en te beskerm. Wie so opgetree het dat die eer van die familie in gedrang gekom het, is swaar gestraf. Trouens ons sou sover kon gaan om te beweer dat alle bepalings oor verhoudings en die optrede van mense daarop ingestel was om eer te bou en te beskerm. In hierdie lig moet ons ook hierdie gebod sien.

Die ouers was dan juis die persone in wie die eer gesetel was. Hulle was die primêre draers van die familie eer. Hulle status het die eer van die familie en gesin bepaal. Hulle posisie moes nie net in ere gehou word nie, maar daar moes so opgetree word dat hulle posisie verbeter en uitgebou word.

Dit is so jammer dat ons dit vandag dikwels vergeet. Geen samelewing kan voortbestaan as daar nie respek en eer is nie. Ons moet mekaar eer en respekteer. Is dit nie die basiese probleem van ons tyd nie? Dat daar so min respek is? So min eer wat gegee word.

Dit begin in die huis. Ouers is die setel van die familie tradisies. Hulle moet die naam van die familie in ere hou. Ons moet so leef dat die eer van die familie in stand gehou word. Dit lê dan ‘n besondere verantwoordelikheid op elke ouer.

Dit lê ook ‘n besondere verantwoordelikheid op elke kind. Ons moet so leef dat alles wat ons doen die eer van ons ouers hoog hou. Ons kan nie ons ouers kies nie. Ons liefde vir ons ouers mag dan ook nie voorwaardelik wees nie. Namate ons ouer word, moet ons dan juis hulle hoog hou en eer.

Dit is dan voor die hand liggend dat ons die gesag van ons ouers sal aanvaar, en dit nie net passief nie. Nie maar net dinge doen omdat ons ouers so sê nie, dit ook, maar ons moet dit aktief doen. En dis belangrik: die versorging en onderhouding van ons ouers. Dit sluit nie net byvoorbeeld die versorging van ons bejaarde ouers in nie, maar die uitreik na ons ouers.

 Weet en besef ons altyd hoe ons ouers daarna uitsien en verlang dat ons as kinders sal uitreik na hulle? Soos kinders verlang na aandag en ondersteuning van hulle ouers, so verlang elke ouer na die ondersteuning van hulle kinders. Ons as ouers wil ook hê dat ons kinders na ons toe moet kom, saam met ons dinge doen, moet belangstel in wat ons doen en tyd moet hê vir ons.

As ons na hierdie gebod luister, pas dit ook ons om te dink aan die posisie van bejaardes in ons gemeenskap. Bejaardes voel so dikwels vergete en uitgestote. Dink hulle is in die pad. Daarom het baie bejaardes nie ‘n lewensverwagting nie, maar ‘n doodsverwagting. Die posisie het verander: eers huis, werk, verantwoordelikhede. Nou is talle bejaardes nie meer daartoe in staat nie. Talle is verswak. Baie van hiulle tydgenote sterf. Baie voel alleen. Kinders verstaan dit dikwels nie. Bejaardes se lewensruimte krimp. Die dae word lank. Hulle verlang so na ‘n oproep en om net met die kinders en kleinkinders te praat.Hulle is so bang vir verstoting en verwerping.

Wat vra ons bejaardes? Hulle vra nie veel nie. Hulle vra ‘n oor wat luister; ‘n hand wat help. “n Familie, volk of gemeente wat sy bejaardes vergeet, is ‘n familie, volk of gemeente wat sy herkoms vergeet en daarom ook geen toekoms het nie. Maar meer nog: wie bejaardes vergeet, vergeet ook dat die Here hulle verlos het!

Sal ons nie weer gaan luister na hierdie gebod nie? Sal ons nie erns maak, tyd inruim en ons bejaardes eer en op die hande dra nie? Die wyse waarop ons in die praktiese lewe aandag en respek en eer gee aan ons ouers, weerkaats ons verhouding tot die Here.

Waarom eis die Here eerbied vir ons vader/moeder? Ten diepste gaan dit nie om die sosiale orde wat gehandhaaf word nie! Ons is ouers slegs deur die genade van God, want God is die Een wat ouerskap gee! Ouers is die verteenwoordigers van die Here. Ons kan daarom nie werlik ouers wees soos God dit bedoel het, as ons nie in verbondenheid aan God ouers is nie!

Ons  ouers het by die Here gepleit om ons aan hulle te gee. God leen ons net vir ‘n tyd aan mekaar. As ons ons vader/moeder wat ons sien nie eer nie, hoe kan ons dan aan God gehoorsaam wees en Hom dien en eer! Juis omdat dit gaan om ouers as verteenwoordigers van God wat namens God en ter wille van God gesag dra en uitoefen:daarom moet ons hulle eer en respekteer.

Dis belangrik dat ons hier moet outhou dat vader en moeder op presies dieselfde vlak staan. Daar word nie onderskeid getref nie. Vader en moeder moet dieselfde respek en eer ontvang. Beide verlang na ons nabyheid, ondersteuning, belangstelling en liefde. Beide vra dat ons hulle laste sal help dra. Beide smag na ons liefde.

Die vraag kom dan ook na elkeen van ons toe: “Wat is my verhouding tot my pa en my ma? Hoe tree ek elke dag op? Is daar voortdurend konflik? Maak ek as kind die lewe so moeilik dat my pa dalk ook sê dat Abraham vir Isak wou offer omdat hy ook ‘n probleemkind gehad het. Of moet my pa of ma hulle voortdurend vir my skaam? Of kan hulle vandag trots wees op my? Dankbaar vir wat ek doen en hoe ek leef?

Ons verhouding  met ons ouers weerkaats ons verhouding met ons Hemelse Vader. Hierdie gebod roep ons op om weer te gaan nadink oor ons verhouding met ons ouers. Om die saak reg te maak en elke dag  in die liefde te leef. Om respek en eer te bring te alle tye.

Vreugde
POSTED BY John Wait on 10:31 under

Deuteronomium 16:13-15 en Johannes 7:2, 10-15

Ons is nou eenmaal geneig om stroef en formeel te wil wees. So asof dit van ons verwag word. So asof blydkap en vreugde verkeerd en sonde is. As mense bietjie vrolik is, word hulle skeef aangekyk. Die arme jongmense word baie keer gekritiseer omdat hulle so met oorgawe vrolik kan feesvier. Waar kom dit vandaan? Ek is nie heeltemal seker dit staanin die Bybel nie.

In Spreuke 15:5 lees ons immers: “Dit gaan altyd sleg met die bedrukte mens; die blymoedige mens se hele lewe is ‘n fees”. Blaai maar bietjie deur die Bybel en kyk hoe dikwels daar van blydskap gepraat word. Paulus gee selfs die direkte opdrag: “Wees altyd bly in die Here! Ek herhaal, wees bly!” (Fil. 4:4). Ons mag nie maar net bly wees nie, ons moet bly wees! Die lewe behoort vir elke gelowige ‘n vreugdefees te wees. Ons kan maar met volle oorgawe vrolik feesvier.

Die Huttefees is ‘n sprekende voorbeeld van ‘n vrolike fees. Al die feeste waarvan ons in die Bybel lees, en ook ons kerklike feeste, Kersfees ingesluit, was feeste wat deur ander mense voor hulle al gevier is, en deur die gelowiges oorgeneem is en van ‘n nuwe inhoud voorsien is.

Die feeste is meestal aan natuurgebeure gekoppel en spesifiek aan die landboukalender. So was die Paasfees die fees van die eerstelinge van die oes  wat aan die begin van die graanoes gevier is. Die Fees van die Weke of Pinksterfees was die fees van die volheid van die oes wat aan die einde van die graanoessiklus gevier is. Die Huttefees is by die ander volke gekoppel aan die oes van die druiwe en die maak van wyn.

In Deuteronomium 16:13 lees ons: “Jy moet die Huttefees sewe dae alnk vier nadat jy jou oes van die dorsvloer en die parskuip af ingery het”.

Die Huttefees val saam met die maak van wyn. Dit was destyds ‘n baie groot geleentheid. Daar was mos die gebruik dat nuwe wyn nie in ou sakke gegooi mag word nie en dat ou wyn en nuwe wyn nie gemeng mag word nie. Die ou wyn moes eers opgedrink word voor die nuwe wyn gemaak word. Dit was moontlik om die rede dat die manne dan in hutte buite die stede gebly het. As hulle dan te veel gedrink het, was dit darem buite die huis en stad waar dit gebeur het en hulle dalkies hande uitgeruk het.

In ‘n ou Rabynse geskrif lees ons dat die priesters die volk moes voorgaan totdat hulle nie meer die onderskeid kon tref tussen hulle regter en hulle linkerhand nie en hulle nie geweet het of hulle sit of staan of lê nie! Maar onthou dit staan nie in die Bybel nie! Ons moenie die Rabbyne letterlik opneem en navolg nie!

Dis ook nie net die mans wat tydens die fees handuit geruk het nie. Ons lees in Rigters 21 dat die ongetroude meisies in die wingerde gaan dans het tydens die fees. Dan het die mans wat vrouens gesoek het, sommer daar vir hulle vrouens gevang!

Dit het tydens die Huttefees by die ander volke maar wild gegaan. By Israel nie veel beter nie! Beteken dit dat ons sodanige optrede vandag kan goedpraat of dat ons selfs die fees moet herinstel en letterlik doen wat daar destyds gedoen is? Ek dink nie so nie. Aan die ander kant moet ons ook nie so verskriklik strak en styf wees nie.

Daar is wel tye en geleenthede dat gelowiges vrolik kan feesvier. In die Ou-Testamentiese tyd was die Paasfees ‘n somber fees gewees. Die fees van die weke was weer ‘n blyer fees, die Huttefees en later ook die Purimfees was vrolike en selfs uitbundige feeste.

In Deuteronomium 16:14 lees ons: “Jy moet bly wees op hierdie fees, jy en jou seuns en jou dogters , jou slawe en slavinne...” Dit is ‘n duidelike opdrag. Vier fees met oorgawe. Wees bly. Geniet die fees. Dit is opvallend insluitende opdrag. Die hele gemeenskap moet by die vreugdefees betrek word. Dis nie net ‘n tyd van vreugde by die mans nie, maar ook vir die kinders, en die slawe, die kerkleiers, die Leviete, die dominees! En die minder bevoorregtes en die wat swaar gekry het. Almal moet betrek word. Almal moet saam bly wees. Ongeag jou sosiale status. Ongeag van wie  jy is. Almal moet bly wees en in die vreugdefees deel.

Dit is iets wat ons miskien ‘n bietjie ernsitiger moet opneem. Wees bly. Vier met oorgawe fees. Sluit almal hierby in. Laat die hele gemeenskap deel in die tyd van blydskap.

Dit is helaas egter ook ‘n feit, dat as so baie vrolik en bly is, die eensaamheid so swaar druk op ander. Dit is die tyd waarin so baie selfmoord pleeg omdat die swaarheid van die eie situasie so erg is as ander vrolik en bly is. Laat ons nie selfsugtig wees in ons vreugde nie. Laat almal bly wees. Jy moet bly wees en almal rondom jou ook saam met jou.

Blydskap het ‘n grond. Anders is dit nie regtig gegronde blydkap nie. So is ouers bly as hulle hulle kinders sien na ‘n lang afwesigheid. Of geliefdes wat bymekaar uitkom. Of as iets goeds gebeur.

Die rede vir die eintlike blydskap word in Deuteronomium 16:15 genoem: “Omdat die Here jou God jou met ‘n goeie oes geseën het en alles wat jy aangepak het, voorspoedig gemaak het”.

Dit is so dat die mens genieg is om terug te kyk. Dan kan ons vaskyk teen die swaar en net die negatiewe dinge onthou. Of ons kan verby die teesnpoed kyk en die genadehand van die Here raaksien. Miskien was dit nie ‘n rekord oes nie. Miskien nie die beste jaar ooit nie. Maar ons leef nog. Ons kan ons seëninge nie tel nie want daar is bloot eenvooudig te veel. Hoe baie het ons nie om voor dankbaar te wees nie. Die Here onse God het ons geseën. Hy het ons onderskraag. Hy het wat ons aangepak het, voorspoedig gemaak. Daar is soveel om voor dankbaar te wees. Daarom kan ons en moet ons bly wees. Ons kan jubel en juig, en ons kan sing en dans want die Here was vir ons goed. En daarom moet ons ook bly wees.

In Johannes 7 lees ons dat Jesus se boers Hom aangemoedig het om na die Huttefees toe te gaan en daar met die mense te praat. Jesus gaan toe na die Huttefees toe, en Hy praat daar met baie mense. Hulle is verstom oor Sy kennis en die insig wat Hy openbaar. Daar begin hulle aan Sy lippe te hang. So word die Huttefees die geleentheid toe mense begin kennis neem het van Jesus. In die vrolike fees tree Jesus na vore met die blye boodskap wat die wêreld ooit gehoor het: dat Hy gekom het om ons almal werklik vry te maak.

Is dit nie die diepste grond van ons blydskap wat elke dag gevier moet word nie. Miskien kan ons dan die woorde van Spreuke 15:5 bietjie aanpas: die gelowige mens se hele lewe is ‘n fees!

Twee perspektiewe op werk
POSTED BY John Wait on 18:00 under

Prediker 3:9-13, 2 Tessalonisense 3:6-12

Ons almal is maar geneig partykeer om eenogig te raak. Ons kyk na dinge vanuit een perspektief. Ons dink ‘n saak het net een kant. Dis soos ek dit sien en hiermee moet almal saamstem-tipe van ding. Hoe baie verskille het nie al hieroor ontstaan nie.

Hoe baie keer was daar nie al spanning in verhoudings omdat die twee nie die ander kant van die saak kon insien of wou raaksien of selfs net erken dat daar darem ook ‘n ander kant aan die saak is nie. Laat ons dit maar erken. Ons is almal skuldig. Die lewe is nou eenmaal nie enkelvoudig nie. Kan mens jou in elkgeval ‘n eendimensionele lewe indink? Dit sou darem erg vlak en vervelig gewees het.

Dit is opvallend hoe dikwels die Bybel verskillende perspektiewe op dieselfde saak het. Lees ons nie in Genesis 1 dat die mens moet heers nie, terwyl ons direk daarna in Genesis 2 lees dat die mens ‘n huurling en arbeider is. Jesaja sê dat geloof is om te wag op die Here wat uitkoms sal bring, terwyl Jeremia die taak van die mens beklemtooon. Paulus sê deur geloof alleen en Jakobus sê die geloof sonder werke is dood. So kan ons deur die Bybel blaai en telkens word twee kante van die saak belig. Dit is daarom nie snaaks dat ons ook verskillende perspektiewe op werk in die Bybel het nie.

Die Prediker vra: “Wat kry die mens vir die werk waarmee hy hom vermoei?” (Pred. 3:9). Hoekom werk ons? Watter voordeel is daar vir my in? Hoekom sloof ‘n mens jou af? Hoekom moet ek so hard werk? Is dit nie vrae wat ons almal al gevra het nie? Natuurlik is dit so? Ek dink nie daar is al ‘n enkele persoon wat nie al gekla het en gevra het of al my werkery die moeite werd is nie.

Ons sloof ons af. Ons word moeg. Die lewe gaan verby. Wat is die sin van ons werk? Hoe dikwels doen ons nie dieselfde ding oor en oor totdat ons kan skreeu nie. Naderhand doen ons dit meganies net om dit gedoen te kry en die tyd om te kry, maar vreugde en werksbevrediging is daar nie.

Die wyse Prediker het gesê dit lyk vir hom of die Here vir die mens werk gee om die mens besig te hou en te laat swaarkry. In ons dae sal ons seker dink aan ‘n onderwyser wat vir die kinders na die eksamen werk gee net om hulle besig te hou en te laat swaarkry. Of soos ouers wat allerhande werk uitdink vir die kinders net om hulle uit die kwaad te hou. Dalk is vrouens hierin meesters. So swoeg ons almal maar, ons kry swaar onder die werkslas en dis nie aldag so lekker nie. Ons wou mos ook al tou opgooi. Is daar iemand wat nie al gevoel het dat sy werk nie sin en betekenis het nie.... wat dalk net op die oomblik iets doen om geld te kry?

Prediker sê: “Ek het tot die insig gekom dat daar vir die mens niks beter is nie as om vrolik te wees en die goeie van die lewe te geniet. Dat die mens kan eet en drink en onder al sy arbeid nog die goeie kan geniet, ook dit is ‘n gawe van God”(Pred. 3:11-12).

Wat sê die Prediker hiermee vir ons? Dit klink my asof hy sê dat die werk nie alles in die lewe is nie. Ons moet ons prioriteite regkry. Dit help nie om net vir ons werk te leef nie. Werkolisme is nie goed nie, want die lewe moet nie net vir my om werk draai nie. My werk moet nie my hele lewe insluk nie. Dit moenie so alles omvattend wees dat ek nie meer tyd vir my gesin en my familie en my gemeenskap en vriende en veral vir myself het nie. Dan word werk in elkgeval ‘n afgod wat my gaan vernietig.

Miskien moet ons mooi hierna luister, want dit gebeur nogal baie en dikwels dat die werk mens vasvang en opslurp. Ek weet ons leef in ‘n kompeterende lewe wat groot eise stel, en ek weet mens moet jou werk oppas, maar luister mooi na wat die Bybel hier sê: Behou perspektief, wat baat al die gewerk as jou gesin daaronder ly en uitmekaarspat? Wat baat alles as jy fisies afgetakel word en emosioneel en geestelik knak? Wat help al die gewerk as jy vereensaam en alleen die laaste lewenstreë moet deurworstel?

Die Prediker sê dat om die lewe te geniet een van die gawes van God is. Werk en verdien jou brood en wyn en geniet dit! Geniet dit waarvoor jy gewerk het. Werk vir ‘n doel en geniet wat jy bereik het.

Maak tyd om die lewe te vier. Maak tyd vir jouself en jou gesin en jou familie en jou vriende en jou gemeenskap. Gun jouself die geleentheid om te ontspan en die lewe te geniet. Maar hoor baie mooi: Dis nie ‘n luukse wat jy jouself gun nie. Dis ‘n noodsaaklike! Die kern van wat die Prediker ons leer, is dat ons nie slawe moet wees van ons werk nie. Ons werk moet ons nie heeltemal insluk nie! Ons moet geballanseerd leef. Ons moet die vrug op ons arbeid geniet. Die lewe is meer as net werk!

Maar daar is egter ook nog ‘n ander kant van die saak. Voor ons hier uitgaan vanoggend en sê ons het vandag geleer dat ons nie meer hoef te werk nie, moet ons darem ook mooi luister na wat Paulus vir die Tessalonisense skryf.

Hy was nogal kwaai toe hy hierdie brief geskryf het. Hoekom was hy kwaad? Hy is kwaad omdat “ons verneem het dat daar mense by julle is wat leeglê, wat self nie werk nie en hulle net met ander se sake bemoei”(2 Tessalonisense 3:11).

Waarom het die mense leegelê en nie gewerk nie? Soos maar omtrent altyd die geval was, was daar nie vir almal werk nie. Sommige gebruik dit mos as verskoning om niks te doen nie. Die verskoning kom dan maklik: ek het nie werk nie. Maar intussen doen hy of sy niks om werk te kry of self werk te skep nie. Hulle sit sommer maar net terug en verwag dat werk na hulle toe moet aankom of dat iemand anders vir hulle moet help of werk soek of kry. Hulle bemoei hulle dan nog met ander se sake en beskinder ander. Hulle plaas die blaam op ander en verwyt ander. Hoe baie keer is dit nie nog die geval nie? Daar was destyds diegene wat werksku was...soos mos vandag nog.

Die luies en die slappes en die wat hulleself bejammer en nie die hand uit die mou wil steek en wil werk nie, word hier skerp aangespreek. Paulus sê sommer reguit: “As iemand nie wil werk nie, moet hy ook nie eet nie!” (2 Tess. 3:10).

Die skokkkende is dat daar mense was wat godsdienstige redes aangevoer het waarom hulle nie gewerk het nie. Hulle het gesê dat Jesus en die apostels gesê het dat Hy gou weer gaan kom. As die wederkoms dan so spoedig sal plaasvind, hoef hulle mos nie te werk nie. Hulle kan mos maar net sit en wag dat en totdat Jesus kom en dan gaan hulle hemel toe sonder dat hulle hulself doodgewerk het. Met hierdie redenasie was Paulus nie beindruk nie! Hy verwerp dit en raas met mense wat so dink...

Ons moet werk tot die dag dat Jesus weer gaan kom. Nie ‘n dag voor die tyd ophou nie. As Hy kom, moet Hy ons aan die werk vind. Bepaal jou by jou eie werk en verdien jou eie brood, is die opdrag wat Paulus hier in geen onduidelike taal nie, gee. Het ons nie met die eeuwisseling gehoor van mense wat ophou werk het en gewag het op die einde van die wêreld nie?

Paulus verwys an homself. Hy was nie lui nie. Hy het sy eie inkomste verdien deur ‘n ambag te beoefen. Hy was nie ‘n las vir ander nie en het nie op een of ander geteer nie. Hy het sterk gestaan op die feit dat ‘n mens moet werk. Dit was vir hom ononderhandelbaar. Wie nie wil werk nie, moet nie eet nie!

Staan hierdie twee standpunte teenoor mekaar? Nee, hier word net twee kante van dieselfde saak belig. Kry perspektief op jou werk. Wees geballanseerd. Jou werk mag nie alles oorheers nie....maar jy mag ook nie jou werk minag nie.