Romeine 8:9-11 en Kollosense 1:24-29

‘n Mens se lewe bestaan grotendeels deur momente. Sogenaamnde “mylpale” wat jy vir die res van jou lewe aan terugdink en wat jy onthou. Dinge wat gesê is en dinge wat gedoen is tydens sekere momente van jou lewe.

Hierdie gebeurtenisse is dalk nie vir iemand anders noemenswaardig of belangrik nie, en iemand anders kan jou groot oomblik dalk afmaak as nikseggend of onbelangrik....maar dit gaan oor wat JY daarvan maak. Dit gaan oor wat vir JOU belangrik is.

Wanneer mens hierdie moment van verskillende mense vergelyk met mekaar is dit interressant hoe verskillend mense kan wees maar ook terselfdertyd hoe eenders mense kan wees, veral ten opsigte van dinge soos ervarings, verwagtinge, vrese ens. Op die ou ent moet ons mekaar eerder vra: “Wat maak jy met hierdie momente van jou, en wat het jy daaruit geleer. Het dit enige impak op jou lewe, jou toekoms?”

Ongelukkig is dit nie heeltemal so maklik nie, juis omdat ons mos nie maklik vir mekaar vertrou met ons “eie” goed nie. Ons is eintlik baie geheimsinnige wesens, ons lot hier in die Gamtoos.

Dis mos nie altyd lekker as mense van jou “goed” weet nie, en juis daaroor wil baie van ons net sekere goed maar vir onsself hou. Elkeen van ons het mos maar ons eie kwota geheime wat ons met ons saamdra...

Maar hier in Kollosense praat Paulus van geheime van God wat nou openbaar word.... Onmiddelik kan ons mos met die Here dan identifiseer, want Hy het ook Sy geheime, of hoe?

Baie geleerdes het oor die eeue heen gedink dat hierdie geheime van die Allerhoogste te make het met God se plan vir die eindtye en dat hier dan nou gepraat word van sekere planne wat dan nou openbaar gaan word.... Maar eintlik is dit baie eenvoudiger as dit, maar tog steeds kompleks.... dit gaan hier oor Jesus Christus.

Jesus is die sentrale tema hier. In Jesus het ons nou die ware karakter van God vir die eerste keer van aangesig tot aangesig gesien en in Jesus sien ons as mens nou uiteindelik wat God se plan met die mensdom is en natuurlik waarheen Hy met ons almal op pad is.

Paulus kom sê vir ons ons hier baie duidelik dat ons nou kan en verseker moet weet wat God se plan vir ons is.... Jesus, Jesus, Jesus!

In ons lewens het ons elkeen verskeie geleenthede gekry om allerhande keuses te maak. Party van ons maak goeie keuses en ander van ons maak meer as gereeld slegte keuses....maar as ons hier reg lees dan sien ons dat God deurentyd, deur ons hele lewe deur vir ons kies. Hy kies vir ons ‘n ander realiteit. Hy kies vir ons ‘n ander opsie as wat ons onsself ooit kon voorstel of kon nastreef. Sy keuse en uiteinde vir ons is niks anders as die heerlikheid self nie! Hy het ons gekies om Sy draers te wees. Hy het ons gekies om Sy woning in ons te maak. Nog lank voor ons kon kies of kon vra het God vir Jesus na ons toe gestuur....om vir ons Immanuel te wees, om vir ons letterlik God met ons te wees!

Die hele ironie is egter dat ons elkeen dit weet en dat die meeste van ons al lankal hierdie geheim van God weet....maar dis asof ons nog iets mis. Dis asof daar nog iets weg is in ons lewe. Ons lewe baie keer lewens wat eintlik wil verklaar “nog nie”, of “amper, maar nog nie stamper”. En dit is juis waar die spanning in kom, want God het ons juis só gemaak om ‘n “nog nie” lewe te ly. Spanning juis omdat ons sensitief is vir hierdie gedagte, maar dat baie van ons afgely word van die waarheid, van die heerlikheid. Spannning omdat baie van ons ongelukkig nog deur ons sondige natuur beheers word (Rom8:9).

Maar God se alternatief vir dit is dat ons deur Sy Gees beheers word! Dis ook so maklik want God se Gees is in ons! So hier verstaan ons dit hopelik nou uiteindelik: Die een keuse wat jou hele wese se welstand nou en in die toekoms bepaal is die keuse om Jesus in jou hart in te nooi.....

Wat gaan in jou hart aan vanoggend. Is dit dalk gevul met allerhande onnodige gevoellens, gevoellens van liefde of haat, van spyt of trots, van angs of vrede? Is jou hart gevul met ‘n loflied vir die Een Gees van God, vir die Seun van God, vir Immanuel?

Dis nou die tyd, twee weke voor ons baie spesiale diens net voor Goeie Vrydag die Donderdagaand, om seker te maak oor hierdie saak. Om jouself voor te berei, om jou hart oop en ontvanklik te maak vir Jesus ons Verlosser. As jy dit nie gaan doen nie, as jy nie hierdie moment gaan aagpryp nie... gaan jy niks anders hê as bloot die onrustige versekering van ‘n doodgewone luilekker langnaweek tydens Paasfees....en die jammerte is dat jy dalk weer die punt van dit alles gaan mis.....

Galasiërs 3:26-4:1-7

Het julle al ooit daaraan gedink dat julle familie is van Abraham? Jy stem dalk nie saam nie, want jou eerste reaksie is dat jy mos nie ‘n Jood is nie, jou neus is ook nie eers krom nie....Maar tog, ons is elkeen deel van sy nageslag en ons is sy erfgenaam!

“n Mens sien baie keer sulke klein advertensies in party koerante dat iewers van oorsee of die een of ander eksotiese plek soek hulle die nasate en familie van so en so. Baie keer gaan dit oor iemand wat dood is, en nou is daar ‘n erfporsie wat tussen die nasate verdeel moet word, en nou moet hierdie nasate kontak maak en bewys van afkoms lewer, sodat hulle kan erf. Daar is gewoonlik ook nog ‘n waarkuwing by wat sê dat jy so spoedig moontlik moet kontak maak aangesien daar ‘n beperkte tyd is om deel te hê aan die verdeling!

Sou dit dan nie heerlik gewees het om nou so ‘n gelukkie te kon kry nie. Dalk is die kans daar dat ek ‘n klein ou plasie kon erf met ‘n oulike ou wynkerldertjie en wingerde en die plaas grens aan die middelandse see, en..... en ...o ja die preek.....

Hier vanoggend , lees ons in die Bybel, dat ek ‘n erfgenaam is – ‘n dubbele erfgenaam – van Abraham en van Jesus Christus! My naam en jou naam staan geskrywe in Abraham en in Jesus se testament! En so is ons skatryk!

Paulus skryf hierdie brief om een ding baie duidelik te stel: “ ‘n mens word nie gered omdat jy die wet – die gebooie van God – onderhou nie, maar omdat jy in Jesus Christus glo!”

Klaarblyklik was daar in Galasië ‘n klompie Christen-Jode  wat nou vir die ander gelowiges wat nie van Joodse afkoms was nie, maar uit die heidense volkere tot geloof gekom het, geleer en gesê het dat dit nie genoeg is dat hulle net die evangelie van Jesus glo nie, maar dat hulle ook nog die wet van Moses moet onderhou om gered te word.

Hoor jy dit? Die bloed van Jesus was nie genoeg nie! – dit alleen kon hulle nie red nie- hulle moes ook nog die wet gehoorsaam – dan eers was die verlossing eg en waar! En dis juis hierteen  dat Paulus homself baie sterk uitspreek: Dis tog mos nie waar nie! Dit is ‘n vreemde, ‘n ander evangelie! Daarom is dit ‘n valse evangelie(1:9) In vers 2:15-16 stel hy dit duidelik: “Ons is Jode van geboorte en nie sondaars uit die heidene nie. En tog weet ons dat ‘n mens nie van sonde vrygespreek word deur die wet van Moses te onderhou nie, maar alleen deur in Jesus Chrsitus te glo. Ook ons het tot die geloof in Chrsitus Jesus gekom, en dit is hoe ons vrygespreek is: deur in Christus te glo en nie deur die wet te onderhou nie, want geen mens word vrygespreek op grond daarvan dat hy die wet onderhou nie.”

In 3:6 bring hy nou ook vir vader Abraham by: Selfs hy – die voorvader van alle gelowiges, het geglo en is daarom vrygespreek, nie omdat hy die wet gehou het nie(daar was nog nie eers toe ‘n wet nie, want Moses het eers 400jaar later gelewe!). Nee, hy het in God geglo, en God het hom vrygespreek! En daarom is almal wat in God glo, kinders van Abraham. Meer nog: omdat die Skrif vooruit geweet het dat God ook mense wat nie Jode is nie, sou vryspreek as hulle glo, het die Skrif al lank gelede vir Abraham die goeie nuus gebring: “In jou sal die nasies gesëën word! (3:8, Gen.12:3).

Nou gaan Paulus nog verder: “God het Sy beloftes aan Abraham en aan sy nakomeling gegee”. Daar staan nie “nakomelinge” nie, maar “en aan jou nakomeling”, net een , en hierdie een is Christus (3:16). Ja, daar was ‘n tyd dat die wet gegeld het- dat die wet die mense as’t ware vasgevang en bewaak het en oor hulle toesig gehou het sodat hulle nie vir God verlore sou gaan nie- maar net totdat die nakomeling van Abrham- Jesus Christus- gekom het. Nou geld die wet nie meer as middel van verlossing nie- nou geld slegs die geloof in Jesus Christus! En mense wat so glo, word gered en deel in die seën wat Abraham ontvang het, sê Galasiërs.

Hoor jy dit goed? Ek en jy- wat in Jesus glo- deel nou in dieselfde seëninge as waarin Abraham gedeel het. En ons is familie van Abrham omdat ons deel gekry het aan Sy Nakomeling, Jesus Christus.

Die vraag is nou: “Wanneer het ons aan Hom – die Nakomeling Jesus Christus- deel gekry?....By ons doop! Ja, jy’t reg gehoor: By jou doop het jy deel aan Jesus Christus gekry!.....Deur ons doop

Is ons met Christus verenig(3:27)- en is ons in Sy dood en opstanding ingelyf-kry ons deel daarvan

Het ons deel van Christus geword(3:27)- Sy eiendom, is ons vir Hom gemerk

Het ons deel geword met alle ander gelowiges in Christus(3:28)

Het ons nakomelinge van Abraham en erfgename van God se beloftes geword(3:29)

Nakomelinge van Abraham? Wat maak Abraham nou hier? Wat maak hom so belangrik? Wat het die doop nou met Abrham en God se beloftes aan hom te maak? Natuurlik was Abraham vir ons die voorbeeld: “Hy het geglo, en so deel van die verlossing gekry- dit het ons mos nou al gehoor. Maar daar is meer as dit: Abraham was ook in ‘n baie spesiale verhouding met God gewees- die Bybel noem dit ‘n verbond.

Verbond kan jy ook met kontrak, ooreenkoms, verdrag vertaal, en die Bybel is vol van sulke verbonde-ooreenkomste- wat God met mense gesluit het. Die een wat God met Abraham in Genesis 12 gesluit het, staan as die Abraham-verbond of die genadeverbond bekend- en die voorvoegsel genade-dui daarop dat God van die begin af hierdie verbond bedoel het as die verbond waarin Hy alle nasies wou opneem-alle mense, sonder aansien des persoons of afkoms, wat soos Abraham in God glo.

Die doop lyf nou almal wat glo- ook ons-by hierdie genadeverbond in, ons is nou erfgename kragtens die belofte van God. God kom sê dus vanoggend vir jou en vir my, en veral ook vir ........ dat ons deel het aan hierdie kontrak- ons name staan daarin geskryf- want dis ‘n kontrak met die gelowige Abraham en (toe nog) sy ongelowige nageslag.

Ons praat in ons tyd in die kerk baie oor die viering van ons kindertyddoop- en baie van ons het die begeerte om (na al die jare?) iets te ervaar en te beleef van hierdie wonderlike ding wat kleintyd al met ons gebeur het. Ek hoor vanoggend in Galasiërs 3 dat ons elke dag ons doop kan-nee moet-vier onder andere hierdie drie dinge te doen:

Om soos Abraham in die geloof te leef en God in en vir alles te vertrou

Om as deel van Abraham se nageslag tot seën vir ander mense te wees

En om baie groot erns te maak met die eenheid tussen gelowige broers en susters en ter wille daarvan grense oor te steek....

Dis belewing...ervaring....viering!

En waarom nie? Ons het mos niks om te verloor nie! Immers het ek en jy en ook klein...... daar agter in die moederskamer baie meer as ‘n klein plasie teen die Middelandse see wat vir ons wag! Hoe sing Jan de Wet? “My huis in die hemel is al lankal klaar!

Johannes 14:7-8 en Genesis 1:26

Hoe lyk God? Is dit nie ‘n vraag wat ons almal al gevra het nie? Miskien is ons versigtig om dit in woorde uit te druk, maar dit is iets waaroor ons al baie gedink en gewonder het. Kinders vra dit soms. Dit is natuurlik. Ons dink mos almal by wyse van beelde en ons beelde is gebasseer op ons waarnemings.

Nou is dit so dat ons goed weet dat ons nie beelde van God behoort te maak nie. Ons sê dan ook so maklik dat ons nie beelde maak nie, want niemand hou tog ‘n beeld van God in sy/haar huis aan nie. Tog het ons maar almal so ‘n beeldjie in ons kop. Ons dink oor God en het ons idée oor wie God is.

Deur die eeue heen wou mense so graag weet hoe God lyk. In Johannes 14:8 lees ons dan ook dat Filippus sê: “Here, wys vir ons die Vader, en dit is vir ons genoeg”. Selfs die dissipels wou weet hoe die Vader lyk. En dit nie aan die begin nie, nie toe Jesus hulle geroep het en hulle die pad saam net Hom begin loop het nie, maar eers na bykans 3 jaar. Toe Jesus al 3 jaar met hulle gepraat en hulle geleer het. Hierdie woorde kom voor in Jesus se afskeidswoorde aan Sy dissipels. Al wat hulle wil hê, sê Filippus, is om die Vader te sien.

Jesus antwoord Filippus: “Ek is al so lank by julle, en ken jy My nie, Filippus? Wie My sien, sien die Vader.” Hiermee beklemtoon Jesus die wesenseenheid tussen Hom en die Vader.

In Sy antwoord gaan Jesus dan voort deur te verwys na Sy woorde en Sy werke. Die klem val dis nie op die fisiese nie, maar op die Persoon van Jesus  en die Persoon van die Vader. Wie na Jesus luister, hoor die woorde van die Vader. Wie na die werke van Jesus kyk, sien ook die werke van die Vader. Hiermee beklemtoon Jesus waarom dit eintlik gaan en behoort te gaan: nie die fisiese voorkoms nie, maar die woorde en die dade.

Hoe dikwels het Jesus nie met die dissipels gepraat nie. Wat het Hy hulle nie alles geleer nie? Het die skares nie na Jesus gestroom om na Hom te luister nie? Was die mense nie verbaas oor Sy woorde nie? Van jongs af het Hy die mense, selfs die Skrifgeleerdes, verbaas met Sy woorde: Sy kennis en insig; Sy nuwe sienings en interpretasies.... die besondere wyse waarop Hy gepraat het. Jesus wyk af van die gewone van Sy tyd. Hy bied nie lang en ingewikkelde beredenerings en kom nie tot ‘n nuwe klomp bepalings nie. Met verhale onderrig Hy, met liefde praat Hy. Met deernis reik Hy uit na ander. Hy is nie skerp veroordelend nie, maar liefdevol, nadertrekkend. Hy bring nie boodskappe van veroordeling, hou Hom nie heeltyd besig om te sê hoe sleg die mens is en hoe verskriklik die hel en die oordeel wat wag, is nie. Hy praat van die koninkryk van God wat naby is, van die ewige lewe wat hulle nou reeds kan beërf. In liefde vergewe Hy. Hy bring die boodskap dat God die wêreld so lief gehad het dat Hy Sy Seun gestuur het sodat elkeen wat glo nie verlore sal gaan nie, maar die ewige lewe sal hê.

Inderdaad praat Jesus soos ‘n Vader: Met erns en insig, met deernis in liefde. Soos die Vader, praat Jesus. In Sy woorde hoor ons die stem van die Vader: die woorde wat Ek met julle praat, praat ek nie uit my eie nie, maar dit kom van die Vader wat in My bly (Joh 8:10). Hoor ons God nog elke dag praat?

Jesus gaan voort deur daarop te wys dat die dissipels God sien in Sy werke. Uit die dade van Jesus leer ons God ken. Kyk na My werke en julle sien wie God is, het Jesus gesê. Nou begryp ons hoekom Johannes soveel klem gelê het op die werke van Jesus.

Nou wat het Jesus gedoen? Hy verander water in wyn, Hy het siekes gesond gemaak, Hy reik ‘n helpende hand uit  na diegene in nood, Hy slaan Sy arms om die skouers van die wat verwerp en verag is, Hy bied ‘n skouer vir die wat treur, Hy rig dooies op, Hy voed die hongeriges...so kan ons aangaan. Hy het gekom om te dien en Sy lewe te gee as die losprys vir ons.

So het Jesus vir ons kom wys wie God is. In Hom kon almal God sien. So lyk God en so tree Hy op.

Maar sou ons kon vra: Wat van vandag?

In Genesis 1 lees ons dat God die mens geskep het na Sy beeld. Die woord wat hier gebruik word is (shelem) wat skaduwee beteken. As God die mens maak, dan maak Hy nie die mens om soos Hy te lyk nie, die mens is nie ‘n afbeelding van God nie, maar eerder ‘n skadubeeld. Daar is twee aspekte van belang: “n skaduwee kan nie alleen staan nie, en ‘n skaduwee vestig die aandag op die een wie se skaduwee op die grond val.

Om mens te wees, beteken dan om aan God self gebonde te wees. Soos die skaduwee nie aleen kan staan nie, en ons skaduwee onlosmaaklik aan ons gebonde is, is ons gebonde aan God. Ons kan nie sonder God leef nie, en sonder God kan ons nie mens wees nie, en om mens te wees behels dat ons die aandag moet vestig op God. As ons ‘n skaduwee sien, kyk ons onwillkeurig op om te sien wie aan die kom is. So moet ons ook ander laat opkyk na God. Ander moet bewus wees van die teenwoordigheid van God as hulle ons sien en hoor.

Dit is wat Jesus hier sê. In ons woorde moet ander ook die woorde van God hoor. In ons werke moet ander die werke van God sien. Ons, die skaduwees van God, is mos in Christus aan God gebonde. In Jesus het ons weer die skaduwees van God geword, die afskynsels van God op aarde.

Met die koms van Jesus na die aarde het God hande en voete en ore en oë gehad; Hy het hier geloop en gepraat en gewerk. God het mens geword. Maar nou is God nie meer so hier nie. Maar God is nog hier. Ons moenie ver na Hom gaan soek nie. Hy is hier teenwoordig in en deur Sy kinders. Nou het Hy weer hande en voete en ore en oë. Nou lag en huil, en praat en werk Hy nogsteeds hier op aarde; in en deur Sy kinders. Ons is Sy afskynsels.

Waar is God? Kyk rondom jou. Hy is hier. In ons woorde moet ander die stem van God hoor. In ons werke moet ander die dade van God sien.

Die tweede gebod sê dat ons nie beelde van God maak en dit aanbid nie. Genesis 1 en Johannes 14 roep ons op om beelde van God te wees; om vir almal te wys hoe God lyk, hoe God praat en hoe God werk...

Eksodus 32, Handelinge 1:12-2:13

Die mens is ‘n kudde dier, ons leef in groepsverband. Trouens ons lees al in Genesis dat die Here gesê het dat dit nie goed is dat die mens alleen is nie. Daarom het die Here vir die man ‘n vrou gemaak, ons word in gesinsverband gebore. Ons is van die begin van ons lewe af deel van ‘n familie.

Ons is ook deel van groepe, ons is deel van die gemeente en deel van ‘n wyk. Ons het almal vriendegroepe, in werkverband is ons deel van groepe, in die skool is kinders deel van verskeie groepe en so kan ons maar aangaan...

Daar is nie twyfel dat die groepe waaraan ons behoort, ons lewens beinvleod nie. Die invloed kan of positief of negatief wees. Ons behoort aan sekere groepe sonder dat ons ‘n keuse daaroor het, en dié soort groepe het gewoonlik die minste invloed op ons. Die groepe wat die grootste invloed op ons het, is die groepe wat ons kies en waarby ons uit vrye keuse aansluit.

Waarom behoort ons aan groepe? Die mens is nie gemaak om alleen te wees nie. Die eerste rede is dan ook seker om saam met ander te wees. Enige groep is beter as geen groep nie, sê party. Solank ek net êrens deel van ‘n groep kan wees.

Ansder sê weer dat mens veral sekuriteit in ‘n groep soek.. Een van die mees basiese behoeftes van die mens is mos die van sekuriteit, die mens wil mos veilig en geborge voel, en die groep verskaf baie keer hierdie sekuriteitsruimte. Netsoos dit in die diereryk so is dat daar veiligheid in getalle is. In ‘n groot groep het ‘n enkele dier ‘n baie groter kans op oorlewing as wanneer die dier alleen is.

In ‘n groep kry elkeen sy eie plekkie. Hy word die leier van die groepie of hy kry een of ander plekkie wat hom pas en hom geval. So kry hy ‘n bepaalde waarde. Dit lei daartoe dat die groep die selfbeeld van die groepslid beïnvloed. Waar dit ‘n positiewe groep is, is dit positief, maar as die groep negatief is, kan dit ernstige negatiewe gevolge hê.

In Eksodus 32 lees ons van groepsdruk. Die volk het by Sinaï aangekom. Die leier, Moses, is teen die berg op. As hy ‘n geruime tyd weg is, kom daar beroering onder die volk. Hulle voel nie meer so veilig nie. Die leier is weg, en hulle is nou in ‘n mate leierloos. Daar is ‘n vakuum wat gevul moet word. Boonop is die leier wat weg is, ook hul skakel met God. Noudat hy weg is , kom die vraag of God ook weg is. Wat kan hulle doen om minstens seker te maak dat die Here hulle ook nie verlaat nie?

Wat kan hulle doen om die teenwoordigheid van die Here te verseker? Hulle bekommernis en onsekerheid, hulle gevoel van verlies en sekuriteit noop hulle om ‘n ander oplossing te soek. Hulle dink aan die gebruike van die ander volke. Die ander volke maak beelde. Die beelde was nie afbeeldings van hoe gode gelyk het nie, maar het ‘n bepaalde eienskap van die godheid uitgebeeld. Deur die mees kenmerkende eienskap van die godheid uit te beeld, het hulle geglo dat hulle die godheid se teenwoordigheid kon vasvang. Die godheid is dan teenwoordig omdat sy eienskap daar in die beeld vasgevang is. So kon hulle verseker dat die godheid by hulle is en kon hulle hom minstens in ‘n mate manipuleer.

Dit is op grond van hierdie kennis en te wyte aan die onsekerheid en vrees, dat die Israeliete mekaar opsweep om tot aksie oor te gaan. Die groepsdruk word te sterk, en ten spyte van aanvanklike besware, doen Aäron maar wat die groep vereis, hy maak ‘n goue kalf. Die beeld van die kalf moes die eienskap van krag en mag uitbeeld, want dit was die einskap wat die volk tydens die uittog en reis tot by Sinaï die sterkste opgeval het. Die Here is die Magtige: die Een wat die magtigste leermag verslaan het, wat die see kloof en water uit ‘n rots laat stroom. Hy is die Almagtige. Daarom kies hulle om ‘n bul te maak. Hiermee wou hulle verseker dat die Here by hulle is. Hulle sou dan weer veilig voel! Hulle sekuriteitsmaatreels is in plek.

Die groepsdruk word hier as negatief geteken. Hoekom was dit verkeerd om na sekuriteit te soek? Is dit verkeerd om jou sekuriteit te soek in die teenwoordigheid van God? Is dit verkeerd om die belangrikste belydenis uit te beeld? Ja, dit was verkeerd en sondig. Want die doel was verkeerd. Dit het daarom gegaan dat hulle God wou vasvang. Hulle wou Sy teenwoordigheid af forseer. Dan is Hy mos nie die Soewereine God nie. Hy kan mos nie vasgevang word nie. Ons kan Hom mos nie manipuleer nie. Ons mag Hom mos ook nie gebruik om ons sekuriteit te waarborg nie.

Al het die groep godsdienstige doelstellings gehad, word hierdie verhaal aan ons voorgehou as voorbeeld van neagtiewe groepsdruk. Nie so nie! Kyk baie mooi na die doel van hierdie groep. Pas op om jou te skaar by ‘n groep waarvan die doelstellings mooi mag lyk, maar nie baie suiwer is nie. Natuurlik spel baie groepe nie vooraf hulle doelstellings uit nie. Dis mos g’n besigheid met visie en missie en aksieplanne nie. Maar as mens agterkom in watter rigting die groep beweeg kan mens gou uit die optrede sien of die groep opbouend of afbrekend gaan wees. Waak teen die invloed van negatiewe groepe...dit het baie negatiewe gevolge gehad vir die groep by Sinaï.

Groepe kan ‘n negatiewe of ‘n positiewe effek hê. Dit kan selfvernietigende groepe wees, of groepe wat ‘n uitkringende positiewe invloed op ander rondom hulle het. Ons weet nie altyd vooraf wat die pad van die groep gaan wees nie. As ouers moet ons baie bedag wees op die groepe waaraan ons kinders behoort, en ons moet probeer om die groepe positief te beïnvloed, en ons moet ons kinders positief lei en motiveer om deel te wees van groepe wat Bybelse beginsels uitleef. Dit kan ons natuurlik slegs doen as ons die voorbeeld stel.

Groepsdruk is ‘n realiteit....maar wat se rol speel jy binne jou groep(e).

Eksodus 20

Die tien gebooie is nie iets wat deur God daar gestel is om ons aan bande te lê, en te verhoed dat ons die lewe geniet nie, nee dit is baie meer as net dit, dit is eintlik lewenswoorde.

Dit is die woorde van  die God wat ons in die Bybel leer ken as die God wat vir ons omgee. Dit is die goedbedoelde woorde van die God wat vir ons wil help om te ontdek waaroor die lewe eintlik gaan.

Bo elkeen van die afsonderlike gebooie moes die Israeliete elke keer hoor: Ek is die God wat jou uit Egipte, uit die plek van slawerny bevry het. So is die God met wie hulle te doen het. Hy is die God wat hulle in hulle nood ontmoet het.

Sy eerste gebod klink dan so: “Jy mag naas My geen ander gode hê nie.

Waar die Israeliete na hulle woestynjare sou kom, sou hulle met die afgode van die heidene te doen kry. Hulle sou agterkom dat elke volk sy eie god gehad het.

Gewoonlik het hulle beelde van die gode gemaak. Die moes hulle dan ronddra en neersit waar hulle hulle wou hê. Met die eerste gebod wou die Here Sy volk help om skerp te wees. Om die gode te sien vir wat hulle is: net dooie en nuttelose goed wat deur mense gemaak is, hulle was nikswerdgode, gode wat mense op geen manier kon help nie.

Daarteenoor was die God van Israel se geloofwaardigheid bo alle verdenking, enigeen kon in Sy voetspore in hulle geskiedenis nagaan. Hy het hulle geroep in Egipte gehoor. Hy het daarop gereageer, en Hy het hulle self daaruit gelei. Deur die woorde van die wet wou Hy hulle help om ‘n goeie toekoms vir hulle te skep.

Daarom hierdie eerste lewenswoord: Jy mag naas My geen annder gode hê nie. Die Psalmdigter sou dit ‘n bietjie later anders verwoord in Psalm 121: “Ek kyk op na die berge: waarvandaan sal daar vir my hulp kom? My hulp kom van die Here wat hemel en aarde gemaak het.

In die nuwe testament leer Jesus Sy dissipels om te bid tot jou Vader wat jy nie kan sien nie(Mat. 5:6). Die mens wat uit genade ontdek het, wie God is, weet dat Hy enig en uniek is, daar is nie ‘n ander God soos Hy nie....

Maar tog dwaal ons darem so maklik partykeer. Van altyd af was dit maar so. Ons lees die geskiedenis van die Israeliete en ons sien  hulle foute, en partykeer skud ons ons koppe, en vra hoe kon hulle so dom wees? Hulle was tog nie blind nie. Hulle moes mos kon sien hoe die Here hulle gelei het, en toe die geslag wat dit eerstehands beleef het, nie meer daar was nie? Wel, die meeste  van hulle was tog nie doof nie, maar hoe kon hulle vir die leuen val dat daar ander gode is? Hoe kon hulle partykeer meedoen aan die afgode diens van die nasies rondom hulle?

Die vraag is eintlik of ons anders is? Of ons nie ook ewe maklik ander gode ‘n staanplek in ons lewens gee nie. Natuurlik baie meer gesofistikeerd as die mense van die outyd, want ons sal mos nie maklik ‘n beeld nadertrek waarvoor ons kan buig of bid nie.

Ons mense dans nou wel nie letterlik om ‘n goue kalf nie, maar dat die goue kalf in ander gestaltes voor kom, kan ons nie ontken nie. Netso is dit ewe duidelik dat daar nie ‘n tekort aan aanbidders is nie. Wat die afgodediens is waaraan ons as modern mense fluks deelneem, kan ons maar elkeen self besluit.

Die Heidelbergse Kategismus Sondag 34 vraag 95 sê oor afgodery dat dit is om in die plek van die enige ware God wat Hom in Sy Woord geopenbaar het, of naas Hom enige iets anders uit te dink waarop jy jou vertroue stel.

So gestel laat dit ons soveel beter besef hoe groot die moontlikheid van afgodediens is. Hoeveel goed of sake is daar nie waarin ons ons vertroue kan stel nie?

Elke dag bring die media nuwe produkte onder ons aandag. Daar is altyd nog weer eits wat beter is en waarsonder ons moet glo as ons nie klaar kan kom nie. Soms voel dit asof ons deur die lewe opgeslurp word. Dis asof ons nie van dag tot dag leef nie, maar sukkel om te oorleef.

Ons het slawe van die moderne lewenswyse geword, ons sukkel met ons prioriteite. Ons passie sit baie keer in die verkeerde plekke. God is partykeer bitter laag op ons lewensagenda. Ander gode neem Sy plek in ons lewens in.

Ons ken mos Jesus se woorde toe Hy oor die bekommernisse van die lewe gepraat het: “Maak die koningsheerskappy van God en dit wat voor Hom reg is, julle heel eerste prioriteit, dan sal God vir julle al hierdie dinge as ‘n bonus byvoeg(Matteus 6:33). Dis heel anders as die moderne lewe wat ons wil laat glo dat alles net om onsself gaan. MY behoeftes, my wens, my drome...

God wil ons help om nie selfsugtige mense te wees nie, nie net ter wille van onsself te lewe nie, maar om eerdernsaam met Hom rondom ons te kyk. Om deur Hom geinspireer te word om te glo dat ons kan verander. Te glo dat mense rondom ons kan verander....

Kol. 1:3-14 en 21-23

Ek wil graag vanoggend  peek oor gebed, en dan meer spesifiek oor die element van voorbidding. Juis omdat ons twee weke gelede ‘n heerlike week van gebed gehad het, maar dalk so bietjie vergeet het daaarvan, of dalk bietjie lui weg steek op die gebedsaspek van ons geloofslewe.

Dit is baie belangrik om hier reeds aan die begin van die preek op te merk dat gebed opsigself, nie net tot ons eie voordeel is nie, maar dit is eerder ‘n baie kosbare manier wat God aan ons Sy kinders gegee het om ander mee te help. Dit is daarom veral nie iets wat ons durf afskeep of van wil of kan vergeet in ons geloofslewe nie.

God roep dan ook vanoggend elkeen van ons op om ‘n voorbidder  te wees. Hy verlang dat ons ‘n hart vir ander se probleme sal hê en bereid sal wees om vir hulle te bid. God wil ons Sy medewerkers maak deur voorbidding.

En juis tydens vanoggend se diens wil Hy dit op ons harte plaas om veral vir mekaar te bid. Ons  kry eintlik op ‘n baie besonderse en persoonlike manier vannoggend ‘n Goddelike opdrag om ‘n voorbidder te wees, om reeds hier in die erediens vir God al ‘n wonderlike opdrag uit te voer as teken van ons dankbaarheid teenoor Hom en Sy genadegawes aan ons.

Paulus noem hier  in Kolossense dat hy vir die gemeente voorbidding doen. In die voorbidding kom ons agter wat verder met die gelowige moet gebeur nadat hy/sy die Evangelie in geloof aangeem het. Daarmee word aangedui dat geloof in Jesus dan nie ‘n eindbestemming is nie, maar eerder die begin van ‘n lewensreis waarvan die bestemming eers by die wederkoms van Jesus bereik sal word.

Baie mense is mos ongelukkig onder die indruk dat hulle net eenvoudig die Here kan aaneem en dan rustig agteroor kan sit en wag dat die Here sekere dinge in hulle lewens sal laat gebeur. Sulke mense is ook dan meestal geneig om teleurgesteld  te wees in hulle geloofslewe, want hulle mis iets. Hulle mis die mees belangrikste groei-elemente op die lewensreis saam met Jesus.

Op hierdie lewensreis moet ‘n paar dinge in elke gelowige se lewe gebeur:

· Daar moet gedurig sprake wees van geestelike ontwikkeling van geloof, hoop en liefde. Dit is dus nie net bloot ‘n geval van dat jy alles op een slag in jou lewe sommer so uit die hemele ontvang nie, maar eerder ‘n heerlike en wonderlike groeiproses sal ondergaan.

Hierdie aspekte van geloof, hoop en liefde, moet in jou lewe groei deurdat die volgende dinge gebeur:

· Jy moet die wil van God al beter leer ken, deur die wysheid en insig van die Heilige Gees. Dit is dus nie ‘n saak net van eie inspanning nie, maar eerder van ruimte skep vir die werk van die Heilige Gees in jou lewe.

Wat die Here van jou vra, is om tyd te maak vir Hom,  en besig te wees met Sy Woord op so ‘n manier dat die Gees van God werklik met jou “op weg kan gaan”. Jy kan nie geestelik groei as jy nie doelbewus tyd vir die Here maak nie.

· ‘n Styl van lewe wat daarby pas. Die manier waarop jy elke dag leef moet ‘n weerkaatsing wees van jou geloofsverhouding met die Here. Dit moet met ander woorde getuig daarvan dat die Here in beheer is van jou lewe. Die hoop wat jy van God ontvang het, moet uitgeleef word in liefde teenoor ander in elke situasie van die lewe.

· Geduldige volharding (om aan te hou glo) onder alle omstandighede deur die krag van God. Soms draai die lewe ook sy rugkant op gelowiges, dan moet jy nogsteeds aanhou om te glo en onder beheer van God te lewe en elke lewensituasie hanteer. “Julle moet baie bly wees wanneer allerlei beproewings oor julle kom, want soos julle weet, as julle geloof die toets deurstaan het, stel dit julle in staat om te volhard”(Jakobus 1:2-3).

Die vraag ontstaan dan: “ Hoe moet ons dan voorbidding doen? Is daar ooit so iets soos die regte manier en wat is die vereistes daarvoor?

In die eerste plek moet voorbidding nooit gedoen word met ‘n onverskillige hart nie. 2 Korintiers 5:14 praat van dat ons moet toelaat dat die liefde wat die Heilige Gees in jou hart uitgestort het, jou dwing om vir ander by God in te tree.

Dit is dus van kardinale belang dat ons onsself sal oorgee aan die leiding van die Heilige Gees! Juis sodat ons fokus nie net op ons eie dikwels selfsugtige begeertes sal wees nie maar op dit wat God op ons harte wil plaas. Hoor eers by God waarvoor jy moet bid en laat Hom toe om jou gebede te lei. Hy weet wat die diepste nood van andere is en watter struikelblokke daar is wat mense keer om by God uit te kom. Dikwels as jy in gebed na God toe gaan en eers na Hom luister voor jy met vuur en ywer sommer net wegval, maak Hy jou bewus van iemand, jy sien dalk op hierdie oomblik iemand se gesig voor jou of ‘n naam of ‘n plek...dis hoogs waarskynlik dat dit die Here is wat so met jou praat...

Mag die Here vir ons die krag gee om self gedurig in dankbaarheid voor hom te buig oor die hoop, geloof en liefde wat Hy in jou kom vestig het.

Mag Hy ons ook help om gedurig te groei in ons verhouding met Hom en mag dit lei tot beter kennis van God se wil vir ons lewens en tot meer gehoorsaamheid aan die Here in die manier waarop ons elke dag lewe, werk en ontspan.

Joël 2:29-32, Joël 3: 15-21

Die Here het nog altyd van die vroegste tye af tekens gegee. Veral tekens om die mense se aandag te trek en te lei om die regte dinge te doen en die regte weg in te slaan, die regte pad te kies.

So het ons nou al die afgelope 2 Sondae ook baie gepraat van teknes wat die Here vir ons gegee het en bonatuurlike dinge wat Hy laat gebeur om ons aandag te trek en ons die regte pad aan te wys.

Die Here is baie lief om veral die hemel-ligte te gebruik as Sy rigtingaanwysers of as teken van Sy teenwoordigheid. Hy het al by verskeie kere deur die eeue heen die maan en die sterre hiervoor gebruik. In hierdie gedeelte wat ons sopas gelees het gebruik God veral die son en die maan wat onderskeidelik bloedrooi (die maan) sal word en die son wat donker sal word, as teken dat die vreeslike dag van die Here op hande is...

Nou hieruit kom daar ‘n hele paar interressante dinge, waarvan die een is dat as die son donker sou word sou daar mos nie lig gewees het nie, dis tog eenvoudig... maar wat behels dit en wat beteken dit.

Aan die een kant wys dit daarop dat daar chaos sal wees sonder die lig van die son, want in donkerte is daar gewoonlik mos chaos. Maar aan die ander kant beteken dit ook dat die mense wat so in chaos en in donkerte gehul is, ook nie rigting sal hê nie, en dus ook nie sal weet waarheen om te gaan nie, en veral in hierdie konteks gelees van hierdie gedeelte sal hulle ook nie weet waarheen om te vlug nie(nie weet waar hulle toevlug tydens die bedreiging is nie).

Gebeur dit ook dan nie ook in ons eie lewe dat waneer die lig van God, of liewer Sy teenwoordigheid nie sigbaar in ons lewens is nie, ons ook netso in chaos gedompel word en ook nie weet waarheen ons oppad is nie?

Netso moet en kan ons dan maar bang wees vir die “vreeslike” dag van die Here want ons weet ons staan dan direk onder Sy verskriklikke oordeel! Dis dan dat ons mos rede het om te skrik as ons weet God is oppad!....

Maar netsoos die afgelope twee Sondae kom gee die Here vir ons ‘n alterantiewe oplossing en uitkoms. Hy kom sê vir ons ook weer vanoggend dat as ons Sy Naam sou aaanroep en ons toevlug by Hom self sou kom soek sal Sy genade ook vir ons genoeg wees. Hy sê dat daar uitkoms sal wees (vers32) op Sionsberg en Jerusalem!

Sionsberg en Jerusalem kan afsonderlik gesien word as die woonplek van die Allerhoogste. Dit moet nie net slegs gesien word as geografiese liggings nie maar fisies as ons harte, die woonplek van die Allerhoogste.

Dus as ons harte uitverkoop is aan Hom en Hy daar woon, het ons niks om voor bang te wees nie. Ons sal gered wees en Sy genade sal vir ons genoeg wees. Die Here is vir ons ‘n toevlug, en Hy wil dit ook vir ons wees. En as ons besef dat die Here ons God is en dat hy liefdevol en vol genade is, dat Hy die een is wat ons altyd kom opsoek, dat Hy die een is wat vanoggend weer aan ons harte se deure kom klop, dan sal Sy genade ook vir ons genoeg wees, en in ons lewens sal daar’n oorvloed melk op ons heuwels wees ons sal volop wyn in ons berge hê en in ons slote sal daar water loop.... daar sal ‘n fontein uit die huis van die Here uit borrel(vers18 van Joël 3) (glory cloud?).

Hierdie beelde sluit mos baie mooi aan by die versekering wat die Here vir ons laasweek kom gee het dat ons mos genoeg het....genoeg het om te doen wat ons moet doen, naamlik om Sy wil te doen, Hom te verheerlik en om dit te geniet terwyl ons dit doen.

Ek wil die beeld gebruik van ‘n man wat ‘n paar lesse oor die huwelik geleer het. Die man het op ‘n stadium agtergekom dat sy vrou nie meer daai sprankel in haar oog het nie. Hy probeer toe om haar guns weer te wen deur vir haar duur geskenke te koop, maar kom toe agter dat dit haar nie gelukkig maak nie. Hy spandeer toe al sy beskikbare tyd om by haar te wees, maar kom toe agter dat die hoveelheid tyd wat hy by haar en met haar spandeer haar ook nie gelukkig maak nie. Maar na al hierdie dinge besef hy toe uiteindelik wat haar wel gelukkig maak, en dit is toe baie meer eenvoudig as wat hy ooit kon dink, en nog boonop goedkoper ook. Al wat haar gelukkig gemaak het was as hy gelukkig is om by haar te wees... dis al. En netso wil God ook hê dat ons ons toevlug by Hom moet soek, maar meer as dit dat ons gelukkig in onsself en in elke aspek van ons lewe sal wees waneer ons by Hom is....

Kom ons gebruik nou die komende week (ons week van gebed, vernuwing begin mos vanaand), om oor al hierdie dinge na te dink, daaroor te bid en veral die beeld van die koringaar in gedagte te hou, en kom ons vind ons toevlug by die Lewende Here. Kom ons laat Hom toe om ons volgende Sondag op ‘n kragtige manier te kom ontmoet waar ons aan Sy tafel gaan aansit vir ons nagmaalsviering!