Matteus 11:25-30

Ons almal het bagasie uit die verlede. Party mense dra swaarder as ander aan die bagasie. Vir party is die bagasie vir ons net ‘n las. Vir ander is die bagasie noodsaaklik. Hoe ons ook al daarna kyk, daar is nie een van ons sonder bagasie op ons lewensreis nie.

Ek dink nie daar is een ouer tussen ons wat sy of haar kind op reis stuur sonder om vir die kind iets in te pak nie. Geen reis sonder bagasie nie! Dit is dan net normaal dat dit ook op ons lewensreis gebeur. Ouers sorg van die vroegste kinderjare af vir bagasie, dit kan noodsaaklike bagasie wees, waarsonder die kind nie die lewensreis kan aanpak nie. Dit sluit egter ook soms negatiewe bagasie in wat weer die lewensreis bemoeilik en selfs ondraaglik kan maak.

In Engels is daar twee woorde vir bagsie: baggage en luggage. Baggage kan dan ‘n negatiewe en luggage ‘n positiewe konnotasie hê.

Daar is diegene wat swaar dra aan die bagasie van verwerping. Verwerping is immers seker een van die allerverskriklikste dinge wat ‘n mens kan oorkom. ‘n Kind wat deur sy ouer verwerp word, dra lewenslank aan hierdie swaar las. Hierdie verwerping kan op verskillende vlakke lê: van die voortrek van een kind bo die ander, die nie-luister na die kind, verwerping op grond van bepaalde optrede en so aan.

‘n Lewensmaat wat verwerp is, sukkel baie lank om hierdie las af te skud en slaag dikwels nooit daarin nie, maar gaan lewenslank gebukkend onder hierdie swaar las. Dis nie maklik om ontrouheid te verwerk nie en sommige sukkel baie lank met die stuk swaar bagasie.

Daar is so baie wat ook die bagasie van mishandeling saam met hulle deur die lewe moet sleep. Dis bagasie wat al te dikwels toegesluit en versteek saamgedra word. Dis bagasie wat lood swaar is en baie later knak onder die gewig daarvan. Kindermishandeling is seker een van die verskriklikste gruweldade wat ‘n kind aangedoen kan word. Dit laat letsels wat nie sommer toegroei nie. Dit sluit seksuele misbruik fisiese aanranding, emosionele mishandeling en verbale geweld in. Dit gaan mense se verstand te bowe dat sulke dinge kan plaasvind. Die tragiese werklikheid is dat dit wel voorkom. En dan nie net in heidenkringe nie, maar ook onder kerklidmate! In huisgesinne wat skynbaar kerklik meelewend is.

Jesus het by geleentehid gesê: “Elkeen wat wat een van hierdie kindertjies wat in my glo, van My afvallig laat word, vir hom is dit beter as ‘n groot meulsteen aan sy nek vasgemaak en hy in die see gegooi word” (Markus 9:42).

In plaas daarvan dat die kind lewenslank  ‘n swaar las dra, behoort die mishandelende ouer met ‘n meulsteen aan die nek in die see gegooi te word! Daar is ook die mishandeling van lewensmaats. Daar is mans en vrouens wat fisies mishandel is, en dan is daar die wat verbaal mishandel is. Kom ons erken dit: Daar is onder ons mense wat swaar dra aan die bagasie van mishandeling!

Ons dra verder die bagasie van die sosiale, politieke en ekonomiese omstandighede waaronder ons groot geword het, met ons saam. En dan maak ons nog met die verloop van die tyd nog ander bagasie ook bymekaar.

Ons dra hierdie bagasie in ons huwelike in. Elke huweliksmaat stap die huwelik in met sy en haar eie bagasie. En hoor mooi, dis nie net mense wat ‘n tweede huwelik aangaan wat bagasie uit die verlede in die huwelik indra nie. Dit geld vir elke liewe huwelik. Soms dra ons ons amper dood aan al ons bagasie, veral as ons dit nog in die geheim alleen wil dra. Soms is die bagasielas so swaar dat die huweliksbootjie sink, of dat gesinne of families uitmekaar spat.

In Matteus 11 spreek Jesus die probleem van bagasie wat mense dra en wat swaar laste word aan. Dit gaan hier in die eerste plek om godsdienstige bagasie. Die Farisieërs en Sadduseërs, die kerkleiers van daardie tyd , het allerlei bepalings gehad wat nagekom moes word. Hulle het die wet geinterpreteer en baie bepalings gemaak wat ten doel gehad het om vir die mense duidelike riglyne te wees oor hoe om die wet te onderhou en sodoende gehoorsaam  te wees aan die wil van God.

So is daar vir elke moontlike geleentheid bepalings gemaak. Dit het daartoe gelei dat hulle naderhand amper meer as 250 bepalings gehad het oor hoe presies die Sabbat onderhou moes word. In plaas van riglyne het dit wette geword. Die spontane aanbidding van die Here het toe plek gemaak vir gereguleerde diens.

Sodonede het godsdiens ‘n formele pligpleging geword. In plaas van ‘n vreugdevolle lus het dit ‘n ondraaglike las geword. Nie meer noodsaaklike bagasie (luggage) vir die lewensreis nie, maar onnodige loodsware bagasie (baggage) wat elke lewensreis ‘n sware affêre gemaak het.

Jesus kom met ‘n heel ander en nuwe perspektief. Die regulasie word vervang met ‘n enkele woord: liefde. Jy moet die Here jou God liefhê met jou ganse menswees en jy moet ander netso liefhê as wat jy jouself liefhet. Leef in liefde.

Hy rig ‘n uitnodiging: “Kom na My toe, almal wat uitgeput en oorlaai is, en Ek sal julle rus gee. Neem My juk op julle en leer van My, want Ek is sagmoedig en nederig van hart, en julle sal rus kry vir julle gemoed. My juk is sag en my las is lig (Matt. 11:28-29).

Jesus nooi mense om hulle bagasie om te ruil. Ruil die swaar laste om vir ligte bagasie: die bagasie van liefde.

Nou sal ons dalk sê dit klink baie mooi, maar is dit moontlik en hoe kan ek dit doen? Ja, dit is moontlik. Jesus het immers geweet waarvan Hy praat, want Hy het ook byvoorbeeld die las van verwerping gedra. Hy is nie net deur die kerkleiers van Sy tyd verwerp nie, maar ook deur die volk. Hy is verwerp deur die mense wat vroeër na Hom toe gestroom het vir kos en wondertekens en genesings. Hulle het die rug op Hom gedraai en geëis dat Hy dood gemaak word.

Hy is selfs deur Sy vriende en navolgers verwerp wat met Sy verhoor en teregstelling skitter hulle in hulle afwesigheid. Maar erger nog. Aan die kruis roep Hy uit: “My God, My God, waarom het U My verlaat?”

Hy het ook mishandeling geken. Hoe is Hy ook nie beledig nie. Hoe baie skinderstories en liegstories is nie oor Hom versprei nie. Hy weet van seerkry. Die bagasie wat Hy aan die einde van Sy lewe moes dra, was swaar genoeg om enige mens te kank. Hy weet waarvan Hy praat.

Hy nooi almal wat uitgeput en oorlaai is om die swaar las te ruil vir sy las. Sy las van liefde. Bring die bagasie uit die verlede wat ander mense loodswaar gelaai en jyself nog voller gemaak het en ruil dit om vir ‘n ander tas. Al wat jy nodig het vir die lewensreis, is die bagasie wat Jesus jou bied: liefde.

Dryf liefde dan nie vrees weg nie? Laat liefde verwerping nie verdwyn nie? Heel liefde nie die wonde van mishandeling nie? Dryf die son van liefde nie duisternis en koue en haat weg nie? Hierdie uitnodiging van Jesus staan vandag nog. Sal ons nie vandag ons sware laste na Hom bring en dit in ruil vir Sy ligte bagasie nie. Dan kan ons die lewensreis met vreugde aanpak – wie lig reis, reis mos lekker!

Paulus het by hierdie uitnodiging van Jesus aangesluit toe hy geskryf het: dra mekaar se laste en gee op hiedie manier uitvoering aan die wet van Chrsitus (Gal.6:2). Jy sien, dit help nie om ons eie laste te ruil vir Jesus se ligte las nie as ons nie bereid is om mekaar se laste te dra nie. Geen Christen kan immers sy sware bagasie by Jesus laat en dan ander se bagasie met swaar laste vul nie. Nee, as ons las lig geword het, moet ons mekaar se laste dra.

Lewensmaats moet mekaar se bagasie uit die verlede help dra. Nie klaend en meerderwaardig nie, maar uit liefde. So moet ouers en kinders ook mekaar se laste dra. En familielede en vriende. Dit is iets waaraan ons ons lewens as Christene kan toets: as ons mekaar se bagasie dra, leef ons na die voorbeeld van Christus en dus tot Sy eer. As ons die laste op ander lê, kan ons nie met eerlikheid sê dat ons Jesus navolg nie en dat Sy liefde weerklank in ons lewens vind nie.

Die vraag is dan: wat doen ons met ons bagasie uit die verlede? Sleep ons dit lewenslank saam met ons? Laat ons toe dat dit ons knak? Of het ons dit al na Jesus toe gebring en verruil vir Sy liefdesbagsie? Dra ons mekaar se bagsie en laste of laai ons laste op ander?

Johannes 10:1-42

Hoeveel mense ken ons wat regtig omgee? Op hoeveel mense kan ons vertrou? Is dit nie maar bitter min nie? Ons kan nie ellelange lyste van mense gee wat werklik omgee en op wie ons werkli kan vertrou nie. En baie van ons was al seker ook diep geskok oor die optrede van ander…

In hierdie gedeelte spreek Johannes juis hierdie saak aan. Hy praat hier oor mense wat hulp en beskerming nodig het. Hy praat ook oor onbetroubare mense wat slegs eie gewin voor oë het. Hy wil egter veral daarop wys dat Jesus omgee en dat Sy volgelinge daarom ook moet omgee.

Hierdie hoofstuk draai om een metafoor, naamlik die verhouding tussen die herder en die skape. Om dit te kan verstaan, moet ons iets weet van veeboerdery in daardie tyd. Dit is so dat daar in die Bybel besondere agting is vir veeboere. “n Veeboer het ‘n besonderse plek beklee en is met agting behandel. Sy aansien was hoër as die van byvoorbeeld van ‘n saaiboer, vakman, of ‘n handelaar. Miskien omdat dit die droom van byna almal was om darem ‘n klompie skape of bokke te hê. Miskien omdat so baie skaapboere in die Ou-Testamentiese tyd uitgestyg het, soos Abraham en Dawid en Amos. Oor die algemeen het die skaapboere nie groot troppe gehad nie. Net maar ‘n paar of ‘n klompie. Maar hulle het hulle skape soos goud opgepas.

Die skaapboer het met sy skape agter die beste weiveld aan getrek. Daar was toe nie afgekampte plase soos ons dit vandag ken nie. Landerye is op spesifieke plase aangelê, maar die res van die land was oop wieveld. Daarheen het die veeboere getrek. Soms moes hulle ver trek om geskikte weiding te vind, en dan het hulle nie elke dag terug huis toe gegaan nie.

Gewoonlik het ‘n klompie herders in dieselfde omgewing opgepas. In die aand het hulle die skape in krale ingejaag om hulle te beskerm teen rowers en roofdiere. Die krale was of grotte, veral oorhangkranse en kalksteengrotte of dit was klip-of takkrale. Van die krale het hekke gehad, maar meestal was dit nie die geval nie. Die herders het dan in elkgeval in die ingang of by die hek geslaap om die skape te beskerm. In die oggend het die herders dan hulle skape uitgelei na die weiveld. Hulle het hulle skape geroep. Meestal het hulle skape name gehad en is die skape ook by die naam geroep. Die skape het dan agter die herder aangeloop (hulle het nooit hulle skape aangejaag nie).

In die eerste vyf verse maak Jesus ‘n aantal baie algemene stellings. Stellings wat trouens aan almal bekend was. Hy sê dat die een wat nie by die ingang van die kraal ingaan nie, ‘n dief en ‘n rower is. Dis mos bekend. In teenstelling daarmee, gaan die herder by die ingang in. Dis ook bekend. Die skape luister na sy stem. Hy roep die skape by hulle naam en lei hulle uit. Dis nie nuut nie.. Almal het die gebruik geken. Die skape sal nie na ‘n vreemde luister nie, maar op die vlug slaan as hulle ‘n vreemde stem hoor. Ook dit was algemene kennis. Dis dan geen wonder dat ons in vers 6 lees dat die mense Hom nie verstaan het nie. Wat probeer Hy nou eintlik sê?

Wat Hy gesê het, was ou en welbekende fiete. Maar dis soos Jesus nogal dikwels Sy vertellings begin. Hy begin met die bekende . Met dit waarmee almal saamstem. As hulle dan tot hiertoe saamstem, dan behoort hulle mos ook saam te stem as Hy die die toepassings tot die storie maak. Of hoe?

Jesus gebruik nie net hierdie bekende gebruik om Sy verhouding met Sy volgelinge te belig nie, maar sluit ook aan by die bekende Psalm23, waar die Psalmis vreugdevol sing omdat die Here sy Herder is. Trouens, dit was ‘n bekende metafoor wat dikwels in die Ou-Testament gebruik is. Die Here is ons Herder en ons is Sy skape.

As Jesus dan hierdie metafoor gebruik en na Homself verwys, kan mens al klaar die spanning voel oplaai. Gaan Hy Hom  dan nou met God gelykstel?

Jesus laat die klem dan op ‘n paar aspekte rondom Sy herderskap val. Hy sê eerstens dat Hy die ingang is. Daar is geen ander ingang nie. Net deur Hom kan die skape inkom en uitgaan. Die ander wat al gekom het en sal kom, is diewe en rowers wat nie die heil van die skape voor oë het nie, maar hulle eie selfsugtige belange. Hulle wil niks vir die skape doen nie, maar net hulleself verryk. Jesus is die ingang. Hy beskerm Sy skape. Hy sien toe dat niemand Sy skape steel of om die lewe bring nie.

In teenstelling met ‘n huurling, wat nie baie omgee nie, is Jesus bereid om alles te gee om Sy skape te beskerm. Hy is bereid om Sy lewe af te lê ter  wille van Sy skape…

Jesus gaan verder deur te beklemtoon dat Hy nie net die Beskermer is nie, maar ook die Een wat lewe en oorvloed bring. Hy sorg vir Sy skape. Hy sorg nie net dat hulle veilig is nie, maar ook dat hulle kry wat hulle nodig het. Hy gee lewe in oorvloed.

Jesus sê verder dat Hy Sy skape ken. Maar dan kom ‘n verrassende wending. Die klem verskuif van die verhouding tuusen Jesus en die skape na Jesus en die vader.. Netsoos die Vader Hom ken, ken Hy die Vader. Later stel Hy dit ook onomwonde: Ek en die Vader is Een.

Die metafoor bereik nog dieper profetiese perspektief as Jesus sê dat die Vader Hom nie net ken nie, maar ook liefhet. Die rede waarom die Vader Hom liefhet word uitgespel. Omdat Hy bereid is om Sy lewe af te lê vir die skape, het die Vader Hom lief. Maar nie net omdat Hy Sy lewe sal aflê nie, maar ook omdat Hy dit weer sal opneem. Weereens word dit beklemtoon deur herhaling. Jesus sal sterf, maar Hy sal weer opstaan uit die dood. Dit doen Hy omdat Hy die mag daartoe het. Hy sal nie passief wees in Sy sterwe nie. Hy het die mag om op te staan uit die dood.

Ons lees dat die Jode Hom toe gevra het om duidelik vir hulle te sê of Hy die Chrsitus is. Nou ons sou ook tien teen een ook nie mooi verstaan het nie. Ons verstaan dit dan selfs nou nog nie aldag nie en hulle het dit lank voor die kruisiging en opstanding gehoor.

Hoe reageer ons hierop? Hy sê dat Hy darem al gesê het dat Hy die Chrsitus is. Meer nog, Hy het met Sy dade bewys dat Hy die Christus is. As hulle dan nog nie glo nie, dan lê die fout by hulle. Dan is dit omdat hulle nie van Sy kudde is nie. Die skape wat nie Sy stem herken en in Sy dade sien dat Hy die Herder en Christus is nie, behoort nie aan Hom nie.

Wie gee regtig om? Hierdie gedeelte maak dit baie duidelik dat Jesus werklik omgee. Hy gee om vir elkeen wat na Hom toe kom. Dit is die troosboodskap van hierdie gedeelte en van die hele Bybel. As ons voel dat almal ons in die steek laat en dat niemand vir ons omgee nie, kom hierdie troosboodskap van Jesus na ons toe: Jesus gee om. Hy gee so baie om dat Hy Sy lewe vir ons afgelê het. Hy gee om en sal ons beskerm teen alle gevare. Hy sorg vir ons. Hy is onder alle omstandighede by ons en sal ons nooit in die steek laat nie. Hy is ons goeie Herder.

Hierdie gedeelte roep elke volgeling van Jesus ook op om regtig om te gee. Soos Hy moet ons omgee vir ander. Moet ons ander beskerm. Moet ons ander versorg. Moet ons ander liefhê soos wat Hy ons liefhet. Wat baat dit as ons bely dat Jesus regtig omgee en in alle opsigte betroubaar is as ons nie omgee en betroubaar is nie?

Psalm 42

In hierdie Psalm het ons gelees van iemand wat na God smag… Hierdie persoon beskryf hierdie “smagting” hierdie hunkering, verlange na God, soos wat ‘n wildsbok na water smag. Hy plaas dit op dieselfde voet as ‘n wildsbok wat vir dae sonder water was en wat amper sy laaste kragte inspan net om by ‘n koel waterstroom te kom.

Ons kan dit eintlik vir ons in ons gedagtes voorstel hoe die arme diertjie net alles gee om by die water te kom, die water wat vir hom die bron van sy lewe is…die water wat verhoed dat hy ‘n uitgerekte dood van lyding sal sterf…

Nou met ons, is die hele gedagte van die wildsbok wat so na water smag dalk bietjie al “afgewater”, jammer vir die uitdrukking want, ons sing mos gereeld die lied wat dit veronderstel om so mooi vir ons te beskryf… en dan gaan daar ongelukkig ‘n stuk van die betekenis verlore omdat dit so bekend is aan ons.

Die gewig van die woorde en die werklikheid daarvan gaan eintlik by ons verby. En dan sukkel ons om die vraag met genoeg erns te beantwoord: “Waarna smag jy nou?”

Dis amper asof dit vir ons so voor die hand liggend moet wees, maar ons kom net nie by die regte woorde uit nie. Dalk is dit omdat sommige van ons selfs die erns van die antwoord al so kunstig omseil het, of so met die jare saam al gewoond geraak het aan die harde waarheid dat ons sukkel om by die regte antwoord uit te kom.

Of dalk is jy al so “traak-my-nie-agtig” daaroor dat jy lankal nie meer die erns van die vraag en antwoord besef nie…: “Waarna smag jy, waarna streef jy, waarna hunker jy vanoggend met al jou kragte en jou hele wese?

Hoekom, dink jy dalk dat die antwoord “God” is, maar jy besf dalk dat dit nie jou enigigste hunkering in die lewe is nie. Hoekom dwaal jou gedagtes nou op hierdie oomblik so gou weg van die preek af? Jy het dalk al “gewoond” of “rustig” geraak oor die feit dat jy netsoos die arme wildsbokkie besig is om stadigaand ‘n geestelike dood te sterf…

Want kom ons beantwoord gou die maklike vraag: Wat is die uiteinde van die wildsbokkie as hy nie by die waterbron uitkom nie? Wat gaan met die bokkie gebeur as hy nie kan water drink nie… natuurlik is die antwoord eenvoudig: “Hy gaan stadig maar seker dood.”

Hy gaan nie skielik dood nie, nie soos wanneer hy dalk geskiet word deur ‘n jagter nie, nee hy gaan stadig dood ly. Nou werk dit mos netso met ons ook vanoggend. As jy nie genoeg hunker na God nie, as jy nie op hierdie oomblik alles insit om Hom te ontmoet en ‘n verhouding met Hom te hê nie, gaan jy ook ‘n stadige geestelike dood sterf.

Dalk is dit die rede dat ons so ‘n dooieruge spul partykeer is. Dalk is dit die rede hoekom mense so vinnig hulle rug op God draai. Dalk moet mens so iets op die naam noem – Geestelike selfmoord…. En dalk is dit juis dit, waarna jy vanoggend in jou onderwussein of dalk nog erger doelbewus, na smag.

Die Psalm sê so mooi in vers 5 : “As ek my lewe voor my laat verbygaan, dink ek daaraan hoe ek opgetrek het na die woonplek van God, voor ‘n skare uit, na Sy huis toe geloop het met gejuig en lofsang…”

Kan jy dit ook eendag sê as jy moet terugkyk. Dat jy God gereeld saam met mede gelowiges opgesoek het? Sal jy ook kan sien hoedat jy jou alles gedoen het om altyd naby God te wees?

Is dit nie sleg dat so min van ons dit dalk kan sê nie… dat so baie van ons ons besig hou met onbenullige dinge, veral op Sondae as ons in die kerk moet wees?

Is dit dan nie deel van ons geesteliike grootword, om in ons gedagtes en gebede saam met God terug te dink oor al die kere in die verlede waar Hy ons gehelp en bygestaan het nie. Dit is seker een van die lekkerste dinge van Christenskap om so terug te dink aan die tye wat jy gedink het dis die einde van my, dis die einde van die wildsbokkie, en dan kom gee Hy so mooi en getrou soos altyd vir jou uitkoms.

Hoe minder jy aan al hierdie dinge en tye dink hoe verder voel dit vir jou en hoe swaarder tref elke droogte tyd, elke geestelike droogtetyd jou. Maar hoe meer jy met God praat, en hoe meer jy Hom toelaat om jou op sulke gedagte-vlugte te neem hoe nader leef jy aan Hom, en hoe makliker oorkom jy al die storms van hierdie ou wêreld! Dis mos nou die moeite werd!

(vers6)“Waarom is ek so in vertwyfeling, en waarom kerm ek so? Die antwoord kom so mooi na ons toe vanogend. Die antwoord is tog so vreeslik eenvoudig en duidelik vanoggend. Al wat jy moet doen is om op God te vertrou! Jy moet weer vir Hom ‘n loflied sing. Hy is jou Helper, Hy is jou God! (vers7).

Maar ons is so geneig om ons ore uit leen vir al die reaksies en raad en praatjies van mense. Vers 11 praat van mense wat vir ons ook vra: “En waar is jou God nou?” Die vreeslike waarheid is juis dat omdat ons nie reguit aan die begin van die preek eers eerlik kon antwoord waarna ons vanoggend smag nie, sal ons mos nooit in der ewigheid die vraag kan beantwoord as mense nog in moeilike tye ook vir ons nog vra : “Waar is jou God dan nou nie!”

Kom nou uit jou vertwyfeling uit. Kom huis toe. Kom na die Water toe, en drink jou vol. Kom maak jou vol van die Here… sodat ons elkeen weer ‘n loflied kan sing, sodat ons elkeen weer kan erken : “Hy is my Helper en my God!

Genesis 37:12-36, 39:1-23

Die lewe is nou eenmaal nie altyd gelykpad nie. Soms is dit jammer dat ons van die Bybelverhale so goed ken dat ons die einde van die verhale ook ken. Dan weet ons mos wat op die einde gebeur het en is dit asof ons nie juis erns maak met die gebeure wat die einde voorafgaan nie.

Ons dink dan dat die paadjie tot die einde nie te erg was nie. In die lig van die einde word die donker pad tot daar toe skielik ook lig. Dit was egter nie die geval vir die persoon wat daardie pad moes loop nie. Hoe waar is dit nie ook in verband met die Josef verhaal nie.

So is dit mos ook in ons lewe. As ons terugkyk kan ons mos sien hoe dinge op die ou end tog uitgewerk het. As ons midde in die teenspoed en terugslae is, kan ons dit glad nie beryp nie en kan ons dit soms selfs nie eens hanteer nie. Dis dan dat goedkoop antwoordjies soos dat alles ‘n doel het en ten goede sal uitwerk, nie slaag nie, maar eerder groter spanning bring. Soos die geval met Job ook mos was.

Josef se verhaal lees nogal soos ‘n drama en miskien selfs meer soos ‘n tragedie! Josef het aanvanklik ‘n baie besonderse en hoë posisie beklee. Hy was immers die eersgeborene van ‘n welvarende en gesiene stamleier. Sy pa was Jakob. Jakob het wel ‘n veelbewoë lewe gehad, maar was ok ‘n welvarende man gewees.

Uit die verwysings na sy besittings wil dit amper klink of hy nie die einde van sy skatte geken het nie. Sy reputasie het hom vooruit geloop en almal het met ontsag na hom gekyk.

Josef was wel nie die oudste van sy twaalf seuns nie, maar hy was nogtans die eersgeborene omdat hy die oudste seun van sy hoofvrou of geliefde vrou was. As eersgeborene het hy dus ‘n besonderse plek beklee. Hy sou tweekeer soveel as die ander seuns erf. Maar dis nie al nie. Hy sou ook die leisels by sy pa oorneem as hoof van die stam. In geval van krisis sou hy leiding moes neem .

Sy broers en susters sou na hom moes opsien vir leiding. Hy was die belangrikste van al die kinders! Die optrede van Jakob weerspieël hierdie besonderse posisie van Josef. Jakob maak ‘n pragige kleed vir hom om sy posisie te onderstreep. Josef word vrygestel van die harde werk wat sy broers doen op grond van sy posisie. Mens het al klaar bietjie begrip vir die feit dat die broers jaloers kon wees op Josef.

Josef was nie net in ‘n baie bevoorregte posisie nie, maar was ook nogal erg arrogant. Hy droom van die besondere posisie waarin hy hom bevind en maak sy droom aan sy broers bekend. As hy vertel van die gerwe wat voor sy gerf buig, is dit eintlik ook nie ver van die waarheid nie. Sy broers was immers ondergeskik aan hom, al was hy die tweede jongste en eintlik nog niks minder as ‘n verwaande tiener nie. Maar om darem so die sout in die wonde in te vryf!

Die tweede droom oorskrei egter die gewone grense. Nou droom hy dat sy pa en ma ook voor hom sal buig. Dis ‘n probleem. Dit rym nie met die tradisies nie. Geen wonder dat die broers se bloed gekook het nie.

Die broers is egter ook nie besonder vroom nie en tree ook nie reg op nie. Trouens hulle hantering van die saak vul mens met weersin. Hoe kan hulle dit oorweeg om hulle broer dood te maak. Selfs die verkoop van die broer is nie aanvaarbaar nie. Die liegstrories aan hulle pa is eweneens geheel en al onaanvaarbaar.

Josef word in ‘n put gegooi terwyl hulle oor sy lot beslis. Dan word hy verkoop en afgevoer na Egipte. Daarna beland hhy in die trunk . Sy paadjie loop af en af; al dieper af. Dit laat mens dink aan Jona wie se paadjie weg van die Here mos af en af geloop het, af na Joppe, af in die skuit, af in die onderste deel van die skip, af in die see, af in die vis en af tot by die diepste van die doderyk. Dui die afdraende paadjie van Josef ook op ‘n pad weg van die Here af? Lei arrogansie tot donker dieptes? Is dit nie so dat sonde lei tot ellende en donkerte en dipetes en dusiternis en al so aan nie?

Kan ons ons indink in sy situasie? Die eersgeborene, die een wat so ‘n besondere plek in die sosiale lewe beklee het, word nou van alles gestroop. Hy word nie net van sy kleed gestroop nie, maar hy wat op die hoogste sosiale trappie gestaan het, beklee nou die heel laagste sosiale posisie! Van eersgeborene tot slaaf! Van hoog geag tot verag! Van iemand met aansien en status tot persoon sonder aansien in ‘n vreemde land. Die son het nie meer helder geskyn nie. Het die drome soos mis voor die son verdwyn?

Wat opvallend is, is dat ons niks lees in verband met Josef se reaksie op die gebreure nie. Nie toe hy in die put gegooi is nie. Nie toe hy verkoop is nie. Nie toe hy as slaaf moes werk nie. Nie toe hy in die tronk beland het nie. Eers heelwat later lees ons iets in verband met sy siening van die pad wat hy moes loop. Beteken dit dat hy maar gelate alles aanvaar het? Was dit maar ‘n kwessie van laat God’s water maar oor God’s akker loop? Beteken dit dat gelowiges  maar net alles moet aanvaar en berus daarby?

Ons lees immers nie dat Josef in opstand gekom het nie. Nie dat hy weerstand gebied het toe sy broers hom gegryp, sy klere van hom gestroop het en hom in ‘n put gegooi het. Ons lees nie dat hy probeer het om te ontsnap toe hy na Egipte geneem en as slaaf verkoop is nie.

Wat ons wel lees, is dat hy as slaaf sy werk met toewyding gedoen het.Hy het hom so goed gedra en so hard gewerk dat hy gou bevorder is en in ‘n vetrouensposisie aangestel is. Selfs toe hy in die tronk beland het, het hy nie in opstand gekom nie.

Nou moet ons onthou dat tronke destyds slegs plekke vir verhoorafwagtendes was en dat tronkstraf soos ons dit vandag ken, destyds onbekend was. Josef is nooit verhoor nie. Hy het vir jare in die tronk gesit en wag om verhoor te word. Hy het nie in sak en as gesit en homself bejammer en ander vervloek of die skuld op iemand anders geplaas nie. Ook hier het hy sy bes gedoen. Weer het dit nie lank gevat voor hy weer in ‘n vertrouensposisie was nie.

Josef het nie in tye van krisis en te midde van traumatiese omstandighede gevlug, geveg of gevries nie. Dit is mos die drie tipiese reaksie op krisisse. Vlug, veg of vries. Al drie hierdie reaksies is gevaarlike reaksies. Dit kan soms uitingsvorme wees wat tydelike verligting bring, maar dit kan dikwels lei tot groter probleme. In tye van krisis is ons mos geneig om te veg, of te vlug of te vries. Miskien kan ons juis by Josef leer.

Al word dit nie direk gesê nie, wil dit blyk dat Josef die krissis hanteer het. Hy word nie disfunksioneel nie. As hy in Egipte beland doen hy sy werk as slaaf met oorgawe.

In die vertelling in Genesis 39 word dit op ‘n treffende manier gestel. Die klem val daarop dat die Here by Josef was en dat die Here alles wat Josef gedoen het, goed laat afloop het. Josef het nie gesit en homself bejammer nie. Hy het nie die skuld op ander geplaas nie. Hy het nie verwyte geslinger en gekla oor die onregverdigheid van die lewe nie. Hy doen sy deel. Maar hy doen dit nie alleen nie. Die Here was by hom.

 In die vertelling oor die gebeure in die tronk, vind ons presies dieselfde. Die klem val op die feit dat die Here by Josef was. Soos Josef gou in ‘n vetrouensposisie in die huis van Potifar was, is hy weer gou in ‘n vetrouensposisie in die tronk. Hierdie posisie kon hy slegs bereik indien hy sy deel gedoen het. Sy gesindheid en sy optrede moes sodanig gewees het dat mense kon sien dat hy positief ingestel is en te midde van die omstandighede sy bes doen. Josef het hom nie deur die omstandighede laat onderkry nie.

Hoe maklik reageer ons nie heel anders as ons in ‘n put beland nie. Ons vloek en skel. Ons slinger verwyte. Ons blameer ander. Ons vlug. Ons vries.

Hierdie verhaal leer ons dat Josef gefokus gebly het. Hy het in ‘n lewende verhouding met die lewende Here gebly. Hy hou die oog op die Here. Hy doen sy deel en vetrou die Here. Sal ons nie leer om te werk en die beste te doen wat ons onder die omstandighede.

Jesaja 7:10-16; 43:1-4

Waar is God? Is dit nie ‘n vraag wat ons almal al gevra het nie? Baie mense worstel ernstig met hierdie vraag. Verskillende antwoorde is al op hierdie vraag gegee.

 Daar is diegene wat sê dat die Here in die verlede te vinde is. Kyk maar na die geskiedenis en jy sal vind dat God van die vroegste tye al daar was. Ander beklemtoon die feit dat die Here in die toekoms is. Ons is oppad na Hom toe en Jesus het beloof dat hy weer na ons toe kom. Nog ander sê mens moet maar net opkyk: die Here is in die hemel daarbo. Hy is ver bo ons verhewe…

Nou dit mag alles dalk waar wees, maar daar is ook ‘n ander antwoord wat baie sterk in die Bybel na vore kom. Die Here is nou hier! Hy is by ons. Hy is in ons. Kyk net rondom jou en jouself en jy sal sien: die Here is hier!

Die vraag:  Waar is God? Kom veral na vore as dit nie met ons goed gaan nie. In tye van rampe en lyding, vra al meer mense, sommer ongelowige mense ook: Waar is God? Waar was God toe my kind in ‘n ongeluk gesterf het? Waar was God toe alles in duie gestort het? Waar was God toe die wrede misdadiger ons aangerand het? Waar was God toe ek my werk verloor het?

Dis nie net vandag die geval nie. Dit was nog altyd so. So het mense in die Ou-Testamentiese tyd gevra. Na Jesus se dood het die dissipels geworstel met die vraag: Waar is Jesus?

Toe dit op die swaarste met die Israeliete gegaan het toe hulle in ballingskap was, en hulle ver weg van hulle vaderland was en soos slawe moes leef en alles net nie vir hulle wou uitwerk nie, was daar vir hulle ook nie veel hoop nie. Wat sou tog van hulle word? Baie het gevra: “Waar is God?”

Dit is toe dat die Here die onbekende profeet, wie se woorde ons in Jesaja 40-55 het, gestuur het. Hy praat namens die Here met die volk en sê vir hulle dat die Here leef en in beheer is. Hy is nie weg of afwesig nie. “Luister, so sê die Here wat jou geskep het, Jakob, wat jou gevorm het, Israel: moenie bang wees nie, Ek verlos jou, Ek het jou op jou naam geroep, jy is myne (Jesaja43:1).”

Die Here wys eerstens daarop dat Hy die Skepper is. Hy is bo tyd verhewe. Dood ken Hy nie. Hy is gister en vandag en tot in ewigheid dieselfde. Boonop staan Hy in ‘n intieme verhouding met hulle. Hy het hulle gemaak en by die naam geroep.

Hierop volg ‘n wonderlike bemoedigingswoord: “As jy deur water moet gaan, Ek is by jou, deur riviere, hulle sal jou nie wegspoel nie, as jy deur vuur moet gaan, sal dit jou nie skroei nie, die vlamme sal jou nie brand nie, want Ek die Here jou God, die Heilige van Israel, jou Redder is by jou.” (Jes. 42:2-3).

Die Here beloof nie dat daar nie swaar tye sal kom nie. Trouens nêrens in die Bybel beloof die Here dat Sy kinders gevrywaar van gevaar sal wees nie. Ons lees ook dikwels van diep gelowiges wat ook diep moes ly. Maar wat die Here wel beloof, is dat Hy altyd by Sy kinders is! In die diepste lyding laat Hy Sy kinders nie in die steek nie. Hy is by ons! “Moenie skrik nie, moenie bang wees nie, want Ek die Here jou God, is by jou oral waar jy gaan”(Jos.1:9).

In Jesaja 7 lees ons weer van hierdie belofte van die Here. Die voortbestaan van Juda is bedreig toe Peka en Resin opgeruk het en Jerusalem beleër het. Dit het hulle gedoen omdat Agas geweier het om aan te sluit by die anti_Assiriese koalisie. Die leërmag was oorweldigend en dit het gelyk of daar geen uitkomkans was nie. Geen wonder dat ons lees dat die koning en die hele volk baie bang was en soos riete in die wind gebeef het nie.

Dit is toe dat Jesaja na die koning kom en sê dat die Here sê dat hulle nie bang moet wees nie, want Hy is by hulle. Die Here gee aan die koning die geleentheid om ‘n teken te vra om die waarheid van Sy woorde te bevestig. As Agas weier, gee die Here self ‘n teken…

Die jongvrou sal swanger word en ‘n seun in die lewe bring en hom Immanuel noem. Dit sluit  direk aan by ‘n regsgebruik van destyds. As mens nie ‘n getuie gehad het nie, kon jy na ‘n swanger vrou wys en sê dat voor sy geboorte skenk, of voor haar kind groot is, die waarheid van jou getuienis bevestig sal word. Dis presies wat hier gebeur. Hier word na die koningin verwys en gesê dat voor haar kind wat binnekort gebore sou word en wat Immanuel genoem sou word, dertien jaar oud sou wees, die lande van Peka en Resin verwoes sou wees. Dit hetso gebeur. Die Here was inderdaad by hulle.

Hierdie woorde is deur Matteus aangehaal en het ‘n dieper betekenis gekry met die koms van Jesus. Waar die seun van Agas ‘n teken was vir die teenwoordigheid van die Here en van die verlossing uit ‘n politieke-militêre siruasie, was Jesus die teenwoordige Here wat alle gelowiges verlos van die sonde. Die vervulling in Christus was dus veel groter as die belofte in Jesaja! Jesus is Immanuel, God by ons. Hy was waarlik God en het volkome mens geword. In Hom was God hier op aarde teenwoordig.

Jesus het op konkrete wyse getoon wat dit beteken dat God by ons is. Hy het op die stofpaaie van Palestina geloop. Hy het geëet en gedrink. Hy het honger en moeg geword. Hy het gelag en gehuil. Hy het gepraat en opgetree. God was Jesus konkreet sigbaar.

Jesus was in die besonder by mense in nood. Hy was by die sieke en verlamdes, die dowes en die blindes. Hy was by die wat getreur het. Hy was nie net by mense in fisiese nood nie, maar ook in die besonder by mense in hulle emosionele en geestelike nood. Hy het mos juis gekom om ons te verlos uit die mag van die bose en al die sonde bande. Jesus was by die skare wat na Hom geluister het. Hy het met woord en daad getoon dat Hy Immanuel was: God by ons.

In Johannes 14 praat Jesus met Sy volgelinge oor Sy komende dood, en opstanding en hemlvaart. Dan sê Hy ook: “Ek sal die Vader vra, en Hy sal ‘n ander Voorspraak stuur om vir ewig by julle te wees, naamlik die Gees van die waarheid. Die wêreld kan Hom nie ontvang nie, omdat hulle Hom nie sien en Hom nie ken nie. Maar julle ken Hom, omdat Hy by julle bly en in julle sal wees” (Joh. 14:16-17).

Op  Pinksterdag het hierdie belofte van Jesus waar geword. Die Heilige Gees is uitgestort. Die Hielige Gees het gekom en al die gelowiges gevul. Hy het gekom om in alle gelowiges te wees…

Die Heilige Gees is God in ons. Ons is dus nie alleen nie. God is by ons. Die Heilige Gees is in ons. Hy leer en lei ons. Hy ondersteun en bemoedig ons. Hy troos en vertroos ons. Hy is altyd by en in ons. Soos die lug altyd om ons is, so is die Gees altyd om en in ons. Soos ons kan leef omdat ons suurstof inasem, kan ons waarlik leef deur die lewende Gees van God. Hy maak die lewe moontlik. Sonder Hom wag daar net die dood.

Waar is God? Hy is hier. Kyk rondom jou. Sien , jy, Hy is teenwoordig in ander gelowiges, want as die Gees in ons is, dan is God mos in ons teenwoordig. Ons is dan in die hande en voete en ore en oë van God. Mense moet God in ons kan sien. Hulle moet Hom kan hoor praat as ons praat. Hulle moet Hom sien werk waar ons besig is om te werk.

Die vraag kom dan: As God by Sy kinders is, en Jesus is Immanuel, God by ons, en die Heilige Gees God in ons is… waar is ons? As ons deur die Gees leef, beteken dit mos dat ons dit wat ons oor God bely, moet uitleef. Ander moet God in ons lewe kan raaksien. Dit baat niks dat ons bely dat God by ons is, as ons nie by ander is nie. Is ons naby die wat swaarkry? Is ons by mense wat hartseer is. Gee ons brood vir die wat honger is, en water vir die wat dors is? Is ons daar vir die wat alleen en eensaam is. Dit baat niks om te bely dat God naby is, as ons onbetrokke en afwesig is nie.

Waar is God? Die Here is by Sy kinders. Jesus is Immanuel, God by ons. Die Heilige Gees is God in ons. Maar waar is ons?

Daar is niks op hierdie aarde wat ons van die liefde van Chrsitus kan skei nie. Hierdie is ‘n loflied oor die allesoorwinnende liefde van God wat die gelowiges se toekomsheerlikheid waarborg…

Hierdie verse bring nie alleen Paulus se argumentasie vanaf hoofstuk 7;1 en veral hoofstuk 8:1 tot ‘n hoogetpunt nie, maar rond sy hele betoog ook af. Daar het Pualus begin met die oordeel van God oor die mense wat Hom nie wou ken nie, en hier eindig hy, nadat hy God se heilsweg met die mens in die verlossing en in die Christenlewe self breed geskilder het, nou met die allesoorwinnende liefde vir Sy versloste kinders

Die beklemtoning van God se onkreukbare trou (28-30) word ‘n loflied wat vol is van triomf en sekerheid; ‘n sekerheid egter wat volkome berus op God se liefde vir ons, en nie op ons eie vermoens nie. Dit is hierdie laaste feit wat hierdie gedeelte onderkei van soortgelyke uitsprake van die tyd waarin Paulus geleef het se destydse Griekse en Latynse filosowe aangaande die oorwinning van die wyse mens oor die hindernisse van die lewe.

By hulle het dit gegaan om die deug van die mens… en hier in hierdie gedeelte wat ons gelees het gaan dit om God. Die Verbondsgod bly altyd getrou! Sy liefde het die laaste woord. Nie die mens en al die praatjies rondom al hierdie gebeure van die afglopte tyd nie, maar God het die laaste woord…

Die sleutelvraag is of enigiets ons as Christene van Christus se liefde kan skei (vers35). Waar die liefde steeds die welsyn en die nabyheid van die geliefde verlang en die Almagtige God in Christus hier die liefhebbende is, is Paulus se triomfantlike antwoord dat God nie sal toelaat dat enigiets ons van Hom kan skei nie! (vers 39).

In sy tipiese gesprekstyl vra Paulus nou na die regte  “gevolgtrekking oor al hierdie dinge”. Dis duidelik dat hy nou sy bevindinge wil gee en hierdie deel van sy hele betoog wil afsluit. “Hierdie dinge” verwys veral terug na sy voorafgaande stellings, maar uit wat volg blyk dit dat hy rekening hou met bepaalde bedenkinge en kwelvrae wat deur die brose posisie en die lyding en swaarkry en hartseer van Christene in hierdie wêreld opgeroep word. Sy antwoord op die inleidende vraag bevat ‘n wedervraag wat eintlik ‘n stelling is: God is aan ons kant!

In die lig van hierdie feit verdwerg alle teenstand tot ‘n nietigheid…. Op grond van God se wonderlike liefdesdaad op Golgota kan ons seker wees van Sy goeie bedoelinge met ons ook vir die toekoms. Sy groot geskenk aan die kruis waarborg ook al Sy ander geskenke….

Voor die regbank van God kan niemand  meer ‘n wettige klag  teen God se uitverkorenes inbring nie. God self spreek hulle immers vry(vers34). Netso min kan iemand ons dus nou veroordeel. Nie alleen het Christus deur Sy sterwe in ons plek ons skuld versoen nie; God het Hom ook opgewek en verhoog , en sittende aan God se regterhand (Psalm 110:1) as teken van Sy mags- en bewindsaanvaarding, pleit Jesus nou vir ons… en hy pleit ook daar vir Andru.

Op grond van die versoening is Jesus hier ons advokaat of pleitbesorger voor God se regbank. Die vraag of enigiemand  ons van die leifde van Christus kan skei, word gekonkretiseer deur middel van sewe ontberings wat by wyse van voorbeeld vermeld word.

Maar midde in al hierdie ontberings wat genome word,  is die Christene egter meer as oorwinnaars. Hulle behaal ‘n klinkende oorwinning ( is meer as oorwinnaars).

Om die grootsheid van die Christene se oorwinning te beskryf, gebruik Paulus ‘n werkwoord  wat nêrens anders in die Nuwe Testament voorkom nie. Hierdie oorwinning bestaan juis daarin dat hulle verbondenheid  met Christus nie verbreek word nie, maar in en deur hierdie ontberings en harsteer en swaarkry juis  groei en triomfeer. Dit geskied egter gelukkig nie uit die mens se eie voortreflikheid nie, maar deur die onstuitbare krag van Jesus se liefde…

Die dood bedreig die mens as vyand wat hom vir altyd van God wil skei, maar Paulus weet goed dat dit vir die Christen geensins meer die geval is nie. Vir hom bring die dood juis dit wat verreweg die beste is, naamlik om met Christus te wees.

Ewe min kan die lewe met al sy lyding en hartseer ons van Hom skei. Ook teenswoordige of toekomstige dinge hou vir die Christene se verhouding tot Christus geen bedreiging in nie. Dieselfde geld vir die kragte en magte en dinge van die hoogte en diepte of enigiets anders in die skepping… Met enigiets anders in die skepping wil Paulus  finaal enige moontlike bedreiging vir die gelowiges insluit.

Kortom dus: Daar is niks en niemand wat ‘n wig tussen die liefde van God, soos geopenbaar en bewys in Christus Jesus onse Here, en die gelowiges kan indryf nie.

Op hierdie heerlike en triomfantlike noot sluit Paulus hierdie deel van sy brief af en kan ons dit in ons harte en op ons lippe vir ewig met ons saamdra.

Johannes 1:43-51 en Johannes 2:23-25

Die afgelope week het ek gehoor, en dalk het baie van julle dit ook gehoor, dat daar in Duitsland ‘n seekat is wat kan voorspel watter sokkerspan die volgende wedstryd sal wen! Nou ek het myself regtig voorgeneem om nie gedurende die sokker wêreld beker baie oor sokker te praat in my preke nie aangesien ek nou nie juis ‘n sokkerentosias is nie, maar na hierdie storie oor die seekat kon ek nie myself keer nie.

Die seekat se naam is Paul(dalk ‘n verwysing na ons eie Bybelse Paulus?). Hy woon in ‘n akwarium in Duitsland, en word elke paar dae of so ‘n lekker mossel gevoer. Maar die mossel is in ‘n glasbak en Paul moet dit self daar uithaal met sy tentakels… hy kry dit ook baie goed reg.

Maar die afgelope paar jaar al kry hy twee glasbakke tydens ‘n voedingsessie, en buite op elke glasbak is die landsvlag van die lande wat se  sokkerspanne volgende gaan speel. Wanneer Paul dus een van die glasbakke kies om uit te eet,  en hy los die ander een uit,  dan is daar baie mense wat glo dat die seekat daardeur voorspel wie die sokkerwedstryd gaan wen!

Dit mag dalk vir jou nou snaaks klink en dalk bietjie te dik vir ‘n daalder maar Paul het ‘n geweldige groot aanhang en daar is duisende mense wat baie sterk in hom glo! Maar nou hou sy voorspelling vir hom ‘n gesondheidsgevaar in want hy het teen sy eie land (Duitsland) gekies en nou is daar van sy aanhangers wat teen hom gedraai het en nou praat van calamari steaks wat van hom gemaak moet word!

Is dit nie vreeslik hartseer dat daar soveel mense op hierdie aarde is wat in sulke onsin glo nie! Daar is soveel mense wat hierdie tipe goed glo dat dit eintlik hartseer is om net daaroor te dink. Maar die feit van die saak is dat dit nou eenmaal so is, die mens is maar ‘n vreemde ding partykeer wat die grootste klomp snert glo….

En Jesus praat ook hiervan in die gedeelte wat ons gelees het (Johannes 2:23-25) Die opskrif daar is mos dan ook “Jesus ken die mens”. Met ander woorde Hy weet van die mens, en Hy ken die mens se ‘dinge’ en veral die mens se maniere….

So hoe hartseer dit ook al vir Jesus moet wees om ons so te ken…ken Hy ons tog met al ons gewoontes en geneigdhede…soos om in ‘n seekat se vermoë te glo om die toekoms te voorspel! Ai tog!

“…..Maar Hy het Hom nie op hulle verlaat nie, omdat Hy geweet het hoe hulle almal is..”  (Johannes 2: 24). Hierdie vers gaan oor die feit dat baie mense al destyds al net in Jesus geglo het oor die wondertekens wat Hy verrig het en dat dit basies omtrent al was wat hulle na Hom getrek het. Hy het  dus goed geweet dat dit juis hierdie mense is watse geloof eintlik op niks gebasseer is nie, en dat hulle geloof nie regtig krag in het of sal hou in die toekoms nie. Want die lewe is nie altyd net wondertekens en wonderlik en lekker nie. Dis baiekeer vol uitdagings en moeilike tye…

 Jesus het dus toe al geweet dat mense so vreeslik vlak kan wees dat hulle dalk Hom vandag sal volg maar net more weer sal verlaat wanneer daar iets nuuts op hulle pad kom, selfs‘n seekat kan hulle aandag van Hom aftrek… Die vraag is nou of Jesus jou ook so ken? Is jou aandag op Hom gerig? Sê Hy dalk ook oor jou vanogend dat Hy Homself nie op jou kan verlaat nie. Is jou geloof ook so vlak dat jy in ‘n seekat glo en nie jou vertroue in Hom stel nie.

Waarop berus jou sekerheid in die toekoms vanoggend? Dalk op ‘n seekat wat net 8jaar lank het om te leef, of op die Ewige God wat hemel en aarde gemaak het?

Maar ons het ook van Natanael gelees…. Toe hy nog aangestap kom toe sê Jesus al oor hom “Hier is ‘n ware Israeliet, ‘n man in wie daar geen bedrog is nie.” (Johannes 1:47). Natanael was natuurlik heeltemal verbaas en verstom oor Jesus se reaksie. Hy wou onmiddelik van Jesus weet waarvandaan Hy hom dan so goed ken…. Jesus se antwoord spreek boekdele: “Voordat Fillipus jou geroep het, toe jy nog onder die vyeboom was het Ek jou al gesien.”

Dit wat ons van Natanael weet is maar beperk, maar wat ons wel oor hom weet is dat hy ‘n getroue en goeie Jood was, dus kan ons aflei dat Natanael dan volgens Joodse gebruik in die koelte van die vyboom gebid het en nagedink het oor geloofsake… soos ‘n goeie Jood se gebruik was. Met ander woorde Jesus het Natanael geken en het Goddelike insig oor hom gehad omdat Natanael naby aan God geleef het. Hulle het mekaar in gebed ontmoet, sonder om mekaar fisies te sien!

 Onmiddelik roep Natanel uit Rabbi, U is die Seun van God!; U is die Koning van Israel!... Ken Jesus jou ook vanoggend  so? Het jy Hom ook al in gebed so ontmoet?

Verder het Jesus vir Natanael en die mense rondom hulle gesê: “Dit verseker Ek julle; Julle sal die hemel oop sien en julle sal die engele van God sien op en af klim na die Seun van die mens toe. Nou hierdie heen en weer beweeg van die engele is ‘n simboliese voorstelling van die wisselwerking tussen God en die mens. Vir die gelowiges is die Seun van die mens, Jesus, waar God mense ontmoet en waar Hy ontmoet kan word….

Het jy vanoggend kerk toe gekom om God beter te leer ken? Is jy gefokus op God. Is jy totaal en al uitverkoop aan Hom. Is jou lewe in God se hand…. of stel jy ook soos soveel ongelukkige ander mense jou toekoms in die glibberige tentakels van ‘n seekat?

Die keuse is joune om te maak…. Ek het myne reeds gemaak en Jesus ken my persoonlik. Halleluja!